Chciałabym być w końcu szczęsliwa, ale nie wiem czy jeszcze potrafię - Netkobiety.pl

Jak być szczęśliwym nie krzywdząc innych? Czy jest na to sposób? A jeśli nie ma, to co z tym zrobić?
Narobiłam trochę głupot w życiu, ktoś mnie krzywdził i ja skrzywdziłam.
Podniosłam się, choć poczucie winy chyba zawsze zostanie. Nie chcę już tak żyć. Walczę o siebie, o przyszłość, ale chyba utknęłam w poczuciu, że jak nie postąpię, to będzie źle.

Czy zostać z partnerem, na którym mi zależy, choć wyrządzilismy sobie mnóstwo krzywdy? Zmienił się, naprawił to, co nas niszczyło, ale chyba coś we mnie zabił. Ma mnóstwo wartościowych cech, których chyba nie znajdę u żadnego innego. Jestem przekonana, że jakbym nie miała wątpliwości, to wreszcie moglibyśmy być szczęśliwi. Tylko problem jest we mnie.  Mam poczucie, że przy nim nie mogę być do końca sobą.
Racjonalnie myśląc, tak z boku, uważam, że powinniśmy się rozejść, bo jest coś toksycznego między nami. Tylko ciężko rozstać się po ponad 18 latach. Nie jest to strach przed samotnością, tego się nie boję.
Czego się boję? Sama do końca nie wiem. Może tego, że znów narobię głupot przez złe decyzję i zmarnuję kolejne lata życia, a z drugiej strony, jeśli dam nam szansę to będę żyć w poczuciu, że nie żyję tak jak chciałam. Błędne kółko.
Jeśli go zostawię, boję się, że to go zniszczy. Mówi mi, żebym nie patrzyła na niego tylko była w końcu szczęśliwa. A za chwilę szaleje z rozpaczy, że nie umie beze mnie żyć. On też sobie z tym nie radzi. Czasem mu odbija z tego powodu.

Nie wiem co dalej, nie umiem też tego opisać tak, żeby całkowicie odzwierciedlić i sytuację i swoje rozterki.
Jak się z tym wszystkim uporać?

Co było: związek w młodym wieku, alkoholizm, moje zastraszenie i potem zdrada
Co jest: abstynencja, "normalność", brak mojego strachu, jakieś wypalenie

To tak w skrócie.
Od czego zacząć, co zrobić?

"Wydaje mi się, że w życiu trzeba być egoistą, myśleć o sobie, dbać o swoje szczęście, ale granice naszego egoizmu powinny być tam, gdzie zaczyna się krzywda innych ludzi. A innych ludzi traktować tak, jak samemu chce się być przez innych traktowanym."

Zgadzam się całkowicie z powyższym tylko jakoś nie umiem tego wkomponować do realiów

Tak, jedno i drugie, ale na różny sposób.

Wydaje mi się, że dużo zmieniłam już w życiu, tak jak właśnie chciałam, nadal do tego dążę i tylko ten jeden aspekt sprawia, że trochę utknęłam.
Co mnie blokuje? Strach przed zrobieniem kolejnej krzywdy czy jakieś współuzależnienie względem drugiej osoby?

_black_cat_ napisał/a:

Tak, jedno i drugie, ale na różny sposób.

Dzięki temu już na starcie masz szerszą perspektywę i możesz zastanowić się, co Ciebie pchnęło, aby skrzywdzić drugą osobę oraz wiesz, co czuje osoba skrzywdzona.
Oczywiście, kaliber, rodzaj krzywdy oraz sposób jej zadania ma znaczenie.

_black_cat_ napisał/a:

Wydaje mi się, że dużo zmieniłam już w życiu, tak jak właśnie chciałam, nadal do tego dążę i tylko ten jeden aspekt sprawia, że trochę utknęłam.
Co mnie blokuje? Strach przed zrobieniem kolejnej krzywdy czy jakieś współuzależnienie względem drugiej osoby?

Czasami blokada jest tylko w naszym umyśle i wystarczy ją namierzyć i rozłożyć na czynniki pierwsze.

Problemem nadal jest to ostatnie, co napisałaś. Rozkładam, analizuję i co? No właśnie nic. Siedzi we mnie jakiś tchórz, ale też poczucie dbałości, może źle pojmowanej, ale jednak dbałości o inną, bliską osobę.
Z tym jest mi ciężko się zmierzyć.

_black_cat_ napisał/a:

Problemem nadal jest to ostatnie, co napisałaś. Rozkładam, analizuję i co? No właśnie nic. Siedzi we mnie jakiś tchórz, ale też poczucie dbałości, może źle pojmowanej, ale jednak dbałości o inną, bliską osobę.
Z tym jest mi ciężko się zmierzyć.

Jeśli jest w Twoim życiu coś, co Tobie nie odpowiada, a nie chcesz/potrafisz/możesz sobie z tym poradzić, to znaczy najczęściej, że odnosisz z takiej sytuacji więcej korzyści niż strat.
Pytanie tylko, czy sobie TO uświadamiasz?

Ja dużo sobie uzmysławiam, wiem, ale widocznie mam problem w stosowaniu tego we własnym życiu.

Przyszłość napisał/a:

Ja dużo sobie uzmysławiam, wiem, ale widocznie mam problem w stosowaniu tego we własnym życiu.

Dopóki nie potrafisz korzystać z posiadanej wiedzy, dopóki nie potrafisz zrobić z tej wiedzy użytku, dopóki to, co wiesz pozostaje tylko wiedzą - dopóty ta wiedza jest dla Ciebie niczym.
Ale czy na pewno wszystko już wiesz?

Oszczędzasz nam tutaj informacje i zmuszasz mnie do czytania między wierszami, więc domyślam się tylko, że podświadomie nie akceptujesz zmian, które zaszły w Twoim życiu. Pewnie jest to reakcja na wywrócenie do góry nogami dotychczasowych schematów emocjonalnych, co prowadzi do konfliktu woli i podświadomych wzorców. A to w konsekwencji tworzy opór, który odczuwasz jest jako cierpienie, bo blokujesz własną energię.

Pierwszy akapit, całkiem możliwe, do pozjadania wszystkich rozumów mi daleko.
Co do drugiego, nie wiem, muszę się mocno skupić i zinterpretować to, co mi napisałaś.

Muszę te rozważania zostawić na jutro, bo mój umysł chyba już śpi wink
Zresztą za dużo myślenia i analizowania naraz też może zaszkodzić.

_black_cat_ napisał/a:

Przyszłość napisał/a:

Dopóki nie potrafisz korzystać z posiadanej wiedzy, dopóki nie potrafisz zrobić z tej wiedzy użytku, dopóki to, co wiesz pozostaje tylko wiedzą - dopóty ta wiedza jest dla Ciebie niczym.
Ale czy na pewno wszystko już wiesz?

Oszczędzasz nam tutaj informacje i zmuszasz mnie do czytania między wierszami, więc domyślam się tylko, że podświadomie nie akceptujesz zmian, które zaszły w Twoim życiu. Pewnie jest to reakcja na wywrócenie do góry nogami dotychczasowych schematów emocjonalnych, co prowadzi do konfliktu woli i podświadomych wzorców. A to w konsekwencji tworzy opór, który odczuwasz jest jako cierpienie, bo blokujesz własną energię.

Pierwszy akapit, całkiem możliwe, do pozjadania wszystkich rozumów mi daleko.
Co do drugiego, nie wiem, muszę się mocno skupić i zinterpretować to, co mi napisałaś.

OK
Ale zasada jest prosta:
To, co sobie uświadamiasz - to kontrolujesz, a to, czego sobie nie uświadamiasz - kontroluje Ciebie.

_black_cat_ napisał/a:

Tak, czuję się zablokowana przed własnymi pragnieniami, bo musze zrobić trochę krzywdy w swoim odczuciu komuś, żeby zadowolić siebie. I nie wiem czy mnie na to stać, czy zniosę kolejne poczucie winy.

Jeśli z jakiegoś powodu obecny układ/sytuacja/związek jest dla Ciebie uwierający, krzywdzący lub niszczący, to zrób wszystko, żeby to "pokojowo" zakończyć zamiast racjonalizować, usprawiedliwiać lub wypierać. Jeśli nie potrafisz być szczera i uczciwa z samą sobą i z osobami, którym na Tobie zależy i na których zależy Tobie, to najprawdopodobniej żyjesz w uzależnieniu od innych, a konkretnie w strachu przed utratą ich akceptacji, gdy poznają prawdę.  Aby pozbyć się panicznego lęku, dostosowujesz się, robiąc to, czego się od Ciebie oczekuje. W akceptacji szukasz poczucia bezpieczeństwa zamiast w wewnętrznym spokoju i równowadze.

Z mojego punktu widzenia, w tej chwili emocjonalnie jesteś martwa, a truposz zbyt wiele z siebie dać nie może, orrócz rozkładającego się ciała.
Tkwiąc w miejscu, marnujesz czas swój i osoby, wobec której nie jesteś uczciwa. Dając jej (tej osobie) iluzję i kłamstwo tego, czego ona potrzebuje, chce i pragnie, krzywdzisz ją dużo bardziej niż będąc szczera i uczciwa.
Tutaj sprawdza się porzekadło o wyższości najgorszej prawdy od najlepszego kłamstwa.

_black_cat_ napisał/a:

Co do partnera; zachowuje się jak dwie różne osoby, co wprowadza dodatkowy mętlik.

Mogłabyś to wyjaśnić?
Teraz zachowuje się inaczej niż dawniej?
Czy zmienia się jak dr Jekyll i mr Hyde?

_black_cat_ napisał/a:

Właśnie o to chodzi, że w końcu zaczynam być prawdziwa i mówić tylko prawdę, bo wiem, że kłamstwo nawet w dobrej wierze jest złe.
Tylko co mi z tego skoro nadal dostaję za to po dupie.
I boję się, że zacznie się z powrotem błędne myślenie; czy lepiej być prawdziwą czy naginac prawdę i mieć większy komfort psychiczny? Nie, nie chcę tego bardzo, ale takie myśli wracają, bo co mi z tej prawdy skoro nadal jestem zła i karana za to?

Hmmm...ciekawe, ciekawe,...znajdowanie komfortu psychicznego w...naginaniu prawdy. Dla mnie to po prostu życie w kłamstwie i obłudzie, które z komfortem ma niewiele wspólnego..
Ale Ty z jakiegoś niezrozumiałego dla mnie powodu postanowiłaś grać rolę cierpiętnicy, aby nie "zrobić trochę krzywdy w swoim odczuciu komuś" i czujesz się zmuszona do naginania prawdy. Pewnie nawet czujesz się usprawiedliwiona. O to chodzi?

Słuchaj, nie będę owijać w bawełnę.
Na pierwszy rzut oka widać tu przepaść w komunikacji, brak umiejętności nawiązania konstruktywnego dialogu z kimś, z kim ten dialog powinien być płynny, ciągły i swobodny.. Z czego to może wynikać? Sądzę, że z różnic Waszych emocjonalności, Waszych wrażliwości i Waszych świadomości.
Pewnie to czujesz, może nawet wiesz.
Ale dlaczego uciekasz?
Dlaczego gdy czujesz uderzenia lęku i strach i zaczynasz się wycofywać?
Dlaczego wybierasz obecność z wewnętrznym dystansem i poczuciem pretensji, odgradzanie się od świata, jazdę przez życie z wciśniętym hamulcem?

Przecież dobrze wiesz, co możesz i powinnaś zrobić
Znalazłaś się tutaj, bo nie chcesz się poddać, nie chcesz się asekurować, nie chcesz się już wycofywać, nie chcesz uciekać i żyć "tak jakby".
Idź zatem do przodu. Mimo tego strachu i lęku, które czujesz, mimo obaw, które najintensywniej żyją w Twoim umyśle - ruszaj do przodu.
Mimo tego, co próbujesz wmówić sobie i nam - masz inne możliwości.
Już samo uświadomienie ich sobie pozwala wybrać.

_black_cat_ napisał/a:

I kolejne uświadomienie; ogranicza mnie  strach przed konsekwencjami tego, co zrobię i jakie to będzie miało skutki, nie tylko względem mojej osoby.
Wiem już, że gdybym się wycofała to rozwali mnie w końcu ta emocjonalna huśtawka.
Tylko czuję się jakbym chodziła po omacku po kruchym lodzie we mgle.
Strasznie wolno mi to idzie, ale mam takie malutkie wrażenie, że jednak do przodu.  Widocznie nadal potrzebuję jeszcze jakiegoś "popychadła", żeby nie stanąć.

Sama musisz i możesz się zmotywować, jak tylko będziesz chciała

Kolejna prosta zasad: czujesz to, co myślisz, więc gdy będziesz się karmić czarnymi wizjami - będziesz czuła strach przed "wymyślonymi" konsekwencjami, zacznij rozkminiać o plusach.