Skórka od banana, damska bielizna - sztuka czy rzeczywistość? - Netkobiety.pl

Może ktoś pamięta w jakim to filmie polskim część od maszyny rolniczej stała się eksponatem na wystawie i nawet chyba zdobyła nagrodę?

Sztuka jest wartością niewymierną, a jednak jestem bardzo sceptycznie nastawiona do nazywania tym mianem całkiem zwyczajnych przedmiotów użytkowych, jak choćby wspomniana szklanka do połowy wypełniona wodą. Każdy z nas chyba rozumie ten - w pewnym sensie filozoficzny - przekaz, ale nazywanie go sztuką wydaje mi się mocno przesadzone.

Summerko, idąc tym tropem, to na siłę sztuką możemy nazwać niemal wszystko, co nas otacza. Ja na przykład (nie zapieram się, bo być może mam w sobie zbyt mało wrażliwości ) nie widzę nawet cienia sztuki w tym, że kobieta siedzi na stołku i obiera ziemniaki. No litości!

Summerko, zdaję sobie sprawę, że niemal do wszystkiego można dorobić sobie ideologię i zarzucać innym, że czegoś nie rozumieją, ale przecież każdy z nas ma własną, indywidualną wrażliwość. Dla mnie sztuka powinna coś pokazywać, przy czym mowa o jakimś głębszym wymiarze, czymś do mnie przemawiać, czegoś uczyć lub przynajmniej sprawiać mi przyjemność albo właśnie zadziwiać, a patrząc - jeśli trzymać się wspomnianego przykładu - na tę "nieszczęsną" kobietę zajętą obieraniem ziemniaków nie otrzymuję ani jednego z wymienionych elementów. Dla mnie zdecydowanie nie ma w tym nic twórczego.

Świat prawdziwy to jest wszystko to, co nas otacza - czy zatem możemy uznać, że żyjemy w świecie sztuki? Czy kobieta karmiąca dziecko jest już sztuką, czy jeszcze nie? Przecież dla wielu osób jest to piękny obraz. Albo umorusany mechanik naprawiający silnik w samochodze - jeśli wsadzimy go do galerii to będzie dziełem sztuki? I jeśli tak, to czym (celowo nie używam słowa "kim") będzie w swoim warsztacie?

No właśnie, jakież to wymowne - "uznane przez reprezentantów świata sztuki". A co w ich oczach definiuje sztukę i pozwala decydować co nią jest, a co nie lub jeszcze nie? Czy zatem jeśli pan i X albo Y powie, że TO jest sztuka, to sztuką powinna być również dla mnie? Dlaczego? Przecież ja mam swoją własną wrażliwość i poczucie estetyki. 

P.S. Nie bierz, proszę, tego wszystkiego zbyt dosłownie. Ja po prostu bardzo lubię takie pseudofilozoficzne dyskusje .

Olinko z artykułu wynika, że każdy ma prawo do indywidualnego odbioru dzieła i artysta stwarza tę możliwość przeciętnym odbiorcom,tzn tym, którzy nie znają kontekstów kultury, bo się  nigdy z nią nie zetknęli. Tu wskazanie na społeczeństwo konsumpcyjne,które nie obchodzi, co się dzieje w świecie sztuki i kultury. Natomiast obieranie ziemniaków nie jest nikomu obce i każdy może się odnieść. Jakakolwiek reakcja widza jest sukcesem artysty(To moje dopowiedzenie).

Właśnie chyba sztuka zbliżyła się do aktualnej rzeczywistości. Skoro śmieszne filmiki, w których ktoś  się wywrócił, zdobywają   popularność, bo pokazują codzienne sytuacje, nieobce nikomu, to dlaczego nie pokazać obierania ziemniaków, które samo w sobie śmieszne nie jest, ale w kontekście  wnętrza muzeum nabiera nowego znaczenia?

To chyba dla artystów nie ma znaczenia. Z dzieło sztuki uznawany jest cały kontekst, a więc mechanik z samochodem na brzegu przepaści byłby zapewne dziełem w  tym rozumieniu.
   

Artystę nie obchodzi czy widz uznaje  jego dzieło za sztukę, interesuje go tylko jego reakcja, jaka by ona nie była.Jeśli ktoś zechce zapłacić za coś, co jest skórką od banana krocie, znaczy to, że praca artysty jest tyle warta. Swoja drogą, to nie wiem czy ktoś chciałby nabyć obierki w Zachęcie.:)

Nie wiem, który wątek masz na myśli. Jeśli uznamy odlewy części ciała za sztukę, to skórka od banana wrzucona na podest  muzeum jest nią także? Wszak skórka należy do przedmiotów muzealnych czyli dla człowieka nieistniejących.
Excop ja  z kolei uważam na odwrót, że to prztyczek  artysty w stronę publiczności. Skoro nic was nie interesuje oprócz nowego domu czy samochodu i wolicie voucher na  zagraniczną wycieczkę niż odwiedzenie muzeum, to wychodzę wam naprzeciw i macie to, co jesteście w stanie odebrać i odczuć.
Jeśli zaś chodzi o film,to skoro przewodniczka nie wiedziała, skąd się wzięła butelka, to wytłumaczyła  to na swój sposób.Ten sam pomysł  wykorzystuje reklama, podczas której wycieczka pod kierunkiem przewodniczki zwiedza muzeum i ogląda damskie klapki na piasku pod hasłem: "Niespełnione marzenia". Klapki owe  właścicielka bez ceregieli później zabiera jako swoją własność.

Satyra nawet osiągnęła cel podwójny. Pierwszy cel to wmawianie odbiorcom, że przypadkowy przedmiot należy do kategorii dzieł sztuki. Drugi cel wyśmianie wiarygodności przewodników - ludzi, których kompetencje bywają czasem wątpliwe.

Czy te filmowe symbole  uznano by dziś za dzieła sztuki? Jak sądzicie?

źródło: net

źródło: net
No, wiem, oczko się odlepiło "temu misiu";) i

Właśnie artyści "pracują" nad odbiorcami, żeby postrzegali te dzieła współistniejące wraz z kontekstem, a nie tylko sam przedmiot jako dzieło. Jeśli nie znasz kontekstu, nie możesz się odnieść. Szklanka do połowy pełna to znany  paradoks, do którego każdy może się odnieść.

Artyści poszukują nowych form i środków wyrazu. Nie dbają  zbytnio o estetykę ani o technikę  dzieła. To już nie pracowici rzemieślnicy  cyzelujący do granic możliwości swoje dzieło. W sztuce współczesnej bardziej liczą się chyba pomysły. Jeśli pomysły są do niczego,to można to nazwać pójściem na łatwiznę. Tak, jak  wspomniała  Śliwkowska, musi być widoczna ta odrobina talentu.

Instalacja szokująca. Twarz anioła wygląda bardzo naturalistycznie.  Skrzydeł  anielskich trudno sobie utożsamiać  ze stereotypem. Kojarzą się raczej z ogromnym ptakiem. Obejrzałam w necie  instalację z bliska. Jest niesłychanie precyzyjna.  Twarz wygląda  jak żywa. Martwe są tylko skrzydła. Na pewno nie chciałabym jej oglądać tuż po posiłku.

Olinko, jeśli chodzi o rzeźbę, którą wrzuciłaś, moim zdaniem to trochę bardziej parodia sztuki.
Można się pośmiać, ale co tu podziwiać?

Obejrzałam w necie  dzieło pt. "Wenus z fejsa". Nie jest to moje wyobrażenie, że taka powinna być sztuka. Jednak, podobnie jak rzeźba przedstawiająca współczesnego Narcyza, Wenus odzwierciedla dążenia kobiet do zaistnienia, nawet kosztem uprzedmiotowienia. Może to, co ukazała Anna Uddenberg jest mocno przejaskrawione, ale jak tak spoglądam  na niektóre profile kobiet  na portalach społecznościowych, to myślę, że głównym celem logowania na tych portalach jest pokazanie detali cielesnych i zdobycie dużej liczby lajków oraz przychylnych komentarzy. Nie powiedziałabym, że jest to zjawisko  masowe, ale jednak. W epoce dążenia do równouprawnienia niektóre  kobiety same sprowadzają się do roli przedmiotu, żeby tylko zwrócić  na siebie uwagę. Jest to tylko część prawdy o kobietach, druga część może być całkiem inna. Niestety ta inna  jest mniej ciekawa i nic mi nie wiadomo, żeby artyści ją tak chętnie  uzewnętrzniali.

Czyli postulujecie, że sensem sztuki jest decorum? Podziw i przyjemność ma rozstrzygać?
Ja uznaję "Wenus naszych czasów" za dzieło sztuki.
Prawdą jest też, że granice sztuki rozszerzyły się bardzo, chyba po bezkres. Dzisiaj nie można wykluczyć ze świata sztuki niczego. Słyszałem o japońskim artyście, który rzucił się z wieżowca na pomalowany na biało asfalt, tworząc w ten sposób flagę Japonii. Temu również nie jestem w stanie odmówić rangi sztuki. Niestety słyszałem o tym dawno, próby odnalezienia jakichś informacji w necie spełzły na niczym.

Sztuka niekoniecznie musi budzić podziw i sprawiać przyjemność, aby móc nazwać ją sztuką. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że sam fakt, że coś do mnie nie przemawia i coś mi się nie podoba, nie odbiera dziełu jego wartości. Niemniej ocena zawsze jest subiektywna, bo wartości sztuki (może poza ceną, jaką ktoś jest w stanie za nią zapłacić), nijak nie da się zmierzyć. 
Niestety (a może stety) jest mnóstwo uznanych dzieł, które w żaden sposób nie mieszczą się w ramach mojej estetyki. W takiej sytuacji mogę tylko wyrazić zdziwienie, uznać wyższość opinii autorytetów nad własną, a przy tym nadal mogę się z nimi nie zgadzać oraz głośno wyrażać osobiste zdanie .

P.S. Niektóre z wyrażanych przeze mnie opinii czasem mają w sobie nutkę prowokacji, dzięki czemu łatwiej jest skłonić rozmówcę do podjęcia polemiki .

W nawiązaniu do Twoich słów zahaczę o inną dziedzinę sztuki - muzykę. Jakiś czas temu ktoś podrzucił mi płytę, moim zdaniem muzycznie jest taka sobie, za to teksty doskonałe i to one sprawiły, że wciągnęłam się w słuchanie. Osoba, która mi ją poleciła (kobieta) dodała, że jeden z utworów (tu padł tytuł) to jej ulubiony, z kolei jej mężczyzna najbardziej ceni (tu padł kolejny tytuł). Całość przesłuchałam raz i drugi, po czym złapałam się na tym, że ja także jeden z nich mogłam uznać za "swój", a przy okazji odkryłam, że każda ze wspomnianych osób jako ulubiony wybrała taki, z którym najbardziej się utożsamia lub mówi o rzeczach dla niej wyjątkowo ważnych.
Być może z rzeźbą jest podobnie - każdy z nas widzi w niej to, co go razi w otoczeniu, za czym tęskni, czego mu brakuje albo o czym po prostu często myśli. To nawet nie musi być opinia przemyślana, bo sygnał może wysyłać podświadomość.

P.S. A wiesz, znałam jednego grabarza i on wcale nie był poważny .

Masz całkowitą rację Tak właśnie patrzymy. Rzadko pamiętamy, że nasze odczucia nie są też jedynymi możliwymi odczuciami w kontakcie z danym dziełem, z danym wydarzeniem, z czymkolwiek...
Nie znałem "Skórki od banana". A zaciekawiła mnie. Ktoś, kto ją kupił, postawił kropkę nad jej i...stotą. Każda i każdy z nas, logicznie rzecz ujmując, jest w pewnym sensie przedstawicielem gatunku ludzkiego, prawda? A jednak inaczej jest, gdy przedstawiciela się wybierze. Ta skórka też została wybrana. Stała się czymś innym, niż jedną ze skórek. I dostrzegł to, być może, kupujący.

Ja też jestem ciekaw. Męczy mnie to, że nie mogę znaleźć żadnych informacji. A pamięć po tylu latach bywa zawodna. A jeśli słyszałem to w jakiejś rozmowie o sztuce i było to tylko wydarzeniem "hipotetycznym", które ktoś sobie wyobrażał widząc zacieranie granic sztuki i rzeczywistości? Wydaje mi się, ze jednak nie... że słyszałem o tym jako o fakcie.
Mamy jednak inny przykład własnej śmierci traktowanej jako sztuka. Yukio Mishima i jego samobójstwo. Coś podobnego zrobiła też Katarzyna Kozyra wciągając walkę z nowotworem w rejony sztuki. Rzeczywistą walkę z nowotworem. Chociaż w jej przypadku obiektem sztuki była chyba jednak dokumentacja tej walki...
hmm... nie. Sama walka też była sztuką.

Dla mnie również. Był czas, gdy niemal żyłem muzyką karmiąc nią duszę. Była dla mnie lekiem, skrzydłami, euforią, paleniskiem, na którym spalałem emocje, których na zewnątrz raczej nie okazywałem...

Zazwyczaj jestem dość wierny swoim gustom, nie porzucam tego, co mi się podobało, tylko po prostu dodaję nowe. Wciąż mogę słuchać z przyjemnością "Self control" Laury Branigan, czym zachwycałem się w podstawówce. Jednak również ja miałem przypadek podobnej zmiany. Dawno temu D.H. Lawrence był dla mnie niemal guru, do tego stopnia, że gdy zdobyłem jakąś jego książkę (a od osoby jeżdżącej czasami za granicę otrzymałem w darze -w latach 80-tych! - nawet angielskie wydanie jego poezji), chciałem ją czytać w rękawiczkach, by nie zbezcześcić (ostatecznie obyło się bez tego teatru ) a jednak mój stosunek do niego się zmienił. Częściowo też do jego książek, chociaż wartość sentymentu wciąż została zachowana.
I zmieniają się własne przekonania. Czasami dość drastycznie

Jeśli nie znajdujesz w dziele tego, czego od sztuki oczekujesz, to naturalne, że dla Ciebie to sztuką nie będzie. Ja sam też miałem podobne odczucia oglądając jakieś dzieła, nawet wspomnianą już Kozyrę. Zmieniło mi się, gdy zacząłem dostrzegać coś, co określę "bogactwem nijakości", coś skromnego, niedookreślonego, potrafi reprezentować wiele różnych idei. Albo coś dopowiedziane niemal do końca i przez to nijakie, nieciekawe, potrafi też czasem wskazać na coś nieoczekiwanego. Dzisiaj już niczego nie jestem w stanie skreślić, trudno mi też o poczucie pewności, o poczucie posiadania 100%-racji.

Przypomniałem sobie dzisiaj pewną piosenkę i wydaje mi się, że ona właśnie do tego tematu pasuje