,,Miłość jest najważniejsza''... - Netkobiety.pl

To strasznie nieprawdziwe jak dla mnie.

Budując związek decydujemy się na wyrzeczenia, podejmujemy zobowiązanie. Co kiedy miłość znika?
Nie można zakładać że będzie trwać wiecznie.
Zdarza się kochać kogoś kto na to nie zasługuje, kogoś z kim nic nas nie łączy. Czy taka miłość może być najważniejsza? Kocha się dla siebie, miłość to egoizm.

Jak dla mnie to kompletne czarnowidztwo, zupełnie jakby związek miał być jakąś katorgą. Gdyby tak było, to raczej nikt by w związki nie wchodził, bo kto lubi sie męczyć za darmo? A jednak ludzie się ze sobą wiążą... Wyrzeczenia? Jakoś sobie żadnego nie przypominam. Jeśli chcę coś zrobić dla męża, bo go kocham i chcę mu sprawić radość, to jego radość cieszy również mnie i nie jest to zadne wyrzeczenie, a wyłącznie moja decyzja. Niczego nie muszę, za to dzięki miłosci wiele rzeczy chcę dla niego robić, a jesli czegoś nie chcę, to po prostu nie robię.
Zobowiązanie? Do czego niby jestem zobowiązana? Do wspierania męza czy wierności? To nie jest zobowiązanie, tylko oczywistość i jak sie kogoś kocha, nie potrafisz i nie chcesz inaczej. Chcę wspierać męża, bo go kocham i chcę mu byc wierna, bo nie wyobrażam sobie nikogo innego, tylko on dla mnie istnieje. Gdyby takie zobowiązanie mi przeszkadzało, to bym sie nie zobowiązywała. Widocznie nie jest dla mnie żadnym zobowiązaniem, tylko potrzebą serca.

Niczego nie można zakładać. Jak nie będzie trwać, to przestanę daną osobę kochać. Jak przestanę kochać, to chyba oczywiste że z kims takim nie będę, bo niby po co? Ale możemy też nie przestać kochać i byc parą 80-latków trzymających sie za ręce Tego i tak nie przewidzimy.   

Oczywiście, że może, chociaz to nieco destrukcyjne. Ale tak bywa, jestesmy ludźmi.
A człowiek jest egoistą i nie jest to żadne odkrycie.

To prawda, że każdy wie tylko sam, czy kocha, a my mozemy tylko miec nadzieję, ze tak jest. Ale jakoś nie wyobrażam sobie, żeby udawał człowiek od lat codziennie wiele razy okazujący żonie czy męzowi i słowami, i czynami, ze kocha i mu zależy, troszczy się i cieszy szczęściem drugiej osoby i jest dla niego najważniejsza. Po co niby miałby to robić, mnie by nawet sekundy było szkoda na takie udawanie i mojemu męzowi raczej też.   
Kochać to na moj chłopski rozum mozna tylko sercem, głową mozna ewentualnie pomyslec, zeby sobie krzywdy przy tym nie zrobić
Nie wiem, czy "warto ginąć" - żyję w normalnym kraju, dobrych warunkach i w czasach pokoju, nie mam więc takich dylematów. Mogę i kochać, i żyć, i robić wiele innych rzeczy. A przeminąć moze wszystko, kierując sie tą logiką można by od urodzenia usiąść i totalnie nic w życiu nie robić...

A ja myślę, że nie można powiedzieć obiektywnie że coś jest lub nie jest najważniejsze. Przeciez kazdy ma inne priorytety i nikt nie wejdzie w skórę innej osoby.

Ależ jest najważniejsza! Zwłaszcza miłość do samego siebie

ehehe, dla mnie nie.
Jak przystało na rasowa egoistkę ja mam w serduszku miejsce tylko na 1 miłość - do siebie

W sumie fajnie pojęta miłosc do kogoś jest pochodną miłosci do siebie Kochamy, żeby byc szczesliwszym i lepiej sie czuć, wiec tak naprawde robimy to z miłosci do siebie, a wtedy i miłosc do drugiej osoby moze byc wazna, bo przynosi szczęście nam samym i poprawia nasze zadowolenie z życia.

Miłość jest ważna, ale tylko ta zdrowa, odwzajemniona, prawdziwa. Ważne jest nie jak się o niej mówi, ale jak się okazuje, o te małe gesty na co dzień.

Ile kobiet na tym forum płacze: kocham go, chociaż mnie bije/poniża/kontroluje itp. To nie jest miłość.

A ja nie wierze w milosc. Dla mnie to tylko pojecie wymyslone przez ludzi. Jest chemia, szacunek, potrzeba, troska, wspolne wspomnienia itd to co cenentuje zwiazek ale nie ma czegos takiego jak milosc. Nawet to co czlowiek czuje do dziecka to instynkt przedluzenia gatunku, duma, przyzwyczajenie itd ale zeby jakies magiczne uczucie istnialo-watpie.

No, z takim podejściem to Ty nie przeżyjesz tego, o czym mówisz, że tego nie ma.
Będziesz analizować każde słowo, gest, spojrzenie pod kątem procesów chemicznych zachodzących w organizmie, z encyklopedią albo podręcznikiem biochemi w ręku?
Odzieranie miłości z jej romantycznej otoczki, tej znanej z z poezji i ograniczenie jej do fizjologii związanej z prokreacją czyni ją niewartą zachodu, ryzyka niepowodzenia i rozczarowania.
Ta jedna, jedyna sfera życia powinna być wolna od przekładania jej na zespół czynników fizyko-chemicznych zakodowanych w gnomie.