Strach przed pracą - Netkobiety.pl

Witam.
Za namową koleżanki podjęłam pracę w swoim zawodzie, wiązało się to ze zrezygnowaniem z poprzedniej. Nie wiedziałam jaka podjąć decyzję, bo wiem że mimo skończonych kierunkowych studiów jestem zielona w praktyce.Okazało się że moje przypuszczenia okazały się słuszne. Uczę się wszystkiego od podstaw, nie moge powiedzieć, wszystko wydaje się bardzo ciekawe, ale informacji i różnych zadań jest ogrom, ciągle otaczają mnie ludzie którzy rozmawiają o rzeczach, o jakich nie mam pojęcia (chociaż nie są dla mnie totalnie niezrozumiałe, tyle że zupełnie nowe ). Jednak najbardziej nie  boje się pracy a otoczenia, i poddających mnie ocenie ludzi. Ciągle czuje się jakbym była pod obstrzałem, najmniejszy błąd sprawia że czuję się jak kompletna idiotka. Nie jestem też na wstępie zwierzęciem towarzyskim, raczej jestem wycofana i staram się jak najwięcej obserwować pracę innych, ale boje się że mogę przez to wyjść na osobę niekompetentną, niekontaktową, zamkniętą w sobie itd, a ja po prostu czuje własne ograniczenie przez stres. Wszystko pogarsza fakt, że charakter tej pracy wymaga dużej otwartości na ludzi, a wiem że potrafię taka być w momencie kiedy opanuje swoje obowiązki, i wrzucę na luz, a wiem że nie przyjdzie jedno bez drugiego. Przykro mi że nie potrafię zrobić dobrego początkowego wrażenia, bo wiem że ludzie tym się sugerują i potem trudno zmienić  ich nastawienie i przekonać do siebie. Nie są to niestety wyimagowane paranoje, ponieważ zdarzyło mi się już że zostałam pochopnie bezkompromisowo i surowo oceniona jako osoba niekompetentna i mało błyskotliwa. Boje się że stracę tą pracę, a do poprzedniej (mało interesującej pod każdym względem )nawet gdyby istniała realna szansa powrotu, chyba nie zdecydowałabym się wrócić. Straciłabym przez to zupełnie twarz.  Są osoby, które ciężko przełknęły fakt że dostałam tą pracę, bo tkwią w takiej która nie daje szans żadnego rozwoju i jest poniżej ich kompetencji. Zdaję sobie sprawę że nikt nie przeoczyłby faktu że wracam, bo odniosłam porażkę. Nie wiem co zrobić wieczorem trudno mi zasnąć, rano trudno mi wstać,ciężko wmówić sobie optymistyczne nastawienie i nagle poczuć przypływ wiary w siebie. Dodatkowo sytuacja wygląda tak że ze strony bliskich, w tym temacie nie otrzymam wsparcia ani zrozumienia, więc przychodzę do domu i pogrążam się w ponurych myślach, płaczę, czuję się nadmiernie zmęczona.  Postawiłam wszystko na jedną kartę i nie wiem czy nie zbyt pochopnie, ale namawiali mnie do tego ludzie, którzy wiem że chcieli dobrze, i wierzyli że mi sie powiedzie.
Nie wiem co robić