Maż odchodzi a ja nie mogę go przekonać - Netkobiety.pl

Witam Cię serdecznie,doskonale rozumiem co czujesz.Pytanie moje jest zasadnicze- na ile jesteś zdeterminowana,że chcesz go odzyskać i z jakiego powodu?Jeżeli chcesz go z powrotem,bo boisz się ''co ludzie powiedzą'' na temat rozwodu to może faktycznie zastanów się co was łączy i chcesz to ratować i dlaczego?A jeżeli już będziesz wiedziała,że go nadal kochasz,że to zwyczajny lub nadzwyczajny kryzys w waszym życiu,to musisz przemyśleć czy jesteś zdecydowana być nieugiętą,czy chcesz go odzyskać i czy wytrzymasz,że to może być długa droga bez gwarancji sukcesu...
Powiem tak-przerabiam to z mężem od kilku miesięcy,z początku moje działania były wręcz śmieszne i upokarzające ;/
Chciałam tak bardzo go przekonać słowami,zapewnieniami i nic,pozostał nieugięty.Miewałam i miewam nadal różne nastroje,burze w moim życiu to codzienność,ale...zmieniłam od pewnego czasu strategię.Nic na siłę,staram się być uśmiechnięta,spokojna przy nim(ciężko,ale da się)nie jest to tylko na pokaz,raczej sposób mojego myślenia się transformuje i podlega nieustannym zmianom ku lepszemu.Żaden mężczyzna nie lubi ostrych słów krytyki wypowiedzianych w gniewie i do tego być może niepoparte żadnymi sensownymi argumentami...Jeżeli chcesz coś zmienić,zacznij od siebie,zacznij się uśmiechać,dbać mimo wszystko o siebie a jednocześnie dyskretnie dbaj o niego w taki sposób,żeby to docenił w tobie.Powiem ci tak-ja staram się uśmiechać,być zdecydowaną,nie pokazywać swoich słabości,ubierać się seksownie nawet po domu(a może w szczególności)
możesz znaleźć sobie jakieś nowe hobby,nie wiem co  lubisz może to taniec,może sport,fitness,pływanie,rower,czy nawet bieganie-uwierz mi sport,ruch odświeża myślenie i daje relaks.Ja kiedy mam gorszy dzień po prostu idę na spacer taki długi 2,3 godzinny,idę myśląc np. o tym,że pięknie w parku takie proste rzeczy dają radość.
Nigdy,przenigdy nie daj się wpędzić w stan dołka siedząc i szlochając,no chyba,że się wyryczysz przez dobrych 20 minut i po tym wyjdziesz z domu jak młody Bóg
Może wyda ci się to śmieszne to co piszę,ale powiem tobie tak-ja to wdrożyłam z życie od miesiąca,powiedziałam sobie w duchu do męża,że i tak ci nie odpuszczę,bo jesteś mój do grobowej dechy czy ci się to podoba czy nie.On stara się być nieugięty,ale widzę,że się miota,sam już nie jest tego taki pewny.Oczywiście,nie ma tu mowy jeszcze o moim sukcesie,ale dzięki temu zmieniam się ja na lepsze,jestem bardziej wyluzowana,burze które się zdarzają są krótsze i umiem się do nich szybciej zdystansować i po prostu lepiej to wszystko znoszę.Mam nadzieję,przekonanie,że dam radę,że wytrzymam,bo mam cel,mam ważny cel do którego zmierzam i nie odpuszczę.Wiem,że sprawa indywidualna każdego związku,ale nie chcę sobie wyrzucać kiedyś,że nie uczyniłam wszystkiego,żeby go odzyskać.Wiem,że mam w sobie siłę,że dam radę mimo  tego,że mnie nie przytula,że mnie odrzuca,ale jeśli ze mną rozmawia to już jest coś,a ja się nie naprzykrzam,po prostu mieszkamy razem i to też jest dużo.Skoro on sobie myśli,że już nie chce,to ja go nie wyprowadzam z błędu...:) niech sobie tak myśli a ja wiem swoje,że i tak będzie znowu mój.Potrzeba czasu aż znowu za mną zatęskni.
Przepraszam,jeśli zbyt długo się rozpisałam,chciałam tylko może w jakiś sposób pomóc od siebie,a ty musisz sama dojść do tego, czego chcesz tak naprawdę i to realizować.

Opal74 ale podobami,się twoje podejście nic na siłę bo wydaje mi się że to jak się zachowuje żeby,go przekonać jest śmieszne i tak narazie będziemy mieszkać razem więc takie podejście może być dobre

nic na sile jak nie chce to na sile go nie przekonasz a utrzymywanie takiego zwiazku tylko dla dziecka ma koszmarne nastepstwa proponuje ci z nim usiasc na spokojnie go zapytac jak teraz ma wygladac wasze zycie i jak on to wszystko widzi zapytaj go konkretnie czy jest ktos inny ja jak mialam takie kryzysy z moim panem to mowilam mu tak ,wiesz teraz to i mi juz nie zalezy to mozesz mi prawde powiedziec , i pytalam go o rozne rzeczy z regoly odpowiadal prawde

Opal74  zgadzam się z Tobą  , JakTakMozna- nic na siłę , przeczekaj, zajmij się sobą , wiem że ciężko jak się kocha ,ale spróbuj mu pokazać ze jesteś  kobieta z klasą (nie rycz, nie kłuć się , nie czepiaj)

@JakTakMożna

Ano można - co słyszę od 4 miesięcy od mojego męża. Mam identyczną sytuację, tylko staż dużo dłuższy. Nic na siłę, dziewczyno. Dobrze Ci tu radzą inne. Ja też walczę o męża, którego kocham, który zdradził, który oszukał(i nadal jeszcze oszukuje, choć mniej). Jeśli uważasz, że warto, walcz. Tylko nie przymuszaj. Ja też prosiłam, błagałam, płakałam, kusiłam.. Na nic wszystko. On niszczył moje każde staranie.
W końcu zaczęłam wyciszać emocje, a potem dałam wolność, tzn. bez rozwodu i odejścia. Może robić, co chce i iść gdzie chce. Mieszkamy razem, ale śpimy osobno. Zaznaczyłam, że z Jego moralności nie ja będę rozliczana. Widzę, że dało Mu to do myślenia. Choć miota się i miota złe słowa na mnie, jestem (a przynajmniej bardzo się staram) być spokojna i miła. Jestem, nie narzucając się. Kiedy lekko obojętnieję, nawet sam zaczyna rozmowę i przychodzi do mnie - i nawet potrafimy się śmiać, kiedy już rozmawiamy. Ja WIEDZIAŁAM i WIEM, że potrafimy być RAZEM, nawet tylko na zasadzie przyjaźni (ja kocham, On mówi, że już nie, że w Nim coś pękło i się wypaliło, że nie chce naprawiać - choć ja czuję, że nie jestem Mu jednak całkiem obojętna.). Najpierw się wycisz i oddystansuj. Ale bądź miła (tylko się nie płaszcz przed Nim!). Potem, kiedy już odzyskasz pewniejszą pozycję, możesz - bardzo, bardzo powoluteńko i po kroczku maleńkim - zacząć podsyłać Mu do świadomości, że wina za to co się stało, nie jest tylko po Twojej stronie. Będzie się wściekał i odpychał tę prawdę, ale to powinno w końcu uruchomić Twojemu mężowi myślenie i nieco zachwieje jego gruntem pod nogami. To może, powtarzam: może być początek drogi ku naprawie. Bolesnej i trudnej drogi, a faceci wolą w takiej sytuacji raczej uciekać a nie naprawiać - i tu przyda się Twoja determinacja.

Zdrada - z tym prawdopodobnie masz do czynienia, niestety. Zastanów się, czy umiesz NAPRAWDĘ wybaczyć. Bo zapomnieć się nie da (ale można nie zaprzątać tym sobie głowy). Jeśli umiesz wybaczyć, walcz. Ja wybaczyłam. Bo kocham, ale najpierw musiałam zrozumieć bardzo wiele spraw i popatrzeć na nasz związek JEGO oczami.

Też postanowiłam w myślach jak Opal74: jesteś mój do grobowej deski. Ale nie mam żadnej pewności, że nam się uda, zanim On zrobi coś głupiego. Mam tylko niezmąconą wiarę i głębokie przekonanie, że jednak będzie dobrze i że znów do siebie w pełni wrócimy. Za ile? Nie wiem.
Próbuję i nie odpuszczam, bo Go naprawdę kocham.

Wczoraj się wykąpałam i z mokrymi, rozczesanymi włosami, wybalsamowana, w krótkiej koszulce nocnej, pachnąca i zaróżowiona od ciepłej wody przyszłam do naszego salonu, gdzie siedział mój małżonek, aby zamienić jeszcze kilka zdań o następnym dniu i odnieść przy okazji szklankę po herbacie (bo pretekst musi być ;-)). Rzeczowa rozmowa, ale ten błysk w Jego oku! (Dodam, że ponoć WCALE Mu się juz nie podobam ;-)).  Błysk w oku mężczyzny zawsze zdradzi jego prawdziwe uczucia ;-). Wymieniliśmy informacje, a ja bez zwłoki okręciłam się na pięcie i krokiem modelki na wybiegu przeszłam przed Jego nosem najpierw do kuchni, a potem - rzuciwszy Mu tylko obojętne "Dobranoc" i zero spojrzenia, poszłam do swojej sypialni. Dam się posiekać, że zadziałało.
Tak działaj: bądź, nie narzucaj się, bądź miła i koniecznie zajmij się sobą, skup się na dziecku - bo ono teraz Cię potrzebuje.
Radzę ci iść do dobrego psychologa: ja też nie ogarniałam tego, co mąż zrobił z naszym życiem. I żałuję, że męczyłam się z tym problemem sama tyle czasu. Zaproponuj terapię wspólną. Pewnie odmówi, ale nawet jeśli tak zrobi - idź sama. Staniesz na nogi  i zyskasz inne spojrzenie na to wszystko, na niego i na siebie. Piszę to z własnego doświadczenia, a miotałam się wcześniej okropnie. Teraz nadal mam chwile w dołku, ale umiem żyć z bólem wnętrza i z chłodem i z okropnym czasem zachowaniem męża. Trzymaj się!

Nawet nie spodziewałam się że tak wszystko szybko się potoczy. Myślałam że nasze problemy małżeńskie są przez mój wybuchowy charakter, przez to że ostatnio się nie dogadywaliśmy ale doszłam w końcu do tego mój mąż szukał sobie urozmaicenia. Po tym jak stwierdził że nie ma sensu ciągnąć naszego małżeństwa znikał z domu na całe dnie mówiąc że musi iść na zmiane za kolegę a jak jechał na noc to mówił żedo kolegi. Jednak pewnego dnia zostawił włączony komputer i dojrzałam jego rozmowę właśnie z kolegą z którym miał się spotykać a tam co kolega pisał że dziś ma inne plany ale M. i tak pojechał rzekomo do niego. Od tego momentu zaczęłam coś podejrzewać, próbowałam sprawdzić telefon ale miał blokadę, jednak któregoś dnia zobaczyłam mniej więcej jaki wzór wbija i tak metodą prób i błędów odblokowałam tel. Była noc on spał twardo a ja przeszukiwałam tel, nie czułam się z tym dobrze że sprawdzam ale musiałam. Pierwsze co to połączenia jak wracał w nocy to ostatni wybierany numer z jej imieniem, smsów nie było ale były zdjęcia nie ich wspólne ale jej. W ciągu kilku godzin wiedziałam o niej wszystko (siła internetu). Miałam ochotę od razu mu powiedzieć że wszystko wiem ale poczekałam jednak po kilku dniach wybuchłam pokazałam mu jej zdjęcia które były już u  mnie na tel, połączyłam wszystkie fakty i miałam całą historię. Jego reakcja?? Był mocno zdziwiony że wiem ale dalej zaprzeczał hmmmm na tym nie koniec było mojej przebiegłości. Nagrywałam wszystko co się dzieje w domu i wiedziałam że dalej do niej dzwonił i kombinował, wytrzymałam kolejne 2 dni ale pękło coś nie chciałam pozwolić żeby jakaś małolata rozwaliła rodzinę, zadzwoniłam do niej zapytałam co sobie myślała, powiedziałam że całe jej otoczenie się dowie jaka to ona święta. Na drugi dzień zadzwoniła do mnie powiedziała że zniknie z naszego życia. Mój M. przeprosił dużo rozmawialiśmy co nim kierowało, ta znajomość trwała jedynie 3 tyg a może aż 3 tyg, nie zdążyli spać ze sobą tylko spotykali się wierzę w to. Stwierdziłam że albo będzie teraz wspaniale albo każdy pójdzie w swoją stronę. Minęło 2 tyg, jest dobrze tylko ciągle myślę dlaczego, dziewczyna ani ładna jedynie może figura lepsza niż moja co on w niej widział???
Pewnie większość z was powie że lepiej by było zacząć żyć osobno ale ja nie umiem bez niego, kocham go i tu jest problem. Może ktoś z was miał taką sytuację i poradzi jak zapomnieć i nie myśleć o tym bez przerwy? Nie wiem co jest gorsze czy zdrada w sensie fizycznym spotykanie tylko na zaspokojenie swoich potrzeb czy taka właśnie bardzie od strony emocjonalnej poznawali się, spotykanie codziennie cośgo do niej ciągnęło. Trudno to  wszystko ogarnąć.

???