Żona chce się rozstać - jak najlepiej tego uniknąć drogie Panie? - Netkobiety.pl

Oczywiście, zdrad tolerować nie będę.

1) Znalazłem kiedyś przypadkiem dość erotyczne smsy do tego kolegi ...
2) ... nawiązała romans z innym kolegą ...
3)Sprawdziłem jej billing, znalazłem jakąś podejrzaną sytuację, poprosiłem o wyjaśnienie numeru. Ona go skasowała  ...

Sytuacja, jak zwykle jest skomplikowana, 7 lat jesteśmy razem, 4 lata po ślubie. Przed ślubem mieszkaliśmy razem i się nigdy nie kłóciliśmy. Po ślubie wszystko się zaczęło, ona teraz mi powiedziała, że pół roku po ślubie miała depresję z tego powodu podobno. Nikt jej nie zmuszał. Jestem porządnym facetem, mam dobrą pracę - prowadzę szkolenia, dobrze zarabiam, nic nam nie brakuje. Nie biję, nie krzyczę, nie upijam się itp. Szanuję ją bardzo, kocham, zabieram w różne miejsca, wychwalam. Słucham, kiedy potrzebuje wsparcia, Problemy pojawiły się , ponieważ musiałem przez dłuższy czas pomagać mojej rodzinie, choremu ojcu i bratu, którzy nie radzili sobie z rzeczywistością. Ona miała prestensje z tego powodu, ale to nie jest tak, że pożyczałem im jakieś wielkie kwoty- czasami po prostu jak brakowało na jedzenie czy rachunek za prąd, to zapłaciłem. Przez to ona zaczęła zwierzać się koledze z pracy, typowy schemat. Znalazłem kiedyś przypadkiem dość erotyczne smsy do tego kolegi, wkurzyłem się, ale nie wrzeszczałem. Chciałem się wyprowadzić, ona mnie zatrzymała i to był mój błąd. Przez to przez miesiąc jej to mocno wypominałem i nie wytrzymała, kazała się wyprowadzić. 2 miesiące nie mieszkaliśmy razem i w tym czasie nawiązała romans z innym kolegą. Potem się wprowadziłem, wybaczyłem wszystko i do zeszłego miesiąca było ok. Sprawdziłem jej billing, znalazłem jakąś podejrzaną sytuację, poprosiłem o wyjaśnienie numeru. Ona go skasowała i powiedziała, że w ten sposób chciała się dowiedzieć jak to zdobyłem. Od tego czasu znowu chce, żebym się wyprowadził, bo ona nie może żyć w atmosferze sprawdzania. Z jednej strony ją rozumiem, ale z drugiej strony wygląda to tak jakby była to próba ataku, bo może zbliżam się do jakieś niewygodnej prawdy. Zarzeka się, że nikogo nie ma i ja też nie wykluczam takiej opcji. Jednak 2 dni temu powiedziała mi, że mnie nie kocha, nie chce ze mną być itp. Zawsze starałem się być dla niej dobry- rozmowy, rozrywki itp- tego na pewno nie brakowało. Jestem osobą wierzącą i nie akceptuję rozwodu. Niestety moja żona oddaliła się od kościoła i wiem, że przez to też mamy problem. Ja jej nie naciskam, ale czuję że łączy się to z tym kryzysem, przynajmniej czasowo.

   Ja chcę to ratować, bo przysięgałem jej, że będę z nią do końca, na dobre i na złe. Oczywiście, zdrad tolerować nie będę. Jest wspaniałą kobietą, trochę się w tym wszystkim pogubiła. Zdaję sobie sprawę, że nic na siłę nie zrobię. Podczas kryzysu , gdy nie mieszkaliśmy razem to się bardzo starałem (włączając zorganizowanie kolacji na dachu budynku przy świecach) i potem wprowadziłem się z powrotem- nie była do końca przekonana, ale ja podjąłem męską decyzję. Walczę o nią jak lew, czasami sił mi brak, ale jestem silnym facetem i o to co wartościowe chcę walczyć. Jednak, wiem że są inne teorie na ten temat. Podobno najlepszą walką w takiej sytuacji, gdy ktoś nas odrzuca jest odpuszczenie i pójście w swoją stronę. Wtedy paradoksalnie ta osoba potrafi się otrząsnąć, ale istnieje też ryzyko, że zupełnie się skończy, bo ona jest uparta i dumna.

    Proszę o radę, bo dała mi 2 tygodnie na wyprowadzenie i nie wiem jaką strategię przyjąć. Co by na Was Drogie Panie podziałało, żeby zmienić zdanie?

Jlx napisał/a:

Sytuacja, jak zwykle jest skomplikowana, 7 lat jesteśmy razem, 4 lata po ślubie. Przed ślubem mieszkaliśmy razem i się nigdy nie kłóciliśmy. Po ślubie wszystko się zaczęło, ona teraz mi powiedziała, że pół roku po ślubie miała depresję z tego powodu podobno. Nikt jej nie zmuszał. Jestem porządnym facetem, mam dobrą pracę - prowadzę szkolenia, dobrze zarabiam, nic nam nie brakuje. Nie biję, nie krzyczę, nie upijam się itp. Szanuję ją bardzo, kocham, zabieram w różne miejsca, wychwalam. Słucham, kiedy potrzebuje wsparcia, Problemy pojawiły się , ponieważ musiałem przez dłuższy czas pomagać mojej rodzinie, choremu ojcu i bratu, którzy nie radzili sobie z rzeczywistością. Ona miała prestensje z tego powodu, ale to nie jest tak, że pożyczałem im jakieś wielkie kwoty- czasami po prostu jak brakowało na jedzenie czy rachunek za prąd, to zapłaciłem. Przez to ona zaczęła zwierzać się koledze z pracy, typowy schemat. Znalazłem kiedyś przypadkiem dość erotyczne smsy do tego kolegi, wkurzyłem się, ale nie wrzeszczałem. Chciałem się wyprowadzić, ona mnie zatrzymała i to był mój błąd. Przez to przez miesiąc jej to mocno wypominałem i nie wytrzymała, kazała się wyprowadzić. 2 miesiące nie mieszkaliśmy razem i w tym czasie nawiązała romans z innym kolegą. Potem się wprowadziłem, wybaczyłem wszystko i do zeszłego miesiąca było ok. Sprawdziłem jej billing, znalazłem jakąś podejrzaną sytuację, poprosiłem o wyjaśnienie numeru. Ona go skasowała i powiedziała, że w ten sposób chciała się dowiedzieć jak to zdobyłem. Od tego czasu znowu chce, żebym się wyprowadził, bo ona nie może żyć w atmosferze sprawdzania. Z jednej strony ją rozumiem, ale z drugiej strony wygląda to tak jakby była to próba ataku, bo może zbliżam się do jakieś niewygodnej prawdy. Zarzeka się, że nikogo nie ma i ja też nie wykluczam takiej opcji. Jednak 2 dni temu powiedziała mi, że mnie nie kocha, nie chce ze mną być itp. Zawsze starałem się być dla niej dobry- rozmowy, rozrywki itp- tego na pewno nie brakowało. Jestem osobą wierzącą i nie akceptuję rozwodu. Niestety moja żona oddaliła się od kościoła i wiem, że przez to też mamy problem. Ja jej nie naciskam, ale czuję że łączy się to z tym kryzysem, przynajmniej czasowo.

   Ja chcę to ratować, bo przysięgałem jej, że będę z nią do końca, na dobre i na złe. Oczywiście, zdrad tolerować nie będę. Jest wspaniałą kobietą, trochę się w tym wszystkim pogubiła. Zdaję sobie sprawę, że nic na siłę nie zrobię. Podczas kryzysu , gdy nie mieszkaliśmy razem to się bardzo starałem (włączając zorganizowanie kolacji na dachu budynku przy świecach) i potem wprowadziłem się z powrotem- nie była do końca przekonana, ale ja podjąłem męską decyzję. Walczę o nią jak lew, czasami sił mi brak, ale jestem silnym facetem i o to co wartościowe chcę walczyć. Jednak, wiem że są inne teorie na ten temat. Podobno najlepszą walką w takiej sytuacji, gdy ktoś nas odrzuca jest odpuszczenie i pójście w swoją stronę. Wtedy paradoksalnie ta osoba potrafi się otrząsnąć, ale istnieje też ryzyko, że zupełnie się skończy, bo ona jest uparta i dumna.

    Proszę o radę, bo dała mi 2 tygodnie na wyprowadzenie i nie wiem jaką strategię przyjąć. Co by na Was Drogie Panie podziałało, żeby zmienić zdanie?

Bo jak się baby nie bije, to jej wątroba gnije. Kolejny misio-pysio pantoflarz, który nie potrafi baby za włosy do jaskini zaciągnąć i pokazać jej, gdzie jest jej miejsce. Przepraszam za dosadność, ale niestety z babami tak jest, potrzebują FACETA, a nie czułego bibliotekarza, który je będzie ciągle chwalił i zabierał, bo od tego można rzygnąć tęczą. Nawet jak znalazłeś sesemeski od kochanka, nie nawrzeszczałeś na nią. Był tu już taki jeden, Piotr się nazywa. Barrrrrdzo miły człowiek. Pozdrawiam Piotra!

Człowieku, rozczłonkowany na tacy, wyjmij jabłko z dzioba i otrząśnij się z garnirunku! Tak nie może być! I jeszcze łykasz wszystkie ściemy jak młody pelikan. Gdzie się chowają takie niewiniątka jak Ty

panibaronowa napisał/a:

Jlx napisał/a:

Sytuacja, jak zwykle jest skomplikowana, 7 lat jesteśmy razem, 4 lata po ślubie. Przed ślubem mieszkaliśmy razem i się nigdy nie kłóciliśmy. Po ślubie wszystko się zaczęło, ona teraz mi powiedziała, że pół roku po ślubie miała depresję z tego powodu podobno. Nikt jej nie zmuszał. Jestem porządnym facetem, mam dobrą pracę - prowadzę szkolenia, dobrze zarabiam, nic nam nie brakuje. Nie biję, nie krzyczę, nie upijam się itp. Szanuję ją bardzo, kocham, zabieram w różne miejsca, wychwalam. Słucham, kiedy potrzebuje wsparcia, Problemy pojawiły się , ponieważ musiałem przez dłuższy czas pomagać mojej rodzinie, choremu ojcu i bratu, którzy nie radzili sobie z rzeczywistością. Ona miała prestensje z tego powodu, ale to nie jest tak, że pożyczałem im jakieś wielkie kwoty- czasami po prostu jak brakowało na jedzenie czy rachunek za prąd, to zapłaciłem. Przez to ona zaczęła zwierzać się koledze z pracy, typowy schemat. Znalazłem kiedyś przypadkiem dość erotyczne smsy do tego kolegi, wkurzyłem się, ale nie wrzeszczałem. Chciałem się wyprowadzić, ona mnie zatrzymała i to był mój błąd. Przez to przez miesiąc jej to mocno wypominałem i nie wytrzymała, kazała się wyprowadzić. 2 miesiące nie mieszkaliśmy razem i w tym czasie nawiązała romans z innym kolegą. Potem się wprowadziłem, wybaczyłem wszystko i do zeszłego miesiąca było ok. Sprawdziłem jej billing, znalazłem jakąś podejrzaną sytuację, poprosiłem o wyjaśnienie numeru. Ona go skasowała i powiedziała, że w ten sposób chciała się dowiedzieć jak to zdobyłem. Od tego czasu znowu chce, żebym się wyprowadził, bo ona nie może żyć w atmosferze sprawdzania. Z jednej strony ją rozumiem, ale z drugiej strony wygląda to tak jakby była to próba ataku, bo może zbliżam się do jakieś niewygodnej prawdy. Zarzeka się, że nikogo nie ma i ja też nie wykluczam takiej opcji. Jednak 2 dni temu powiedziała mi, że mnie nie kocha, nie chce ze mną być itp. Zawsze starałem się być dla niej dobry- rozmowy, rozrywki itp- tego na pewno nie brakowało. Jestem osobą wierzącą i nie akceptuję rozwodu. Niestety moja żona oddaliła się od kościoła i wiem, że przez to też mamy problem. Ja jej nie naciskam, ale czuję że łączy się to z tym kryzysem, przynajmniej czasowo.

   Ja chcę to ratować, bo przysięgałem jej, że będę z nią do końca, na dobre i na złe. Oczywiście, zdrad tolerować nie będę. Jest wspaniałą kobietą, trochę się w tym wszystkim pogubiła. Zdaję sobie sprawę, że nic na siłę nie zrobię. Podczas kryzysu , gdy nie mieszkaliśmy razem to się bardzo starałem (włączając zorganizowanie kolacji na dachu budynku przy świecach) i potem wprowadziłem się z powrotem- nie była do końca przekonana, ale ja podjąłem męską decyzję. Walczę o nią jak lew, czasami sił mi brak, ale jestem silnym facetem i o to co wartościowe chcę walczyć. Jednak, wiem że są inne teorie na ten temat. Podobno najlepszą walką w takiej sytuacji, gdy ktoś nas odrzuca jest odpuszczenie i pójście w swoją stronę. Wtedy paradoksalnie ta osoba potrafi się otrząsnąć, ale istnieje też ryzyko, że zupełnie się skończy, bo ona jest uparta i dumna.

    Proszę o radę, bo dała mi 2 tygodnie na wyprowadzenie i nie wiem jaką strategię przyjąć. Co by na Was Drogie Panie podziałało, żeby zmienić zdanie?

Bo jak się baby nie bije, to jej wątroba gnije. Kolejny misio-pysio pantoflarz, który nie potrafi baby za włosy do jaskini zaciągnąć i pokazać jej, gdzie jest jej miejsce. Przepraszam za dosadność, ale niestety z babami tak jest, potrzebują FACETA, a nie czułego bibliotekarza, który je będzie ciągle chwalił i zabierał, bo od tego można rzygnąć tęczą. Nawet jak znalazłeś sesemeski od kochanka, nie nawrzeszczałeś na nią. Był tu już taki jeden, Piotr się nazywa. Barrrrrdzo miły człowiek. Pozdrawiam Piotra!

Człowieku, rozczłonkowany na tacy, wyjmij jabłko z dzioba i otrząśnij się z garnirunku! Tak nie może być! I jeszcze łykasz wszystkie ściemy jak młody pelikan. Gdzie się chowają takie niewiniątka jak Ty

Zrobiłem ostry dym i przez miesiąc chodziła jak w zegarku, akurat ja nie jestem typem pantoflarza. Widzę, że na tym forum wszystkich wrzuca się do jednego worka, a liczyłem na jakieś konkretne odpowiedzi

Jlx napisał/a:

Sytuacja, jak zwykle jest skomplikowana,

To tylko Tobie tak się wydaje. Sytuacja po przeczytaniu całości, jest schematyczna do bólu... Nie wierzysz? Jest tu już kilka takich wątków. On się starał, ona się pogubiła...
/.../
   

Jlx napisał/a:

Proszę o radę, bo dała mi 2 tygodnie na wyprowadzenie i nie wiem jaką strategię przyjąć. Co by na Was Drogie Panie podziałało, żeby zmienić zdanie?

Panie raczej tej metody nie popierają. Nie jest to metoda na ratowanie małżeństwa, ale sposób, by zachować jeszcze twarz i pokazać, że ma się jaja na miejscu.
Przeczytaj, zapamiętaj i zastosuj... na te ostatnie dwa tygodnie.

1. Nie przekonuj, nie proś i nie błagaj.
2. Nie dzwoń często.
3. Nie podkreślaj pozytywnych elementów związku.
4. Nie narzucaj się ze swoją obecnością w domu.
5. Nie prowokuj rozmów o przyszłości.
6. Nie proś o pomoc członków rodziny.
7. Nie proś o wsparcie duchowe  - z tym bym trochę polemizował jeśli ktoś Nas faktycznie i szczerze wspiera.
8. Nie kupuj prezentów.
9. Nie planuj wspólnych spotkań.
10. Nie szpieguj jej. To cię zniszczy. Jeżeli chcesz to zrobić dla spokoju umysłu, wynajmij profesjonalistę.
11. Nie mów ?Kocham Cię?.
12. Zachowuj się tak, jakby w twoim życiu wszystko było w porządku.
13. Bądź wesoły, silny, otwarty i atrakcyjny.
14. Nie siedź i nie czekaj na żonę ? bądź aktywny, rób coś, idź do kina, wyjdź z przyjaciółmi, itp.
15. Będąc w kontakcie z nią (jeżeli to ty zazwyczaj rozpoczynasz rozmowę) postaraj się mówić jak najmniej.
16. Jeżeli zawsze pytasz, co robiła w ciągu dnia twoja żona, PRZESTAŃ PYTAĆ.
17. Musisz sprawić, że twój partner zauważy w tobie zmianę i zda sobie sprawę, że jesteś gotów żyć dalej, z nią lub bez niej.
18. Nie bądź opryskliwy czy oziębły ? po prostu zachowuj dystans i obserwuj, czy twój partner zauważy i, co ważniejsze, zda sobie sprawę, co traci.
19. Bez względu na to jak się DZIŚ czujesz, pokazuj jej jedynie zadowolenie i szczęście. Niech widzi osobę, z którą chciałby być.
20. Unikaj wszelkich pytań dotyczących związku do chwili, gdy Ona zechce o tym rozmawiać (co może potrwać jakiś czas).
21. Nigdy nie trać kontroli nad sobą.
22. Nie okazuj zbytniego entuzjazmu.
23. Nie rozmawiaj o uczuciach (to tylko wzmacnia te uczucia).
24. Bądź cierpliwy.
25. Słuchaj tego, co naprawdę mówi do ciebie ona.
26. Naucz się wycofać w chwili, kiedy chcesz zacząć mówić.
27. Dbaj o siebie (ćwicz, śpij, śmiej się i skoncentruj się na pozostałych elementach swojego życia).
28. Bądź silny i pewny siebie; naucz się mówić cicho i spokojnie.
29. Pamiętaj, że jeżeli zdołasz się zmienić to twoje wszystkie KONSEKWENTNE działania będą mówiły więcej, niż jakiekolwiek słowa.
30. Nie pokazuj rozpaczy i zagubienia nawet w sytuacji, gdy cierpisz najbardziej i jesteś zagubiony.
31. Rozmawiając z nią, nie koncentruj się na sobie.
32. Nie wierz w nic, co słyszysz i w mniej niż 50% tego, co widzisz. Ona będzie wszystko negowała, ponieważ jest zraniona i przestraszona.
33. Nie poddawaj się bez względu na to, jak jest ciężko i jak źle się czujesz.
34. Nie schodź z raz obranej drogi.
(skopiowałem z któregoś posta na tym forum)

Wszystkich tu rzucają do jednego worka- to ja Ci powiem- do srorka rzucają a nie do worka.
Co z Ciebie za facet, że nie powaliło Cię to, że kobieta, z którą się ożeniłeś aż depresji dostała po ślubie z Tobą i na dodatek ona powiedziała Ci coś takiego prosto w oczy. Nie poczułeś się wtedy, jak żebrak albo cóś w tym rodzaju? Ja sobie nie wyobraząm czegoś takiego, że wychodzę za mąż za jakiegoś faceta, a on po ślubie odwala mi taki numer, że rozchorowuje się na depresję, ponieważ ożenił się ze mną. Toż nabawiłabym się takiego urazu do tego człowieka, że do końca zycia przy tym człowieku czułabym się, jako jego wielką pomyłką i nieporozumieniem życiowym.
Ty natomiast oblizałes się tylko i dalej tkwisz w tym nędznym związku.
więcej do ciebie nie napiszę, bo to bez sensu- Ty jesteś z gatunku tych, których kobieta, która ci się podoba, musi wynająć psy, by Cię nimi poszczuć, byś w końcu odwalił się od niej. Do takich facetów jak Ty ciężko jest przemówić, bo chociaż człowiek opędzałby się od nich, jak od natrętnej muchy, to oni prędzej czy później i tak zadzwonią mając nadzieję, że MOŻE TYM RAZEM?
Bata nie ma na takich facetów.
Spieprzysz sobie życie i to na własne życzenie.
Ożeniłeś się z kobietą, która lubi się puszczać i która goni Cię od siebie na rózne sposoby- dla mnie katastrofa, dla Ciebie wartościowa i wspaniała kobieta- masakra.
Walcz dalej o to swoje cudowne małżeństwo- ja na tym nie stracę, tylko Ty stracisz.
Powodzenia.
I co Ty za szkolenia prowadzisz?
Już ja bym na szkolenie prowadzone przez Ciebie na pewno nie poszła- pewnie załapałeś się na te szkolenia unijne, za które słono Ci płacą, ale jakość i wartość tych szkoleń jest poniżej wszelkiej krytyki. Polska to bardzo bogaty kraj, skoro stać nas na takie wyrzucanie pieniędzy, gdy wokół tak duzo jest społecznych niezaspokojonych potrzeb.
Ja robię wypad z tego wątku.

moim zdaniem za bardzo się skupiamy na tym czy żona autora zdradza czy nie. Ona chciała skończyć Ten związek już dawno. Mieli przerwę- Ona w tej przerwie próbowała iśc dalej- On walczył jak lew. Nie była pewna czy powinien się  ponownie wprowadzać- nie bardzo chciała. On podjął"męska" decyzję. A teraz znów jest źle.

Myślę ,że jest to odwrócona sytuacja wielu postów na tym forum. Odwrócona- mąż jest na miejscu żony. Tyle że żonie kazalibyście walczyć, sprawdzać, przeszukiwać telefony, pogadać z kochanką itp.A wszystko w atmosferze współczucia i głaskania po rączce. Tymczasem na autora wątku posypały się inwektywy, że pantoflarz, naiwniak itp.

Dla mnie  sytuacje te się niczym nie różnią. Współczuję zdradzanym- ale czas spojrzeć prawdzie w oczy-  życie nie zwsze biegnie w wymarzony przez nas sposób. czasem coś się kończy i trzeba temu stawić czoło.
Autorze- rozumiem Twój dylemat jako męża, a także chrześcijanina- ale na siłę nikogo przy sobie nie utrzymasz. Puść ją wolno- paradoksalnie może zapragnąć wrócić a jeśli nie- nigdy nie była Twoja... Pielęgnuj dobre wspomnienia ale też pogódź się,że nie będzie już idylli z marzeń. Twoja żona to wolna kobieta z prawem do własnych decyzji i nikomu z nas , w tym również Tobie nie wolno ich oceniać i wiedzieć lepiej czy są dla niej "złe". Powiedz jej  co czujesz, spokojnie staraj się bez wyrzutów i emocji ale pozwól jej odejść. I nie organizuj kolacji przy świacach, nie zmuszaj by czuła się wdzięczna, i winna - bo jesteś taki dobry a Ona taka pogubiona.
Czasem tak trudno żyć z ideałem...
Wiem,że to trudne też dla Ciebie. Ale w takim układzie w jakim jesteście teraz oboje się męczycie. Daj Wam oddech.

Tylko to jest jej mieszkanie, a ja nie będę z siebie robił idioty- stać mnie na swoje. Trudno powiedzieć, czy zdradza, wiem że na tym forum wszyscy są nastawieni mocno na 1 wersję. Jednak istnieje taka opcja, zgadzam się.

Wiedza na temat tego, jak uniknąć rozwodu to wiedza, którą powinna posiąść każda para, i ta z długoletnim stażem, ta świeżo po ślubie i ta, która dopiero planuje związać się węzłem małżeńskim.

Kiedy młoda para przeżywa swój ślub a potem bawi się na wspaniałym przyjęciu weselnym, serca obojga nowo zaślubionych małżonków przepełnione są miłością, która ich unosi i co do której są przekonani, że ich nie opuści ?dopóki śmierć ich nie rozdzieli?. Niestety, nie zawsze to przekonanie w nich pozostaje, kiedy już skończy się miesiąc miodowy i zaczyna się rutyna codzienności, a szara rzeczywistość daje porządnie w kość. Różnice pomiędzy małżonkami zaczynają narastać, stając się coraz bardziej zauważalne i dotkliwe. Bardzo często ochrona własnego ego oraz kłótnie i nieporozumienia z tego wynikające, prowadzą do rozwodu.

Dzieje się tak wówczas, kiedy małżonkowie zaczynają zdawać sobie sprawę, że miłość to nie jedyna rzecz, która jest konieczna, aby utrzymać małżeństwo. Tymczasem wiele małżeństw, które kończą się z powodu różnic między małżonkami i braku porozumienia, można uchronić przed rozpadem, jeśli się im trochę pomoże. Dlatego, jeśli ty i twoja małżonka znajdujecie się w sytuacji, w której wydaje się wam, że nie możecie być już dalej razem, ważne jest, abyście dowiedzieli się, czy i jak można uniknąć rozwodu w waszym przypadku.

Wzajemna akceptacja

Jednym z najlepszych sposobów na uniknięcie rozwodu jest dowiedzenie się, jakie rzeczy sprawiają, że małżeństwo jest trwałe. Mimo, że każda para ma inny przepis na szczęśliwy związek, istnieją pewne podstawowe rzeczy, które są wspólne dla wszystkich. Trzeba zrozumieć, że kompromisy są częścią życia małżeńskiego i nie ma nic złego w zapomnieniu o własnym ego i wysłuchaniu, co do powiedzenia ma partner. Istotna jest tutaj wzajemna akceptacja. Jeśli brałeś ślub w wierze, że twoja partnerka zmieni się lub że będziecie w stanie zniwelować różnice między wami po ślubie, to byłeś w błędzie.

Ostatnia szansa

Kiedy twoje małżeństwo znajdzie się na krawędzi rozwodu, bardzo ważne jest, aby dać mu ostatnią szansę. Jest to istotne, bo koszty emocjonalne związane z rozwodem są bardzo duże, nawet jeśli wasze rozstanie jest wynikiem wzajemnego porozumienia. W większości przypadków w grę wchodzą również dzieci, które muszą ponieść tak wielką karę, chociaż nie popełniły żadnego błędu. Dlatego gruntowne przemyślenie tej decyzji i dołożenie starań  w poszukiwaniu innych rozwiązań może pomóc w ratowaniu małżeństwa. Oto kilka wskazówek, które możesz zastosować.

Ogólnie nie wiem już w co wierzyć. Oczywiście upiera się , że nikogo nie ma.

Pewnie tak, ale nie wiem czy chce się tyrać kolejnym sprawdzaniem. Poza tym to sprawdzanie ciągłe nic dobrego nie przyniosło, bo najpierw jak były tylko flirciarskie smsy, gdzie wiem że to tylko to, ja rozdmuchałem sprawę na maksa i tak jak nigdy wcześniej, zacząłem inwigilację, która mam wrażenie że ją trochę do tego popchnęła (nie to żebym ją tłumaczył). Trochę takie prawo przyciągania. Teraz staram się być pozytywny, ale mieć otwarte oczy. Jak możesz, to napisz na maila, chętnie wymienię doświadczenia.

Ogólnie jak się zaczęło psuć tak na maxa, to zaczęła mnie traktować dosłownie jak współlokatora- bardzo nieprzyjemne uczucie.