witam 
i proszę o jakąkolwiek sugestie gdyż moi przyjaciele mają skrajnie różne zdania a ktoś z zewnątrz jak tutaj dobrze osądzi sytuacje. Posłużę się jej fikcyjnym imieniem aby dobrze zobrazować sytuacje. Z Anką znam (znałem).. się kilka lat. Zawszę uważałem ją za uroczą cichą i miłą osobę. Mieliśmy dobry kontakt ale nie starałem się jakoś szczególnie mocno o jej wzgledy, masa obowiązków zasłaniała mi sprawy uczuciowe a Anka zachowywała się nadzwyczaj niedostępnie i dziwnie momentami, nie miałem po prostu głowy zastanawiać się o co chodzi była dla mnie fajną koleżanką.
Czas mijał a ja dwukrotnie byłem w związku inną kobietą (tą samą osobą), która bardzo mnie zraniła ale i z biegiem czasu wiele dala mi do myślenia i nauczyła, a ja sam wyciągnąłem na chłodno wnioski i czuję się wiele silniejszy. W trakcie rocznej przerwy w związku znacznie lepiej wyglądała relacja z Anką, przy wspólnych spotkaniach: dłuższe rozmowy, przypadkowy dotyk, szukanie wzroku, smsowanie, teraz jestem mądrzejszy ale wtedy myślałem ze mam po prostu super kumpelę. W niedalekiej przyszłości nastał ten owy "drugi raz" z byłą. Wtedy Anka znów zaczęła dziwnie się zachowywać. Na początku jakby mnie ignorowała, jednak z czasem przy spotkaniu przynajmniej sprzedawaliśmy wzajemnie sobie uśmiechy. Nadeszło końcowe rozstanie z byłą i czas przemyśleń, chciałem odnowić pewne stare znajomości, również i z Anią. Jednak ona zaczęła sie mnie wstydzić dosłownie "buraczyła" się na mój widok i chciała jak najszybciej uciec... "Biedny" ja chciałem dowiedzieć o co chodzi, a Anka zerwała ze mną jakikolwiek kontakt traktowała mnie jak powietrze.. Pogodziłem się z tym. Praca szkoła obowiązki pozwoliły odpuścić sobie ten temat. Niedawno przy okazji jej urodzin pozwoliłem sobie wysłać urodzinowe życzenia, na nic nie licząc, a rozmowa wyglądała jak za dawnych lat chciałem pociągnąć to dalej jednak dalej mogę teraz powiedzieć: zostałem olany, a punktem kulminacyjnym było przypadkowe spotkanie z nią gdzie z daleka szukała mojego wzroku, z bliska zostałem jakby niezauważony.. Coś we mnie pękło.. poprosiłem nawet o jakieś spotkanie rozmowę jednak bez odpowiedzi. Czuje się jakbym za nią tęsknił jednak logika mówi żeby dać jej spokojnie żyć i się nie narzucać. A z drugiej strony przyjaciele mówią żebym dalej próbował jeśli naprawde mi zależy.. cóż mogę uczynić?
Z góry dziekuje za odpowiedzi
