Stop faworyzowaniu młodszych dzieci! - Netkobiety.pl

Oj, różnie to było. U nas to chyba ja byłam najbardziej faworyzowana. Tzn. zależy przez kogo i pod jakim względem. Bo moja mama często w różnych czynnościach wyręczała siostrę i brata, pobłażała im gdy popełniali błędy, zawsze to ja byłam winna itp. Ale z drugiej strony to na mnie rodzice wydali najwięcej pieniędzy. I to nieporównywalnie więcej niż na moje rodzeństwo. Wszystko przez to, że miałam dużo korepetycji, chodziłam do szkół językowych, miałam mnóstwo zajęć dodatkowych, no i opłacali mi internat oraz dawali pieniądze na studiach. Moje rodzeństwo na nic dodatkowego nie chodziło i nigdy nie mieszkało poza domem. Tylko ja dostałam od rodziców samochód. Brat koniecznie sam chciał sobie kupić, a siostra nigdy nie dostała, bo wzięła samochód po mnie, gdy kupiłam sobie własny. Moi dziadkowie rozpieszczali głównie mnie. Byłam też takim rodzinnym pieszczochem, bo wszyscy bracia cioteczni mnie rozpieszczali. Nocowałam u nich, jeździłam na wakacje, ciągle mnie do siebie zapraszali itp. Oczywiście wszyscy bardzo się lubimy, ale zawsze czułam się bardziej lubiana.  Dziwiło mnie to, bo zwykle jestem nieśmiała i w rodzinie bynajmniej nie jestem duszą towarzystwa, a z moim rodzeństwem można normalnie porozmawiać. Tylko z rodzicami miałam właśnie gorszy kontakt, bo oni nigdy mnie nie rozumieli, ale pomagali na swój sposób i za to jestem wdzięczna. Przez cały okres studiów wpłacali mi raz w miesiącu na konto duże kieszonkowe. Nigdy go nie wydawałam, tylko odkładałam i na koniec studiów kupiłam sobie mieszkanie. A na co dzień żyłam ze stypendiów i jakiejś chałtury. Chociaż to ja szybciej się usamodzielniłam, bo od razu zaczęłam coś tam zarabiać, a moja siostra do dziś nie zarabia.

Co do zabawek, to idealnie byłoby kupić obu dzieciom, ale u nas też tak nie było. Rodzice chrzestni każdego z nas kupowali zabawkę tylko chrześniakowi, a reszta dostawała słodycze. Fakt, czasami zazdrościliśmy sobie nawzajem zabawek, ale ogólnie jakoś umieliśmy się podzielić i nie było spięć. Jedyne pretensje mogę mieć o to, że moje rodzeństwo z racji wieku faktycznie miało na wszystko pozwolone. Mieli taki okres, że obrali sobie na cel dokuczanie mi, czytali moje pamiętniki, wyłamywali zamek w szafce, gdzie trzymałam osobiste rzeczy itp. Rodzice nigdy się tym nie zajęli i miałam do nich o to pretensje, bo sama musiałam się bronić, a w złości moje zemsty były perfidne i ostre. Kończyły się siniakami i rozwalaniem ulubionych zabawek rodzeństwa. A potem oczywiście wszystko to była moja wina. Teraz już wspominam to ze śmiechem, ale wtedy rzeczywiście czułam się bardzo pokrzywdzona. Problem w tym, że uczucie faworyzowania jest subiektywne i dziecko może czuć się jako najgorsze, gdy wcale tak nie jest. Jednak uważam, że zasady powinny być przestrzegane przez wszystkie dzieci i 3 lata życia nikogo nie tłumaczą, bo nawet mój pies więcej rozumie. Nie sądzę, by 3-letnie dziecko było aż tak głupie. To wina rodziców i tyle. Mam teraz porównanie, bo dwóch moich kuzynów ma dzieci w tym samym wieku, a pod względem rozwoju dzielą ich lata świetlne. Dziewczynka od małego była uczona samodzielności i wymagano od niej różnych rzeczy. Jest bardzo inteligentna i rezolutna. Natomiast chłopak miał wszystko podstawiane pod nos i nigdy niczego nie musiał. Nie obowiązywały go żadne zasady. Teraz ma 4 lata i ledwie umie mówić poprawnie, bo trudno go zrozumieć. Nie umie obsłużyć komputera, jeść sam też nie umie, mama go ubiera itp. To już nawet nie faworyzowanie, ale robienie z dziecka kaleki.

Cynicznahipo no ja też tak uważam, że ten kto ma urodziny dostaje prezent, ale nie każdy ma ,,wychowane'' dzieci.  Ja obwiniam rodziców,  że nie tłumaczą. I nie są konsekwentni.

Jako ciotka rzadko widuje chrześniaka a prezenty kupuje tylko w grudniu i na urodziny. A młodszy nie jest moim chrześniakiem, więc kupuje mu tylko coś małego, ze względu na sympatie dla jego rodziców. Tym bardziej, że go szczerze nie lubię. On się nie da lubić. Często robi takie sceny. Jego brat, ten chrześniak jest zupełnie inny, i nie mówię, jako chrzestna, ale pamiętam, że ten zawsze był grzeczny ułożony, spokojny. Poza tym dam Wam przykład, ten starszy zawsze szanował zabawki cieszył się z prezentów,  a młodszy chyba w jakieś święta to było rzucił zabawką, którą dopiero dostał celowo i ją zepsuł. Tu o czym mówi cslady przepaść między nimi jest ogromna. Ten młodszy wydaje mi się będę szczera głupszy. A starszy przez to traci. Ich rodzice nie rozumieją innego, ŻE TO ONI MAJĄ DZIECKO NIE ICH STARSZY SYN. A oni często robią tak, że każą się starszemu bawić z młodszym, każą mu na niego uważać. . On rodziców nie słucha a brata posłucha?!
Też pamiętam taką sytuacje, starszy miał zawody, chciał żeby mama patrzyła, a młodszy jak jakiś psychopata latała, darł się i matka musiała z nim wyjść. I nie zobaczyła występu starszego syna. A ten młodszy zawsze bezkarny.

I zauważam, też, że zbyt dużo rzeczy tłumaczy się buntem dwulatka. No dobrze dziecko, może się zdenerwować, płakać. Ale jak zbyt często robi takie rzeczy, ze rzuca się na podłogę w sklepie, albo bo coś chce, gryzie, bije. Ja uważam, że takie dzieci są chore i trzeba z nimi chodzić do psychologa. Bo skoro nie wszystkie tak robią, to znaczy, że to nie jest normalne czy przejściowe.
Skoro starsze rodzeństwo było grzeczne ciche spokojne, a młodsze jest o wiele gorsze to o czymś to świadczy albo odziedziczyło wadliwe geny, albo początek jakiejś choroby, albo rodzice nie umieli poradzić sobie z dwójką dzieci. Ale zauważam, ze rodzice najczęściej to widzą, że to młodsze dziecko jest ,,gorsze'' i je jeszcze faworyzują.

No widzisz Cyniczna ty się starasz zorganizowałaś urodziny, tort, zaprosiłaś gości. A tu znajdzie się taki mały niewychowany potworek i całą atmosferę szlak trafił. Bo jak się domyślam zrobiło się nieprzyjemnie. Ja tu bardzo winie rodziców. Jak się gdzieś wychodzi zapowiadać, tłumaczyć co wolno co nie.

W tym przypadku to starsze dziecko okazało się niewychowane. A takie zachowanie u 8 latki. to już naprawdę nie do zaakceptowania. A to tak jest, że jak się pozwalało dziecku, na takie zachowania jak miało 3 lata, i miało nadzieję, że z tego wyrośnie, to potem są konsekwencje.

Ale widzisz ty nie dałaś jej wejść Wam na głowę małej niesfornej kuzynce. Bo to było święto twojego syna.
Ale są takie matki, że jak ich jedno dziecko wpada w histerię i coś chce wymusić, żeby drugie mu coś dało, ustąpiło to robi to siłą krzykiem, a głupi rodzice ustępują dla świętego spokoju.

Masz dużo racji, Ludmiło. Aczkolwiek nie wolno winić dziecka, bo co ono jest winne, że mu nie pokazano normalnego zachowania i pozwalano na wszystko?

Ta ośmiolatka śpi tylko z matką, ojca z sypialni wygania i uśnie dopiero, jak matka się rozbierze do naga i się z nią położy.
Wszystko wymusza krzykiem. Ogólnie staram się ograniczać jej kontakty z moim dzieckiem, nie chcę, by brało z niej przykład.

Soryy, ale idziesz z wizytą wiedząc, że będzie tam jeszcze trzylatek i nawet mu jakiegoś zupełnie taniego drobiazgu nie kupisz? Czy ja może nie doczytałam?
Co do ustępowania młodszemu-jestem przeciw bo nie rozumiem powodu.
Mój mąż ma to zakodowane i nieraz widzę jak jakieś młodsze dziecko z rodziny przyjedzie do nas i nagle wszystko mu wolno:kopnąć psa, dotykać skrzypiec córki.
Ale ja na dzień dobry takie dzie ko ustawiam jak widzę, że rodzice nie reagują:psa kopać nie wolno bo już więcej tu nie przyjdziesz jak zobaczę, że to robisz, skrzypce może dotykać tylko ten, kto umie grać, zabawki córki tylko jak ona na to pozwoli.
Ale widzę, że moja córka nie przepada za młodszą kuzynka.I znam powód, jest prosty:jej tatuś dostaje korbymjak widzi małe dziecko:nagle jest takie mądre i słodziutkie.
Ja to rozumiem ale warto by zaznaczyć przy tym:tak ono jest mądre i słodziutkie ale TY jesteś moją l najmądrzejszą i najukochańszą córeczką.
I wtedy moja panna z pewnością przynajmniej spróbowalaby polubić młodszą kuzynkę:)

I co to wniosło do dyskusji?
Jedynym słowem, według Ciebie, rodzice mogą nawet dziecko zakatować, bo przecież to oni DECYDUJĄ...

Raczej nie masz co się odwoływać do biblii chrześcijańskiej, gdyż przez katolików ten, jak i wiele innych wątków jest odbierana w taki sam sposób, jak kilkukrotnie poruszany wątek w biblii mówiący o tym, że dwoje staje się jednym wyłącznie przez współżycie.

Nie ma reguły, że zawsze faworyzowane jest młodsze, być może tylko po urodzeniu poświęca mu się więcej czasu co akurat jest normalne, bardzo często jest odwrotnie, najstarsze które długo było jedynakiem jest rozpuszczone i nie odmawia "przybłędzie" prawa do życia. Natomiast z opowiadań zarówno mojego ojca jak i wielu znajomych osób mogę się z jednym zgodzić, gdyby zrobić statystykę to w przypadku gdy dzieci jest więcej niż 2 zawsze najbardziej przesrane mają te pośrodku.

Eileen ale Ty nie wiesz czy pod Twoją nieobecność dziadkowie nie mówili tego samego Twoim kuzynką
A co do Twojego ojca to straszne co piszesz. Ja bym takiego rodzica znienawidziła i do końca życia pokazywała mu na wszelkie sposoby jak bardzo nim gardze. Przecież takim zachowaniem można zrobić ogromną krzywde swojemu dziecku na całe życiu.
Proszę Cię miej troche godności i nie bierz od niego żadnego samochodu. Pokaż mu że go nie potrzebujesz, że sama możesz wszystko osiągnąc bez jego pomocy.

u nas zachęcamy do pokazania w takiej sytuacji zabawki, ale zaznaczamy młodszej że zabawka należy do starszej. Również nie faworyzujemy młodszej jeżeli chodzi o sprzątanie itp itd. Zaznaczamy także że zabawki w większości są wspólne i jeżeli w danym momencie jedna się nie bawi to druga może.