Moja żona mnie opuszcza - Netkobiety.pl

Andre...
Powiem jedno-ciężka sprawa.
Nie dziwie się raczej Twojej żonie,gdyż sama kiedyś byłam w taiej sytuacji.Powiedz szczerze,czy chciałbyś dać komuś szansę po raz dwudziesty,skoro zawsze kończy się tak samo?Coraz więcej bólu,łez a mniej nadzieii.
Myślę,że sobie postanowiła,że dwudziestego pierwszego już nie zniesie i pewnie dlatego tak stanowczo mowi:nie...
Wiążac sie z kims musimy byc gotowi na ustępstwa i zmiany siebie.Czasem trzeba się uczyć wzajemnie do siebie dostosowywać.Ale z teho co piszesz to każde z Was ciagnelo w przeciwna strone.
No,ale zawsze trzeba miec troszke wiary i sprobowac zawalczyc.
Moze poczuj sie przez chwile jakbys mial 19 lat.
Rozbudź w niej taka młodzienczą miłośc
Zaskocz.Mozesz przygotowac romantyczna kolacje,kąpiel,przytulić ją tak po prostu..Albo paść na kolana i powiedzieć wszytsko co czujesz i jak bardzo żałujesz.
Opcji jest wiele,ale Ty wiesz najlpeiej bo najlepiej znasz swoja zone...
Zycze powodzenia

Andre napisz proszę coś więcej..
Co takiego robiłeś , że doszło do rozpadu Waszego małżeństwa??

Zgadzam się z przedmówczyniami.. Podaj więcej szczegółów byśmy mogły dobrze zinterpretować Waszą sytuację. Powiem Ci szczerze, że można wybaczyć wiele razy... aż do momentu kiedy druga osoba poczuje, że już dość tych szans, zmarnowanych szans. Sama tak miałam i niestety musiałam powiedzieć KONIEC!
Nie znaczy to jednak, że w Twojej sytuacji będzie tak samo bo każda z pozoru "taka sama" sytuacja jednak się różni. Nie ma dwóch identycznych - są tylko podobne.. Więc czekam na szczegóły a póki co bądź dobrej myśli - może jeszcze nie wszystko stracone?

Użalasz się nad sobą i oczekujesz tego byśmy Cię pogłaskały, czy tak? a może poddajesz się?
Każda sytuacja jest inna, każda kobieta jest inna, ale jakaś cząstka w naszych duszach pozostaje nie zmienna...WRAŻLIWOŚĆ na BLISKOŚĆ...
Oczekujemy od mężczyzn tego by nas zauważali, doceniali i przytulali od tak...
Piszesz,że żona płacze, że każda wylana łza Cię rani...
Mój mąż napisał mi kiedyś... "Ta łza co po policzku Twoim spływa rani moją duszę" to jakiegoś poety
Wystarczyły mi te słowa by poczuć,że mu na mnie zależy...
W Twoim przypadku można jeszcze powalczyć, bo skoro płacze to jeszcze serce krwawi i coś w niej z Ciebie nie umarło. Płacze bo jej żal ,że kolejny raz się zawiodła, że byłeś jej nadzieją na wszystkie dni i przede wszystkim dlatego ,że Cię kochała. Choć sądzę ,że jeszcze kocha i ten płacz ma jej pomóc wyrwać resztki Ciebie ze swojego serca. Płacz dla kobiet jest jak ożywczy prysznic górnika . Oczyszcza nas. 
Podałeś siedem powodów dla których Cię zostawia.
Czy Ona wie ,że teraz tak to widzisz? Może mógłbyś jej napisać to samo co nam. Taka spowiedź z waszego związku.
Miłość trzeba pielęgnować by nie wdarły się w nią chwasty- ale Ty to chyba już teraz wiesz...
Pozdrawiam
Nigdy nie jest za późno dopóki kobieta płacze z powodu mężczyzny. Może zrób coś zwykłego i napisz jej swój punkt widzenia. Rozpad małżeństwa to dwa niedogadany światy. 
Pozdrawiam

Mam wrażenie , że oczekujesz od żony czegoś na co być może nie byłoby stać Ciebie - na uwierzenie gołosłownej osobie.
Cóż jej po Twoich deklaracjach i zapewnieniach, skoro tyle razy Twoje słowa okazywały się puste?
Piszesz, że robisz coś żeby jej "pokazać, że Ci zależy"...to może rób to bo Ci zależy a nie po to żeby "pokazać"
A Ty Andre zachowujesz się jakbyś chciał załatwić sprawę-załatwić sobie jej "ułaskawienie".

Na to, żebyś odzyskał zaufanie w jej oczach nie wystarczy kilka słodkich - niewiele wartych w Twoich ustach- słów, czy chwilowych zrywów. Uzbrój się w cierpliwość jeśli Ci faktycznie zależy.

Andre, charakterek to Ty masz. Dziewczyny mają rację, nabroiłeś strasznie. Zawsze tak jest, że człowiek docenia nie to co ma, ale to co straci. Ty tracisz żonę, nie dziwię się jej, że ma Cie dosyc. Też uważam, że mogła kogoś poznać i biorąc wszystko do kupy ułatwiło jej podjęcie decyzji o rozstaniu.
Staraj sie dalej, być może nie jest jeszcze za poźno. Kobiety potrzebują miłości, czułości, miłego słowa, komplementów, kwiatka bez okazji, a może nawet jakiegos drobiażdżka. A do tego wszystkiego potrzebujemy wsparcia psychicznego i fizycznego.

Dziękuję Thula za Twój czas poświęcony dla mnie. Czy się użalam nad samym sobą? Tak. bo uczyniłem wiele złego i niestety dopiero teraz to widzę i czuję. Czy chcę abyście mnie pogłaskały? Absolutnie nie. Jestem świadom swoich win i szczerze wolałbym otrzymać od Was tęgie lanie. Na pewno mniej by bolało niż świadomość krzywdy jaką wydrządziłem ukochanej osobie, które mnie kochała. Czy się poddaję? Nie. I nie poddam się dopóki nie obejmiemy się znowu. Lub dopóki nie otrzymam wezwania do sądu.
Niestety, jestem winien niezauważania, niedoceniania i nie przytulania ot tak.
Walczę, Thula każdego dnia. Dlatego tak rzadko odpisuję. Spędzam niemal każdą sekundę z żoną kiedy jesteśmy razem. Ponieważ zaczęła pracować i jest jej ciężko, zająłem się prowadzeniem całego domu. Nie zapomniałem o kwiatach, ale na to już za późno bo sama powiedziała, że skoro do tej pory jej ich nie przynosiłem, to teraz już ich nie potrzebuje. Jednak wyraźnie było widać, że dzisiejszy bukiet z 17 róż aż zaparł jej dech w piersiach. Natychmiast jednak odparła, że mam na nią nie wydawać pieniędzy bo i tak wszystko jest skończone i gdyby miała dokąd pójść, to już wczoraj by odeszła. Nogi zrobiły mi się jak z waty.
Tak, Thula wie, że tak to widzę, ale nie wierzy w moją zmianę. Napisałem do niej list majlem (Wielkie Ci Dzięki za Twoją cenną wskazówkę) i przypadkiem znalazłem sie w pokoju kiedy go czytała i..... płakała. Zapytała tylko cicho: -"dlaczego dopiero teraz?". Odpowiedziałem, że dopiero teraz poczułem jak bardzo ranię wszystkich dookoła.
Być może nie jest jeszcze za późno. Na zmianę na pewno nie. Będę walczył dalej. I pisał.
Pozdrawiam.

Tak, masz rację Tosia. Przyrzekałem wiele razy i nie dotrzymywałem słowa. Nie jest też możliwym dla mnie udowodnić, że tym razem jest inaczej ponieważ czuję to cierpienie, które jej zadałem. Potrzeba na to czasu i cierpliwości aby sama zobaczyła, że zmieniłem się naprawdę. Mam nadzieję, że będzie jeszcze miała ochotę poczekać aby tę zmianę zobaczyć, a przede wszystkim zaakceptować. Mam nadzieję, że nie jest za późno.
Dziękuję za Twój czas i pozdrawiam.

Dziękuję za rady, Sanders. Zgadzam się, że narozrabiałem strasznie. Kiedy zapytałem ją prosto z mostu powiedziała, że nikogo nie ma, a gdyby miała, to odeszłaby już dawno bo tak, to nie ma dokąd pójść. Spędza jednak sporo czasu na czacie i zamyka okna kiedy pojawię się w pobliżu. Wydaje mi się, że do decyzji o rozstaniu skłoniła ją raczej desperacja z powodu mojego niewłaściwego zachowania.
Wykorzystam te rady i mam nadzieję, że uda mi się uratować nasz związek.

Andre,a ja jestem naprawdę szczęśliwa,że walczysz aż tak.Ciesze się,że się nie poddałeś.Zawsze jest jakieś małe światełko,iskierka.
Uszy do góry.
Życzę Ci powodzenia.

Dziękuję PurBianca >3. Po Twoich słowach otuchy, cień uśmiechu padł na moją zmarkotniałą twarz. Nie poddaję się i nie poddam, dopóki będziemy mieszkać razem i dopóki ostatecznie nie podejmie ona decyzji jakkakolwiek by ona nie była. Co tylko będę mógł zrobić, to zrobię, a wszelkie zmiany pozostaną w moim wnętrzu na resztę życia bo już nigdy więcej nie chcę zranić nikogo.
Wczoraj ponownie zaiskrzyło maleńkie światełko. Sprzątaliśmy wspólnie mieszkanie, myliśmy okna, ona zrobiła późne śniadanie, ja obiadokolację. Atmosfera nie była już tak napięta, ale też nie taka jaka normalnie powinna być. Jeżeli zamierza odejść, a jeszcze sprząta mieszkanie i myje okna, to jest ona skarbem złota, którego ja do tej pory nie potrafiłem zauważyć. Jest tak niezwykłą kobietą. Być może teraz przyjdzie mi zapłacić za moje niecne postępki.
Wchodząc w pewnym momencie do pokoju, widziałem jak robi zdjęcia bukietowi z 17 róż, który jej kupiłem przedwczoraj. Widocznie chciałaby go zachować w pamięci. Bardzo jej się spodobał, mimo, że od razu powiedziala, że mam na nią nie wydawać pieniędzy.
W tym tygodniu przygotuję znowu kilka drobiazgów. Brak mi trochę pomysłów, ale coś wynajdę. Tak bardzo mnie boli, że nie nadrobię już straconego do tej pory czasu z powodu mojego egoizmu. Ten ból pozwoli mi nie zapomnieć nigdy o drugim czlowieku.
Pozdrawiam i życzę miłej niedzieli.

Najważniejsze to potrafić zrozumieć swo bład i za niego żalowac.A Ty bardzo żałujesz i bardzo się starasz,wiec szczerze wierzę,że Ci się uda.
Uśmiechnełam się,czytając o tym robieniu zdjęcia.To bardzo dobry znak

Chyba wszystko tu już zostało powiedziane. Mam tylko nadzieję, że ta zmiana Twojego postępowania jest na dłużej niż tylko do momentu odzyskania żony, bo tego nie możesz jej zrobić.Musisz ją zdobywać tak jak robiłeś to kiedy się poznaliście....
Cóż więcej można dodać POWODZENIA i WYTRWAŁOŚCI

oj widać,że twoja żona przecierpiała swoje i te wszelkie kolejne szanse które tobie dawała przebrały miarkę. Ja czytałam jeszcze raz twoje przewinienia Andre i co swierdzam, jeżeli mam wczuć się w sytuacje twojej żony to chyba najbardziej z tych podpunktów zabolała by mnie oziębłość z twojej strony bo widzisz, my kobiety chyba najbardziej  potrzebujemy ciepła, uczucia, że jest ktoś obok, twarda ręka mężczyzny która nas przytuli, czule pocałuje i to ot tak zupełnie bez powodu. Twoja żona potrzebuje czuć się jak drobna istotka rozpieszczana przez swojego faceta ja myślę, że nad tym powinienieś radykalnie popracować, wiesz nie musi to być naraz takie wielkie szaleństwo, że będziesz od razu nosił ją na rękach. Ale po przyjściu z pracy obejmij ją, pocałuj w czułko, poczuj się jak młody szczeniak który zabiega o względy dziewczyny. Kup winko, wyłużcie się na łóżku, opatulcie nogami i obejrzyjcie wspólnie filmik. Zachowujcie się beztrosko jakbyś przełamywał pierwsze lody.Twoja żona widzi twoje starania, które dotychczas były gdzieś we mgle, i jest rozdarta z jednej strony ma żal ogromny żal ale z drugiej strony nie chce tego kończyć bo zauważyła twoją dobrą stroną. Światełko w  tunelu, które daje jej nadzieje......... Andre co ma być to będzie, ty się starasz, żona widzi wyrazną poprawę więc co możesz więcej, myślę  że nie poddawać się w swym postanowieniu poprawy i cierpliwie czekać co zdecyduje już twoja żona.Ja z twoich postów dochodzę do wniosku, że żona kocha cię całym sercem, i wiadome jak każdy człowiek idealistą nie jesteś ale też nie jesteś złą partią na męża, bo ok ja rozumiem ty trzymasz kasę, ty jesteś domownikiem, ty jako głowa rodziny rządzisz wszystkim począwszy od tego jak umeblować dom, co warto kupić a co nie. Ale nigdzie nie wspomniałeś o tym, że lubisz zaglądnąć do kieliszka, że jesteś awanturnikiemm itp.... więc takich problemów z toba nie ma, co przemawia na twoją korzyść.Ja stwierdzam, Andre dostrzegłeś swoje błędy, poprawiasz swoje życie, żona cię kocha i nie odejdzie !!!!
A tak na marginesie powiedz mi ile lat wy jesteście już małżeństwem i czy macie dzieci ???
Pozdrawiam

witam przeczytałam wszystko co ty i inni na forum napisali i myślę, że jeśli ona jeszcze cię kocha i będziesz starał się tak bardzo jak piszesz to uda ci się odratować małżeństwo, osobiście uważam że bardzo źle postępowałeś w stosunku do żony, traktowałeś ją bardziej jak służącą a nie jak ukochaną kobietę, nie mnie ciebie oceniać staraj się powinno być dobrze. pozdrawiam.

A Ja uwazam że Ty się nie zmienisz. Sorki ale ludzie się nie zmieniają. Masz ciężki charakter i tak już pozostanie... Teraz się starasz bo boisz się ją stracić ale jak tylko ją znowu zdobędziesz będzie tak samo ...
Ja też miałam męża, był strasznym egoistą i na dodatek alkoholikiem, dostawał sporo szans i je nie wykorzystał ... jak tylko widział że mnie traci robił wszystko żeby mnie odzyskać ... obiecanki ... ech ... szkoda gadać ... tylko zmarnowałam przez niego czas... jak tylko wrócił było to samo. Dziś jesteśmy rozwiedzieni a Ja wciąż od kogoś słyszę że on ma nadzieję że nowu będziemy razem ...

Zraniłeś swoją żonę ... Twoim zachowaniem doprowadziłeś do tego że ona sie od Ciebie odsunęła i wcale jej się nie dziwię a gdyby znalazła sobie kogoś innego też bym jej sie nie dziwiła ... kobiety przważnie zdradzają kiedy im jest żle, czyli z rozpaczy ...

Ty się staraj jeśli chcesz, zabiagaj o nią i nie poddawaj się a jeśli ona da Ci jednak kolejną szansę to znaczy że nadal Cie kocha i chce spróbować jeszcze raz a wtedy tego nie spieprz!!! Jeśli jednak nie da Ci szansy to znaczy że przestała Cie kochać i tyle a wtedy juz nic na to nie poradzisz ...

Sorki za moją brutalną szczerość ale mówię jak jest. Wnerwiają mnie faceci którzy myślą tylko o sobie! A Ty jesteś a przynajmniej byłeś cholernym egoistą!!!

Dziękuję Ci, Sylwia za Twoje rady i niestety masz rację: okazałem tylko oziębłość w naszym związku. Staram się to naprawić, ale jest niezmiernie utrudnione właśnie tym, że do tej pory nie okazałem ciepła i żona pyta: - "dlaczego dopiero teraz?" Udało mi się to dopiero dzisiaj rano, kiedy to wstaliśmy oboje o 6.00, ona przeglądała się w lustrze, mówiąc jak on to brzydko wygląda, a ja, że właśnie nie bo przecież jest najpiękniejszą istotą na świecie. Spojrzała na mnie nie wierząc w to co mówię i wtedy otrzymała ciepły pocałunek, przed którym tym razem się nie broniła. A dodam, że wstała tak wcześnie tylko po to ponieważ o 7.00 była umówiona na epilację na drugim końcu miasta, a ja po to aby ją tam zawieźć i później odwieźć do pracy. Widać było, że zrobiło to na niej wrażenie. Jejku! dlaczego ja tego nie robiłem wcześniej? Czuliśmy się oboje tak dobrze!
Próbuję przełamywać te lody jak mówisz, Sylwia. Gdzieś w dalekim tunelu iskierka światła daje nadzieję, ale przy sprzątaniu w piątek pokoju gdzie trzymamy ubrania, swoje wszystkie ciuchy i buty odłożyła na bok i nie włożyła już z powrotem do szafy, mówiąc że i tak nie ma sensu bo niedługo będzie je zabierać, a miejsce przyda się mnie. Nogi znowu zrobiły mi się jak z waty, ale nic nie odpowiedziałem. Iskierka zgasła.
To właśnie był mój błąd, że ja chciałem rządzić całym domem i mimo, że nie jestem awanturnikiem, ani nie piję alkoholu (tylko okazjonalnie), jak słusznie zauważyłaś Sylwia, to jednak jest to za mało dla ukochanej kobiety. Szkoda, że tak póżno to zrozumiałem!
Odpowiadając jeszcze na Twoje pytania: jesteśmy małżeństwem od czterech lat, a razem od sześciu. Dzieci nie mamy ponieważ żona studiowała i mieliśmy się podjąć macierzyństwa w przyszłym roku. Już chyba się nie podejmiemy.
Iskierki nie widzę, ale głęboko wierzę, że ona gdzieś tam jest.
Pozdrawiam.

Powiedziała, że mnie już nie kocha i nigdy więcej nie pokocha, ale chyba cały czas rozważa jeszcze swoje odejście. Może być, że je rozważa tylko dlatego, że nie ma za bardzo gdzie odejść. Będę sie nie tylko starał aby ją odzyskać, ale również aby ten proces zmiany nigdy nie ustał.
Tak, Aniu, postąpiłem bardzo źle i niestety za późno to zrozumiałem. Było jak mówisz i ma prawo do takiej, a nie innej decyzji. Twoja ocena jest słuszna i możesz mnie oceniać w dalszym ciągu ponieważ pomoże mi to w uniknięciu podobnych błędów w przyszłości.
Pozdrawiam.

Linka, dziękuję za Twój czas. Przed ślubem też byłem taki trudny, po ślubie sam zacząłem rządzić wszystkim, nie licząc się za bardzo ze zdaniem żony.
Czułości, bliskości, przytulenia też chyba potrzebuję. Piszę "chyba" ponieważ kiedy ktoś mi okazuje te uczucia, to ja mam zawsze tendencję do uciekania, odrzucenia ich. Nie rozumiem tego i to chyba duskusja na inny wątek. Jednak teraz wiele dałbym aby być przytulony.
Pokazuję żonie, Linka, jak bardzo ją kocham i jak bardzo mi na niej zależy. Mam nadzieję, że nie jest za późno. Okaże się po świętach albo po Nowym Roku...
Pozdrawiam.

Dziękuję za wsparcie. Będę walczył do końca bo ją naprawdę kocham i zrozumialem wreszcie swoje błędy, które chciałbym aby dała możliwość naprawić. To beznadziejne aby nie mieć takiej możliwości.
Pozdrawiam.

Panie ANDE . BARDZO MNIE SMUCI PANISKI FAKT UTRATY ZONY.ALE JEST  W TYM NAUKA ZYCIOWA DLA PANA  ,ZONA NIESWIADOMIE MOZE SWIADOMIE DALA PANU LEKCJE ZYCIA .MOZE BRUTALNA ALE WSUMIE ZASLUZYL PAN SOBIE NANIA SWOIM POSTEPKIEM.  MUSI PAN SPOJZEC NA SWOJE ZYCIE PRZEZ PRYZMAT PARTERSTWA, ZONA TO NIE TOWAR KTORY MEZCZYZNA  ZAKUPUJE Z CHWILA ZAWARCIA MALZENSTWA, NIEJEST ROWNIEZ INTRUZEM W ZYCIU MEZA. JEST KOBIETA I TYLKO KOBIETA.MEZCZYZNI MAJA STAROTYPOWE MYSLENIE O KOBIETACH .TO JEST ZDUMIEWAJACE ILE POTRAFICIE POSWIECIC CZASU NA NAPRAWIE STAREGO SILNIKA ,A NIE POTRAFICIE SKUPIC   SIE NA WASZEJ ROZPADAJACEJ RODZINIE,POWODZENIA ,ALE SZCZEZE WATPIE ZE ZONA WRUCI DO PANA.

Bella, pisz normalnymi, małymi literami. W necie wlączony caps lock oznacza krzyk, nie mówiąc że nie wygląda to za fajnie i nie bardzo zachęca do czytania. Moderator - Emilia.

Andre, daj znać jak sprawy się układają, mam nadzieję że pozytywnie ja myślę, że Twoja żona Cię kocha skoro tyle wytrzymała walcz, walcz jak najdłużej! POZDRAWIAM

Dziękuję za zainteresowanie PurBlanca. Od świąt minęło już sporo czasu, a ja nie mogłem nic napisać czego niezmiernie żałuję. Nic nie napisałem ponieważ obowiązki domowe jakie przejąłem okradły mnie z czasu, a resztę jaka pozostała poświęciłem na pracę bo faktury jakoś nie chcą omijać naszej skrzynki pocztowej.
Tak krótko: żona jeszcze nie odeszła. Święta spędziliśmy u teściów z twarzami pełnymi uśmiechów, ale z rozdartymi duszami co łatwo mogło dostrzec nawet niewprawne oko, zwłaszcza w przerwach między posiłkami wypełnionymi dyskusjami na tematy, na których trudno było sie skoncetrować. Zaraz po świętach otrzymaliśmy zaproszenie na odwiedziny od kuzyna mojej żony, gdzie pojechaliśmy w niedzielę 27.12. Kuzyn mojej żony i jego żona byli świadkami na naszym ślubie i oboje mają, oprócz prześlicznej 4-letniej córeczki, 6-miesięcznego chłopczyka, którego oboje z żoną jesteśmy chrzestnymi i nie widzieliśmy się od chrztu. Spędziliśmy więc u nich 2 dni, które dla mnie osobiście były niejaką ulgą i chwilowym zapomnieniem pod presją stresu rozstania.
Na drugi dzień po powrocie otrzymaliśmy ponownie telefon od żony jej kuzyna z zapytaniem co robimy w Sylwestra. Żona odpowiedziała, że nie chce robić absolutnie nic, nawet wychylić lampki szampana, a tylko spędzić go jak każdą inną, zwyczajną noc bo nie ma żadnej ochoty na zabawę. Wtedy otrzymaliśmy zaproszenie od nich, powiedziane w ten sposób, że trudno było im odmówić i 31.12 pojechaliśmy do nich ponownie, tym razem na 3 dni. Sam Sylwester też nie był wesoły: zastawiliśmy stół jedzeniem, słuchaliśmy trochę muzyki, ogladaliśmy trochę telewizję i tak do trzeciej nad ranem, a większość czasu spędziłem bawieniem naszego ślicznego chrześniaka, któremu zaczęły pokazywać się pierwsze ząbki i aby jego rodzice mogli nieco odpocząć. Żona nie widziała mnie jeszcze w takiej sytuacji i widać było, że wywarło to niej conajmniej lekkie wrażenie. Po powrocie do domu jednak ponownie zapadliśmy w ten sam smutny nastrój rozstania aż do końca urlopu.
Ponieważ prawie każdego dnia słyszałem od żony w różnych postaciach, że się rozstajemy najszybciej jak to tylko możliwe, co potęgowało we mnie i tak już potężny stres, to rzuciłem się w wir pracy i zawodowej, i domowej. Trochę pomogło, ale trudno było mi jednak się skupić na tym co w danej chwili wykonywałem. Dopiero na początku tego tygodnia, po przypadkowych rozmowach z kilkoma przyjaciółmi, w których każdy powiedział niemal to samo, niezależnie jeden od drugiego, okrył mnie lekki cień pewności i wieczorem podczas kolejnej konwersacji z żoną, w której powiedziała abyśmy wspólnie podjęli decyzję, oświadczyłem, że ja swoją decyzję podjąłem, a mianowicie: zrobię wszystko co jest w mojej mocy aby naprawić nasz związek, aby zmienić moje postępowanie i aby doprowadzić z powrotem do normalnego współżycia, bo tak kiedyś przysięgałem i nie jestem zwolennikiem rozwodów - taka jest moja decyzja. Żonę natomiast poprosiłem aby sama podjęła swoją decyzję, powiedziałem, że jeżeli chce odejść, to niech odejdzie, a jeżeli chce zostać, to niech zostanie i chciałbym takiej decyzji, a nie innej, ale niech sama ją podejmie i jakakolwiek by ona nie była, kłócić i awanturować się nie będziemy. Po takiej krótkiej przemowie została bez słów i nic nie odpowiedziała. Sytuacja w dalszym ciągu jest więc niewiadoma, ale wiem na pewno, że przynajmniej do poniedzialku będziemy jeszcze razem ponieważ w sobotę brat żony urządza urodziny, na których na pewno będziemy obecni, a na niedzielę mamy zrobione plany, które raczej nie pozwolą jej czasowo na przeprowadzkę.
Tak obecnie wygląda moje życie: z dnia na dzień. I miałbym do napisania jeszcze raz tyle, ale nie chcę nikogo zanudzać, chyba, że chcesz PurBlanca. Dziękuję za czytanie posta i zainteresowanie. Pozdrawiam serdecznie.

Różyczko, dziękuję za to, że zajrzałaś do tego wątku. Przeczytałem Twój post kilkanaście razy ponieważ za każdym razem widziałem maleńką iskierkę nadziei i kojące ciepełko rozchodzące się wewnątrz mojej duszy, zranionej moim własnym, krzywdzącym wiele osób postępowaniem. To co napisałaś, to jakby czytał o mnie samym, jak dotąd tylko bez dania mi tej ostatniej szansy. Dziękuję Ci za podzielenie się Twoim doświadczeniem, które dodało mi nieco otuchy.
Bardzo Cię proszę, może jeszcze coś mi doradzisz? Ja również się popłakałem, ale to tylko wywołało w mojej żonie furię. Kupiłem jej już wiele razy kwiaty, ale nawet nie podziękowała i powiedziała nawet, aby jej więcej nie kupować żadnych kwiatów. Nie chce też otrzymywać żadnych mówionych i pisanych tekstów bo jak mówi, denerwują ją. O jakimś wyjeździe na weekendową wycieczkę czy romantycznej kolacji w jakiejś stylowej restauracji nie ma nawet mowy, każda moja propozycja i zaproszenie spotyka się z kategoryczną odmową, a ich ponawianie z lekką agresją. Powiedziała natomiast abym się zachowywał normalnie i tylko tyle. Codziennie więc staram się aby było posprzątane w mieszkaniu, śmieci wyrzucone, pomyte naczynia, ciuchy wyprane i wysuszone, zakupy zrobione i codziennie czeka na żonę ciepły posiłek jak wraca zmęczona z pracy. Dodam tylko jeszcze, że sprawia mi to przyjemność i nie muszę się do tego zmuszać, nie robię tego na siłę aby coś udowadniać. Prawdą jest też, że wcześniej robiłem to rzadko, z powodu lenistwa, nie dlatego, że nie chciałem - jeżeli ma to jakieś znaczenie. Moje pytanie jest co mógłbym zrobić jeszcze aby roztopić bryłę lodu, w którą ją zamieniłem? Co zrobić aby pomóc skleić jej pocięte na kawałeczki przeze mnie serce i zagoić jej rany?  Jak ponownie rozpalić w jej zranionej duszy ogień życia? Ponieważ nie wydaję mi się, że wystarczy to co robię, i że powinienem tylko czekać. Czy może czas jest jednak lekarstwem?
Nie chodzi się dobrze w cudzych butach, ale akurat czuję podobnie i wykorzystam Twoje rady. Moja żona jest naprawdę dobra duszą dla wszystkich i życie bez niej straciłoby dla mnie sens. Niedawno przemknęło mi przez głowę, że właśnie dała mi taką niewypowiedzianą, milczącą szansę i czeka aby zobaczyć jak bardzo mi tak naprawdę na niej zależy. Też o tym pomyślałem, że może się wyprowadzić w każdej chwili w ciągu godziny, dwóch bo przecież rzeczy ma przygotowane do spakowania. Powody, które podała i dla których tego jeszcze nie zrobiła są wiarygodne, ale nie wiem czy prawdziwe. Jeżeli mimo wszystko są prawdziwe, to pokazanie tego forum nie wchodzi w grę i nic nie pomoże. Wyraziła się jasno i wielokrotnie, że mnie już nie kocha i nigdy więcej ponownie nie pokocha i może rzeczywiście jedynym powodem niewyprowadzenia się jest jej trudna sytuacja w domu jej mamy albo/i brak pieniędzy i w lutym gdy tylko otrzyma swoje pierwsze wynagrodzenie, to odejdzie.
Cóż, tego nie wiem i pozostaje mi tylko analizować w dalszym ciągu swoje złe zachowanie, zmieniać je dzień po dniu i szukać dróg do jej serca, bez względu jak kręte i powikłane by one nie były. Nauczka i tak pozostanie mi na resztę życia.
Dziękuję Różyczko za Twój czas. Pozdrawiam.

Andre, przepraszam  z góry , ale dorzucę parę swoich słów. Moim zdaniem ty już nie masz żadnych szans u swojej żony , co z tego że zostanie ,prawdopodobnie zrobi to tylko z litości do ciebie .Twoja żona wie , że ty się już nigdy nie zmienisz , bo ludzie się nie zmieniają , zmieniają się tylko ich poglądy , powolutku znudzi ci się bycie wzorowym mężem i znów zaprzęgniesz żonę do garów i reszty obowiązków . Pisałeś we wcześniejszym poście , że żona musiała prosić cię o pieniądze , czy ty wiesz że połowa z tego co zarabiasz nalezy się żonie ? Bez gadania i proszenia .
Wiesz? Gdybym ja miała takiego męża to już dawno bym go zostawiła , podziwiam wytrwałośc twojej żony . I nie dziw się że siedzi na czacie , czy innych portalach , ona potrzebowała zainteresowania swoją osobą , a to ty powinienieś się nią interesować .
Mam prośbę , nie dziękuj mi tak jak reszcie (nie oczekuje tego), bo ty nie wiesz co znaczą słowo przepraszam , ty boisz się że zostaniesz sam i żadna kobieta nie będzie  już na tyle naiwna żeby się tobą zająć .Sorrki !!!

Z pkt widzenia kobiety pragnącej żyć w szczęśliwym mocnym związku, pragnącej stworzyć idealny dom, widzę w Tobie człowieka, przed którym powinnam spalić wszystkie mosty, ale z pkt widzenia kobiety kochającej tego jedynego i poświęcającej swoje szczęście dla Ciebie chcę Ci wybaczyć i dać kolejną szansę i kolejną.. i kolejną...

Dla Twojej żony musiało i musi być ciężko zdecydować czy bardziej szanuje zasady czy miłość i nie dziwię jej się. Ale życzę Ci powodzenia w odzyskiwaniu jej, bo skoro tyle dla Ciebie wycierpiała, to Ty nie powinieneś się teraz za nic poddać.

A obiad brzmi smacznie ;D

Mimo wszystko dziękuję Ci, Roxana za Twój czas poświęcony na napisanie tych parę słów dla mnie. Należy mi się, nawet nie tylko tyle, a znacznie więcej ostrych słów. To możliwe, że nie mam już żadnych szans u mojej żony, może tacy ludzie jak ja nie powinni w ogóle stąpać po tej planecie aby inni nie cierpieli - takie myśli ostatnio przychodzą mi do głowy, ale będę walczył do końca o przetrwanie naszego związku chociażby po to abym przynajmniej miał możliwość odpłacić się tym co żona dla mnie poświęciła do tej pory. Być może masz rację, że to tylko chwilowa zmiana spowodowana obawą pozostania samemu i jeżeli tak właśnie jest, to rzeczywiście nie jestem nic wart.
Może ja jednak zrozumiałem swoje błędy i każdy czuję do bólu, i chcę to wszystko naprawić, nawet jeżeli mam cierpieć resztę życia bo wiem, że warto i wiem o kogo walczę. Ogromnie żałuję, że zrozumiałem to trochę za późno, niestety i być może masz rację, Roxana, że jednak się nie zmienię. Czas to pokaże. Bądź jednak pewna, że do garów żony nie zaciągnę bo gotowanie i kuchnia to jedno z moich ulubionych hobby i zawsze się tym zajmowałem. Reszta obowiązków nie zajmuje aż tak dużo czasu i stała się dla nie przyjemnością bo wiem dla kogo i dlaczego je wykonuję. Pieniądze dzielimy teraz na połowę. Moje zainteresowanie żoną teraz aż ją denerwuje, więc jestem zmuszony nieco odpuścić. Na czaty i inne portale ma obecnie za to więcej czasu i albo po, albo przed pracą tylko tym się obecnie zajmuje. Nie wiem ile to potrwa i czy mi się znudzi, czy też nie.
Cóż, jeżeli zostanę sam, to może w końcu dokończę pisać książkę, którą zacząłem jeszcze przed ślubem, a jeżeli zostaniemy razem, to sprzedam kosztowny sprzęt mojego innego hobby, w który zainwestowałem bardzo dużo kasy i czasu, i zajmę się tylko i wyłącznie rodziną.
Zobaczymy. Zajrzyj tu jeszcze, proszę. Pozdrawiam.

Andre , życzę ci jak najlepiej . Pamietaj , że sami piszemy scenariusze swojego życia , a reszta to przypadek , może ten przypadek znów połączy was na nowo ?! Powodzenia !!!

Witaj dopiero przeczytałam co napisałęś. Moj mąż długo cierpiał,około 1rok.3miesięcy. Na pewno jak patrze jaka byłam dla niego to mam ochotę na jedno określenie zimna s..ka. Potrafiłam godzinami rozmawiać z innymi ludzmi byle nie z nim, zachowywałam się jakby już było przesądzone a ja szykowała się do odejścia, nic mnie nie wzruszało. Dlaczego nie widziałam jego starań? Bo nie chciałam widzieć. Wydałam wyrok skazujący i wkurzało mnie to, że wychodziło że były dowody pozytywne a ja nie chciałam zmieniać tego wyroku to było nie miłe przyznać się do błędnej oceny własnego męża.Jak to ja pokrzywdzona ,zraniona i zapłakana cierpiąca mam widzieć pozytywy drania? Mówisz że żona siedzi na czacie, zamiast być zły zrób jej ulubioną kawę czy herbatkę i zanieś koło kompa i powiedz masz bo zmarzniesz albo masz odpręż się i wyjdż. Wykorzystaj w tym czasie ,zrób popcorn i weż zrób jej coś co lubi do zjedzenia tylko trochę wiesz nie poradnie, jakbyś nie bardzo umiał.Idz spytaj co się dodaje, a jak powie sama zrobie wygnaj ja z kuchni mówiąc poradze sobie .Kobiety uwielbiają proste rzeczy żeby dla nich robić, takie codzienne naturalne nie wymuszone jak nalesniki ulubione czy coś takiego. Mąż mi kiedyś takie zrobił za słone,ubrał mój fartuszek cały był w mące i przyniósł mi tego placuszka idealnego wyciął serduszko z niego że rozbroił mnie tym aż miałam łzy w gardle.Wyglądał komicznie ale wysiłek był widoczny. Oczywiście posprzątał kuchnie potem ale liczyła się chęć. Jest zima zabierz ją na sanki albo spacer, zrób coś głupiego. I rozmawiaj jak przyjaciel a nie mąż,o kinie,gwiazdach o kuchni zaskakuj ją . Poczytaj gazety typu party czy inna powiedz zobacz jak się ubrała a ta ma trzeciego faceta młodszego,spytaj co sądzi o takich związkach, co się liczy. Dobrym sposobem jest też szukania jej porady,w ważnych nie wiem dla firmy czy pracy sprawach, powiedz co byś na to poradziła bo ja sobie nie radze, uwielbiamy się czuć potrzebne. Bądż spokojny ,wytrzymasz na pewno,ona się ociąga z wyprowadzką bo jeszcze cię kocha,zal jej to uczucie przykrywa ale z czasem żal zniknie i wróci iskra na prawde. Rozmowa to podstawa nawet o głupotach a zbliża, śmiech i radość daje odprężenie i z czasem mąż przestanie się jej kojarzyć z marudzeniem a zacznie kojarzyć z radością. Pozdrawiam andre

Dziekuję serdecznie za wszystkie porady, Różyczko. Tak też pomyślałem, że na pokutę nie wystarczy pół roku, a conajmniej rok, ale jestem gotów ją ponieść, a nawet więcej bo żona jest tego warta.
Część Twoich rad, nie znając ich jeszcze, już wykorzystałem i efekt jest taki, że zaczęliśmy rozmawiać. Wcześniej trudno było cokolwiek zagadnąć. Zaczęliśmy nawet żartować i opowiadać z uśmiechem na ustach zabawne historie z pracy. Zaczęliśmy ponownie razem spożywać posiłki i pomagać sobie w załatwianiu różnych papierów do pracy. Będę wynajdował nowe i wykorzystam również Twoje inne rady i dam znać jak się wszystko układa. Pozdrawiam Ciebie i wszystkich forumowiczów.

Nie jest łatwo być Kobietą, ale w tym dniu Waszego święta życzę Wam aby Wam pozwolono zapomnieć o trudach codzienności, niech ciepły, wiosenny uśmiech zagości w Waszych duszach i pozostanie tam do następnej wiosny, a promienie słońca niech rozświetlają Wam drogę do Waszego szczęścia nie tylko dziś, ale każdego dnia Waszego życia.
Z najcieplejszymi pozdrowieniami, Andre.
PS. Mam dla Was fotografię, zrobione na tą okazję, ale nie potrafię jej tutaj umieścić. Jeżeli mi ktoś pomoże, to umieszczę je w następnym poście.

Bardzo mi przykro, naprawdę...