Inne światy? Kwestie finansowe powodem rozstania. - Netkobiety.pl

A ile ta Twoja dziewczyna ma lat?

Ma 23 lata, kończy studia aktualnie, został jej jeszcze rok.

Teraz dopiero widzę jak bardzo się różnimy, np. dla niej wakacje to co roku Hiszpania, Włochy itp, a dla mnie to urlop w pracy, jakiś spokojny wypad na terenie kraju jeśli się da na kilka dni, lub wypady weekendowe, albo po prostu spędzenie tego czasu w domu. (Zależy jak fundusze pozwalają i jak wygląda ogólna sytuacja).

Jeśli koleżanki Ci mówią, żebyś dał sobie z nią spokój, to następnym razem przy rozmowie o finansach, kiedy ona Ci powie, że to rozumie, to wspomnij o tym, że co jej koleżanki Tobie powiedziały. Nie musisz mieć biedniejszej dziewczyny, tylko taką, co naprawdę zrozumie i robi to w czynach. Ona bedzie jezdziła do Hiszpanii na urlop, a Ty na Mazury i to będziecie nazywać wspólnym spedzaniem urlopu małżeńskiego?

Czy ona w ogóle pracuje? Czy ma pojęcie co to znaczy praca i zarabianie pieniędzy, czy wszystko ma od rodziców?

No właśnie tego się boje... Że ona zawsze będzie mieć ogromne wymagania, teraz mówi że rozumie ale nic się nie zmienia.

Staramy się dzielić wydatki jeśli np. jedziemy na wakacje, ale np, jakieś wypady to ja płace.

Z tego co wiem to dostaje dobre kieszonkowe, kupili jej dobry samochód, dokładają jak potrzebuje, ona narzeka że mało, ale jaka to jest kwota to nie wiem.

Nie pracuje, studiuje, Kiedyś pracowała jakiś czas po skończeniu szkoły (2-3 miesiące) ale potem poszła na studia, w czasie wolnym nie chce iść do pracy (ma możliwość bo byłem świadkiem jak jej tata proponował że coś jej załatwi na czas między semestrami na studiach, ale ona twierdzi że to czas odpoczynku - tak mu powiedziała).

Wiem że jak tak dalej będzie to nie sprostam jej wymaganiom finansowym, dla mnie wakacje i wypoczynek to wyjazd tak jak ktoś pisał wyżej na mazury, lub w góry, lub nawet gdzieś na całą sobotę, coś zobaczyć itp, a dla niej to zazwyczaj Hiszpania.

Cześć! A co Twoja dziewczyna zamierza robić po studiach? Będzie sama zarabiać na swoje zachcianki czy też rodzice będą ją wspomagać finansowo? Proponowałabym dokładnie jej się przyjrzeć, jej relacjom z rodzicami, stosunkiem do obowiązków domowych, pracy itd, aby mieć pewność, że nie jest to typ "księżniczki".

Trudno powiedzieć, jaka czeka Was przyszłość. Sądzę, że nie same zarobki są największym problemem, ale sposób podejścia do pieniędzy. Są przecież bogaci ludzie, którzy nie lubią luksusów, wystawnego życia i drogich wakacji, a wolą sobie zaoszczędzić lub inwestować. Też sądzę, że rodzice załatwią jej pracę, bo nie oszukujmy się, że dzieci bogatych rodziców pracują na kasie albo w sklepie odzieżowym. Raczej nie obniżają swojego poziomu życia. Chyba, że rodzice z różnych względów odetną od pieniędzy, ale to rzadkie. A Ciebie jej rodzice lubią? Dlaczego Tobie nie mogliby znaleźć dobrej pracy? Mężczyźni dobrze odnajdują się w branży budowlanej, a skoro jej ojciec takimi rzeczami się zajmuje, to na pewno ma znajomości i możliwości "wciśnięcia" Cię gdzieś.

Nie masz powodów, by mieć jakieś kompleksy, bo 1900 na rękę w tym wieku to jest bardzo dobry start. Przecież jesteś dopiero na początku swojej kariery, więc spokojnie, stopniowo będziesz zarabiał więcej. Dołowanie się tym jest bez sensu. Musicie po prostu jakoś się dogadać. Nie dziwię się, że Twoja dziewczyna ma lekkie podejście do pieniędzy i nie chce pracować np. w wakacje. No bo po co ma pracować? Dla sportu? Na razie nie musi sobie dorabiać, a po studiach rodzice znajdą jej dobrą pracę, więc i doświadczenie nie jest istotne. W sumie to nie bardzo wiem, gdzie jest problem, bo Ty sobie wmawiasz trochę rzeczy i doszukujesz się problemu. Uważasz, że rodzice nie wiedzą o Twojej sytuacji finansowej, bo odradzaliby związek. A skąd to wiesz? Może dla nich to nie jest istotne. Mnie bardziej niepokoiłoby to, że ona jest rozrzutna.

Błąd,zrobiłeś z siebie sponsora,ona też powinna czasami płacić,ale tak ją wszyscy nauczyli,że się należy,ehhh

chroniczna wada wymowy wielu kobiet

Kiedyś Ci wypomni,że jesteś biedniejszy,poza tym,po co Ci taki leń w domu ?

Myślisz,że jeśli teraz nie chce jej się pracować,to potem jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki coś się zmieni ?
Jeśli tak myślisz,to jesteś naiwny,ściągnij różowe okulary i ....kopa w jej w tyłek

Twoja dziewczyna nie jest bogata. To jej rodzice są bogaci. A jeśli ona miałaby mieć jakiekolwiek "ale" co do wysokości Twoich zarobków, to najpierw niech sama zacznie pracować i zarabiać na swoje wszystkie potrzeby, a potem ewentualnie możecie rozmawiać na temat "bogactwa" i "biedy". Ktoś, kto nigdy nie musiał zarabiać, zawsze będzie myślał, że pieniądze rosną na drzewie (ewentualnie magicznie pojawiają się w portfelu mamusi i tatusia). Na Twoim miejscu właśnie nad tym bym się zastanowiła, bo Twoja dziewczyna żyje we wnętrzu klosza wyłożonego mięciutkimi, różowymi poduszeczkami.

Nie bardzo rozumiem, dlaczego to Ty fundujesz wszystkie wypady - ok, to miłe, tak pewnie zostałeś wychowany itd., ale w ten sposób jeszcze bardziej utrudniasz jej zrozumienie, że Ciebie po prostu na wiele rzeczy nie stać. Skoro dla niej pieniądze to takie nic, to niech sama funduje rozrywki wam obojgu, bo czemu nie?

No w sumie masz racje, ale jak ona często będzie płacić to będę się źle z tym czuł.

Ona na pewno nie będzie mieć pracy za 2 tysiące tylko pewnie za 5, będzie ja stać na wynajem dużego mieszkania i będzie miała brzydko mówiąc gdzieś problemy finansowe bo zawsze będzie mogła poprosić o pomoc zaradnych rodziców, a ja albo sam sobie poradzę albo będę zależy od niej bo sam nie utrzymam wszystkich tych wydatków.

Mi by wystarczyło mieszkanie w tym domu w który mieszkam, trochę poprawić kwestie finansowe i żyć spokojnie, nie muszę co roku jeździć za granice itp, ale dla niej to ważne rzeczy. Boje się że kiedyś nie dam rady z tym wszystkim i ona będzie mieć mnie dość.
Przyznaje że nie jest pracowitą osobą bo zazwyczaj "nic jej się nie chce" obowiązki domowe to udręka itp. także  w przyszłości wszystko byłoby na mojej głowie.

Musicie, Chłopaku, naprawdę poważnie porozmawiać.
Skoro jej koleżanki znają dysproporcję materialną między Wami, dziewczyna musiała o tym z nimi rozmawiać.
Nie musiała prosić o pośrednictwo w uzmysłowieniu Tobie, że nie sprostasz jej oczekiwaniom względem statusu materialnego i stylu życia, do którego jest przyzwyczajona.
Całkiem możliwe, że znają ją z innej, mniej romantycznej strony i dla Twojego dobra, któraś z nich oświeciła Cię.

Popatrz jeszcze w tym kierunku.
By uczynić zadość jej potrzebom, będziesz pracował więcej i dłużej. Będziesz coraz bardziej zmęczony i mniej będziesz miał czasu dla niej. Co wtedy?

Tak więc, czas na naprawdę poważną rozmowę.

Rozumiem.
Ja po prostu jestem człowiekiem dla którego wakacje  to też wypad w góry lub nad polskie morze, a nie tylko jakieś dalsze zakątki świata (nigdy nie jeździłem na jakieś dalsze wakacje dlatego pewnie tak mam).

Jej mama mimo ich bardzo dobrego poziomu nie toleruje gosposi dlatego ona się wkurza że musi coś zrobić w domu, ale to ich sprawa.

Ja też nie chce tylko biegać za pracą, wracać do domu i denerwować się że za mało zarabiam...
Spróbuje podpytać o coś tą koleżankę, może powie mi coś więcej.

Jestem osobą dość zaradną, ale też strasznie mi na niej zależy i nie wiem co mam robić.
Przez ten czas zdążyłem zauważyć że ona jest osobą która nie lubi pracować (czasami nawet narzeka na sprzątanie)

Nigdy nie myślałem że będę miał takie zmartwienie, ale fakt jeśli ktoś nauczył się żyć na wysokim poziomie nie będzie chciał go obniżyć w żaden sposób, a w przyszłości może to wyglądać kiepsko.

Jak zarabiasz 1900 to i tak masz większy dochód niż większość ludzi w Twoim wieku powinieneś się cieszyć... a co do Twojego problemu... Powinieneś z nią pogadać... Jeśli w trakcie rozmowy wyjdzie na to że Twoja wypłata oraz jej jakieś dochody byłyby wystarczające dla niej by założyć kiedyś rodzinę, i byłaby gotowa zrezygnować z luksusów na rzecz "standardowego polskiego życia" ale z Tobą to myślę, że rozstania nie będzie ale jak wyczujesz, że ona mierzy Twoją wartość poprzez stan konta to odpuść sobie, bo co to za życie z kimś dla kogo najwazniejsze są pieniądzę

Ależ są
Tylko faceci zwracają najpierw uwagę na "książniczki"

Na pewno znajdziesz jakąś skromną dziewczynę, która Cię zauroczy jeszcze.

Pewnie, że są. Chociaż też zależy, co dla kogo jest spokojnym życiem. Np. mnie nie zależy na wycieczkach do Tajlandii, Chin, Australii czy w jakieś inne odległe miejsca. Lubię nasze góry, morze, spokój własnego domu i wycieczki rowerowe. Mnie to by się podobało. Kiedy chodzimy na randki, to oboje nie lubimy jakichś drogich knajp, bo to dla nas strata pieniędzy. Wolimy np. piknik w parku. Ale jednocześnie lubię też np. teatr i operę, a to już kosztuje. Lubię też mieć zabezpieczenie finansowe, bo inaczej nie czułabym się bezpieczna, więc nie mogłabym sobie spokojnie żyć. Spokojne życie w moim przypadku to też możliwość nie pracowania za pieniądze, ale np. w wolontariacie, bo to mi daje najwięcej szczęścia i sprawdzam się w tym. Ale żeby móc sobie pozwolić tylko na wolontariat, to najpierw musi być mnie na to stać. Podobnie chciałabym, żeby było mnie stać na nianię do dzieci, która zajmowałaby się nimi choć 3-4 h dziennie, bym mogła być kimś więcej niż tylko matką. To też podchodzi pod "spokojne życie" w moim rozumieniu. Spokojna jest dla mnie też świadomość, że mogę zapłacić za operację nogi mojej mamy, by nie musiała się męczyć 2 lata, kiedy czekałaby na operację z funduszu. Ale jestem przeciwna wiecznej pogoni za pieniądzem, ciągłemu kupowaniu nowych rzeczy, coraz to odleglejszym wycieczkom itp. Nie potrzebuję sportowego samochodu, basenu pod domem i zegarka za kilka tysięcy. Satysfakcjonuje mnie obecny poziom życia i nie chciałoby mi się gonić za milionami albo Porsche w garażu. Także te poziomy "spokoju" się stopniują w zależności od potrzeb, więc musisz sobie znaleźć kogoś, kto ma podobne rozumienie i oczekiwania.

Inna kwestia. Jej ojciec jest kierownikiem budowy. Na nim spoczywa ogromna odpowiedzialność. Byle kto kierownikiem budowy nie zostaje, bo ten człek za wszystko odpowiada "głową" i musi wszystkiego porządnie dopilnować. Nikt bez doświadczenia nie dostanie tak odpowiedzialnego stanowiska.

Waszym problemem nie są pieniądze, tylko różnica podejścia do nich. Czy Ty czujesz tak wewnętrznie potrzebę lepszego życia? Piszesz, że wystarczyłby Ci obecny dom (Twoja przyszła żona będzie mieszkała z teściową?), przy którym trzeba coś zrobić (jej mama gosposi nie chce, ale dziewczyna może chcieć) czy małe wypady (nie piszesz "zrobię wszystko, żeby mieć sytuację pozwalającą na wakacje za granicą", czyli aż tak Ci na tym nie zależy). Można być biedniejszym, ale czuć te potrzeby, dążyć do luksusu, odczuwać jego brak - a Ty chyba nie odczuwasz, co oznacza, że nie jest to dla Ciebie aż tak ważne.

Moi rodzice nie są bogaci, a zawsze wiedziałam, ze chcę żyć na wyższym poziomie i zrobiłam wszystko, żeby tak było. Mój mąż początkowo był duzo mniej zamożny ode mnie, ale chciał dociągnąć swoim poziomem do mojego, a nie odwrotnie. Nie zastanawial się, jak mnie przekonac ze wakacje na działce są OK, tylko co zrobić, zeby jechać tu, gdzie chcemy. Pozwalał sobie pomóc, załatwiałam co mogłam, inwestowałam w jego firmę i teraz to nasz wspólny dochód. Mając te same potrzeby i chęć lepszego życia, różnica finansowa nie miała znaczenia, bo mąż sie "podciągnął" i razem osiągnelismy więcej, niz kazde z nas mogłoby osobno. Ale dla nas obojga to było ważne - gdybyśmy mieli odmienne podejscie do życia, faktycznie nie wróżyłabym naszemu związkowi długiej przyszłosci.
Gdybyś faktycznie był zmotywowany, żeby osiągnąć poziom życia równy jej, wymyśliłbyś już 100 sposobów na przekonanie jej ojca, żeby załatwił Ci lepszą pracę, a nie odrzucał samą możliwość, bo "będziesz zależny" (co zresztą jest nieprawdą, załatwiałam prace wielu znajomym i mnie załatwiano niejedną, a jakoś żadnych zależnosci z tego tytułu nie mam - wypada podziękować i tyle, później każdy jest odpowiedzialny za to, jak swoją szansę wykorzysta). Absolutnie nie twierdzę, że to źle i Cię nie krytykuję - nie każdy musi mieć takie potrzeby i to nic złego, po prostu stwierdzam fakt, że Was to różni.

Ty nie "lubisz" coś odłożyć, tylko musisz. A ona wydaje, bo może - i nie ma w tym nic dziwnego, od tego są pieniądze. To nie jest "mierzenie wartości poprzez stan konta", bo gdyby tak było, dziewczyna po prostu by z Toba nie była. Ona może naprawdę Cię kochać i widzieć z Tobą przyszłość, ale po prostu nie umie wyobrazić sobie, jak byłoby faktycznie żyć z dnia na dzień bez wszystkiego, co ma, bo nigdy w tej sytuacji nie była. Nie zdaje sobie sprawy, jak może ją to w przyszłości boleć, bo póki co, jej  wyobraźnia tego nie ogarnia.

Myślę, że w samym "nie lubię sprzątać" nie ma nic złego. Aczkolwiek coś złego jest w tym, że ktoś nie posprzata. Nie ważne jakim sposobem: może być i robot .

Co do koleżanki to myślę, że ona ma to gdzieś bo gdyby chciała a nie lubiła to tego robota by wymyśliła. A może gosposia jak idzie do ich domu to taki prestiż społeczny bo przeciez gosposie do bogatych domów tylko chodzą (ta gosposia to 800 zł na/m).

Lubię spokój, bo mam go mało, spedzac czas z mezem tez lubię i cieszę sie z tego, co mam. Ale nie utożsamiam tego z Twoją wersją "spokojnego życia", bo do spokoju potrzebuję zabezpieczenia finansowego. Natomiast domu bym nie chciała - jedną pracę już mam i potrzebuję po niej odpocząć, a nie robić dodatkowo przy domu, sprzątanie mieszkania mi wystarczy (a i do tego czasem biorę panią, jak sie nazbiera, właśnie zeby miec spokój). Ale każdy lubi co innego.

Cześć, niestety kwestie finansowe i podejście do wartości pieniądza, są moim zdaniem bardzo ważne w związku. Bo o ile , to może nie mieć dużego znaczenia na początku, to z czasem wychodzę te różnice i problemy...Ogólnie ważne jest np. to, że pracujecie obydwoje, żeby po prostu spędzić ze sobą czas, żeby móc być razem. Te wydatki to często, bilet na autobus, wspólna kolacja, wspólny podwieczorek, korzystanie z mieszkania (to też jest ważne), bo przecież zużywasz wody, gazu, prądu itd. Ogólnie ważny jest jakiś plan działania i plan bycia razem w związku. Tobie zaczęło przeszkadzać sposób bycia, twojej dziewczyny, jej rozwiązłe zachowanie..Moim zdaniem, powinieneś jej dać do zrozumienia, że Ci to przeszkadza, że Cię na to nie stać. Po prostu przeprowadź z nią szczerą rozmowę i powiedz jej o swoich problemach i obawach. Zapewni ją też, że nie chcesz ją stracić z tego powodu, że Ci na niej zależy itd..To na pewno nie są powody do rozstania, jeśli dwoje ludzi szanuję się, szanuje pracę itd.

Dom zawsze można sprzedać i kupić mieszkanie w mieście, ale to już kwestia uzgodnienia. Obie osoby muszą tego chcieć.

Ja się nie zgadzam z tym, ze skoro jej rodzice sa "bogaci" to tatuś na pewno zalatwi córeczce robotę za nie wiadomo jakie pieniądze. To ze ktos ma forsę nie oznacza, ze nie nieograniczone możliwości obsadzania członków swoich rodzin na lukratywnych stanowiskach. Wszystko zalezy od indywidualnej sytuacji, również jej umiejętności czy wyksztalcenia.

Poza tym pytanie czy ta dziewczyna nie będzie wychodziła z założenia, ze ona zarabia "na waciki" a to facet powinien na nią zarobić.

Dziękuje bardzo za miłe słowa Cieszę się że są jeszcze kobiety które cieszą się z małych rzeczy i doceniają takie cechy w facetach.

Staram się dorobić, no i mądrze wydawać pieniądze, może z czasem uda się zarobić więcej.
Postaram się z Nią spokojnie przy najbliższej okazji porozmawiać dokładnie poruszając ten temat, jest dla mnie ważna i nie chce żeby takie rzeczy nas poróżniły. Postaram się też myśleć racjonalnie a nie tylko być zaślepiony miłością.

Pozdrawiam miłą koleżankę
Dziękuje za rady.

Dzięki Również Cię pozdrawiam i mocno trzymam kciuki . To jednak prawda, że mało jest dziewczyn wyrozumiałych, umiejących doceniać, cieszyć się z małych rzeczy , ale uda Ci się, bo zasługujesz na to
Bardzo mądrze myślisz ) Podoba mi się to WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO W ŻYCIU

ja tak właśnie żyję z moim facetem. po prostu dobralismy co do kwestii finansowych i własnych potrzeb, oboje jesteśmy z normalnych rodzin, które musiały na wszystko zapracować same, nigdy ani ja ani mój narzeczony nie odczuliśmy że jesteśmy gorsi bo nasi rodzice nie mogli nam zapewnić wszystkiego, ale dali nam miłości i nauczyli przezwyciężać trudności, do wszystkiego dochodzimy sami powolutku, ale sami i to nam daje dużo satysfakcji i szczęścia.

Przede wszystkim jednym z najwazniejszych problemow to zamkniecie sobie drogi rozwoju przez zakonczenie edukacji w tym wieku. To raczej bedzie rzutowac najbardziej w kwestii pracy, mozliwosci, myslenia niz obecne zarobki. Tutaj autor, niezaleznie od powod "dal plame" i nic tego nie usprawiedliwia. Jest przeciez mozliwosc pogodzenia nauki z praca. To powinien byc piorytet dla autora.

Co do zwiazku to poki dziewczyna sama nie odczuje na wlasnej skorze jak to jest sama zarabiac i utrzymac sie z tego, to raczej nie zobaczy zycia z innej perspektywy. A jesli do tego jest jedynaczka, to raczej rodzice nie odmowia jej pomocy. Wystarczy ze w razie jakies nieporozumiem wypomni chlopakowi jej wklad (a wlasciwie jej rodzicow) to bedzie to nieprzyjemne, bedzie to tez swoiste uzaleznienie.

Mamy wiec klasyczny mezalias i jak sobie radzic. Rowniez klasycznie! Stawiac na sprawy niematerialne. Wspolne spedzanie czasu, proponowanie form bezpiecznych finansowo, jak ktos pisal np. rower + kanapki (samodzielnie zrobione przez dziewczyne/chlopaka) - to tylko przyklad ale jakze wazna jest obserwacja zachowania sie w takich przypadkach.

Wtedy nie mogłem studiować, praca nie pozwalała na studia nawet zaoczne a zmiana pracy nie wchodziła w grę gdyż musiałem utrzymać przez jakiś czas sam dom... (Nie każdy ma możliwość studiować zaraz po skończeniu szkoły, mam nie pracowała, tata zmarł ktoś się musiał tym wszystkim zająć). Teraz zastanawiam się nad jakimiś studiami które zaocznymi które dałby mi możliwości rozwoju).

Spokojnie z nią porozmawiam, też ją rozumiem, bo naprzeciwko jej rodziców (tego że może zawsze do nich iść po pieniądze) jestem bardzo nisko. Ale jestem osobą która radzi sobie sama, nigdy do nikogo pieniędzy nie brałem.
Ja uwielbiam taką rozrywkę, rower, wycieczki w góry itp, ale ona niestety nie.

To nie jest takie łatwe jak Tobie się wydaje.
Utrzymanie domu to utrzymanie domu, utrzymywałem siebie i mamę, wtedy zarabiałem mniej, nie ryzykowałem zmianą pracy bo nie miałem wtedy odłożonych pieniędzy na ewentualne problemy z nią. Studia nie wchodziły nawet w grę bo jak? Zwolnienie z pracy i zasiłek, bo przecież coś trzeba jeść...
Nie mów o rzeczach o których nie masz pojęcia bo niestety wydaje mi się że nie masz o tym pojęcia.
Jakie dokształcenie? Nie jestem po liceum mam technikum więc kolejny krok to raczej tylko studia/kursy.
Teraz mam możliwość studiów i prawdopodobnie je zacznę, ale dopiero teraz, wcześniej nie było takiej opcji nawet jakbym bardzo chciał, czasami w życiu trzeba odpuścić edukacje i zająć się innymi ważniejszymi rzeczami (co miałem powiedzieć mamie "pośpiesz się z szukaniem pracy, mam to gdzieś że jej nie masz"?).

Odpuść ten temat bo to była skomplikowana sytuacja.

Z dziewczyną spokojnie porozmawiam a resztę pokaże codzienność.

Dzięki za   "Rob swoje. Miej cel w zyciu. To wazne."   bo uświadomiłem sobie, że od pewnego momentu w tym związku zaprzestałem realizacji wszelkich swoich pasji i zainteresowań, bardziej interesując się jej zainteresowaniami i formami spędzania czasu.

No właśnie studia teraz mało dają, znam wiele osób które nie pracują w zawodzie po studiach, moja praca przynajmniej związana jest z moimi wykształceniem, ale też wiem że studia w tym wypadku nie spowodują wzrostu wynagrodzenia na 100%, tylko ewentualna zmiana pracy, a też średnio chce przechodzić przez kolejny koszmar poszukiwania pracy bo ta jest dość pewna i długa umowa itd.

Postaram się z nią poruszyć tematy kosztów życia itp. bo z tego co wiem ona się nigdy finansami domowymi nie interesowała.

No właśnie nigdy się nie zajmowała, bo nie musiała więc nie wie ile kosztuje wszystko. Ja bym nawet poprosiła ją, żeby ona zapisywała tak dla ciekawości swoje wydatki i można to później porównać. A reszta spraw, typu wspólne spędzanie czasu czy ogólnie podejście Wasze do spraw codzienności zweryfikuje czas po prostu. Nad pewnymi sprawami da się pracować, ale pewne różnice są nie do pokonania. Czas pokaże co z Wami będzie Dawaj znać Autorze jak się sprawy mają

Dla równowagi spróbuj ją troszkę przekonać do Twojej formy spędzania czasu, sprawdzisz czy ona odnajdzie sie w Twoim świecie. Do tej pory skupiałeś sie na niej , próbowałeś towarzyszyć jej w jej " świecie " lekkiego życia ale jednocześnie pewnie nie czujesz sie w pełni usatysfakcjonowany taką forma spędzania czasu.Jest Ci miło bo ona jest obok ale jednocześnie czegoś Ci brak ( np. wycieczek rowerowych - uwielbiam ) 

Tak Mimo ze stać mnie na Hiszpanie  to jednak lubię wędrówki po górach , długie wycieczki rowerowe ( 150km ) , takie spokojne a jednak aktywne życie Na to nie potrzeba dużych finansów a jedynie chęci    

Porozmawiaj z nią jak ona widzi was w przyszłości . Jak będziecie już razem na swoim .Nie jestem pewna czy rodzice cale życie będę pomagać  jej aby żyła  na takim poziomie finansowym jak w tej chwili .Juz proponowali jej prace czyli maja świadomość ze pomału trzeba ją usamodzielniać. Moze jeszcze nie naciskają na nią bo jeszcze studiuje ale w przyszłości nie będzie miała już wymówek aby nie iść do pracy .  Jeśli dalej będzie niechęć z jej strony do pracy rodzice też przejrzą na oczy .