Zdrada - Netkobiety.pl

NIE.
Zdecydowanie i ostatecznie NIE.

Czemu Cię ogarnia śmiech? Takich zdesperowanych lasek jest wiele i różne motywy nimi kierują. Idiotów też nie brakuje.

A ja w takich sytuacjach pytam: czym jest miłość?
Bo jeśli czyjaś dojrzałość polega na tym, że gdy przechodzi okres zauroczenia i motylki w brzuchu, to znaczy, że już trzeba zostawić i szukać potencjalnej nowej kandydatki, która dostarczy nowej podniety?
Może i jestem jakimś gościem z kosmosu, nieprzystającym do dzisiejszych czasów opartych na plastikowych podnietach, ale dla mnie miłość to przede wszystkim WYBÓR. To coś więcej niż kilka emocji, pożądanie, podnieta, które mijają, bo tak jesteśmy skonstruowani. To troska, bezpieczeństwo, wspólny rozwój, wspieranie się, pomaganie sobie, wspólne budowanie.
Dla mnie to absurd, że facet podjął DECYZJĘ, nikt nie zmuszał go do brania ślubu, do płodzenia dzieci, a potem nie potrafił tej decyzji utrzymać. On po prostu OSZUKAŁ, obiecał, że będzie aż do śmierci na dobre i na złe i teraz zrywa umowę i zostawia bliską osobę, którą chyba kochał - co prawda wychodzi na to, że tylko tą miłością emocjonalną. A gdy motylek z brzucha odleciał stwierdził, że związek się przeterminował, że trzeba wyrzucić i kupić sobie nową. To jest egoizm na wysokim poziomie.

Dzisiaj "kocha" tę, jutro inną...
A właściwie to KOCHA tylko SWÓJ "interes"
Masochista? Ależ skąd !
Egoistą hedonista.
Ostatnie zdanie Al_donka to 100% racji

Ogarnia mnie śmiech, jak kobieta wiedząca , że facet ma dwoje dziecie bierze go sobie. Chyba, że w gaciach ma 22 cm, i tak dobrze robi, że jej więcej do szczęścia nie potrzeba.
Rozumiem, ludzie są ze sobą lata, są jakieś problemy i jedynym wyjściem jest rozwód.
Ludzi idą na łatwiznę.

Ludzie się krzywdzą na wzwajem.

Nie żartuj, to kobiety mają ciśnienie na dzieci. Facet chce zapładniać, żeby mieć jak najwięcej potomstwa, ale wychowywanie ich i bycie z jedną kobietą aż do śmierci to już nasz wymysł i ograniczenia, które sobie narzucamy nasz czyli kobitek
większość mężczyzn gdyby mogli wialiby gdzie pieprz rośnie po pierwszym porodzie, ale presja społeczna, socjalizacja, narzucone normy, strach przed opinią innych no i zostają z kobietą na której widok czasami ich mdli , której brąchania nie są wstanie znieść, jedni piją, inni zdradzają Ci mądrzejsi mają pasję

A ta piękna, która zaszła w ciążę? Idiotka jak widać gość okazał się sprytniejszy i dzieciakiem nie dał się zatrzymać.
Jak kobieta decyduje się na ciążę to powinna zakładać, że istnieje ryzyko, że zostanie sama rozwód, śmierć partnera. Powinna liczyć tylko na siebie. Te które żyją mrzonkami z komedii romatycznych i spotów reklamowych urządzają potem lament na forum.
Trzeba myśleć rozsądnie już na etapie wyboru partnera do łóżka, jak się idzie do wyra z wałem i rozumu nie wystarcza żeby się zabezpieczyć to należy się liczyć z konsekwencjami, a nagrodą pocieszenia niech będą alimenty.

Oczywiście. On dla mnie też jest obcym mężczyzną. Nie łączą nas więzy krwi. Nie liczę na to, że mam go na własność do końca życia.
Nie wierzę też w to, że rodząc mu dziecko stanie się moim niewolnikiem i nigdy nie pokocha nikogo innego, to byłaby delikatnie mówiąc naiwność, żeby nie powiedzieć głupota

a co do miłości i tego czym jest:
jak ktoś kochał wie
ten, któremu nie była dana nigdy nie zrozumie
jedno jest pewne bywa ulotna dlatego jest tak fascynująca

Autorko... jestes kolejna kobietą na tym forum która CHCE wierzyć w cuda. piszesz,że nie wierzysz ze M już Cię nie kocha... bo ostatnie miesiące były ok. A wcześniej nie było prawda? po pierwszym dziecku a może juz wcześńiej były problemy, pretensje itp. potem było dobrze. Dziewczyno!to tak jak "spokojne miesiące" w działaniach wojennych. Bywaja ale to nie znaczy że wojny nie ma. Trwa i w końcu wybucha na nowo. Facet uciekł, związek z Toba nie był na tyle ważny by o niego walczyć dłużej. Takie są fakty. Przyjmij je do wiadomości i poprowadź soje życie dalej...

zgadzam sie  ,że posiadanie dzieci nie jest więzieniem . Dzieci a mąż to co innego. Dzieci i zona to co innego. Z dziećmi wiążą nas więzy krwi. łączy nas z nimi to,że są wynikiem naszych decyzji(nawet jesli nie trafionych) łączy miłość PRAWDZIWA z mężęm(żoną) łączy nas przysięga złozona  (zazwyczaj) w dobrej wierze, inicjowana uczuciem. Siłę tego uczucia weryfikuje czas... Ale niestety często małżeństwa są wynikiem" wpadki" gdyby nie dzieci nigdy by te pary nie zdecydowałyby się być z soba- i to horror dopiero.. Czasem lepiej odejść od człowieka z którym życie bywa dla nas tak trudne,że zamiast go kochać zaczynamy go nienawidzieć zamiast szanować zaczynamy reagować jak na wroga. Czy dla wspólnych dzieci lepiej żeby ludzie męczyli się w takim zwiążku??? Czy wzorce jakie traka rodzina prezentuje są właściwe dla dzieci??? Nie. lepiej jeśli rozstaną się z klasą, dbaja o potomstwo wspólnymi siłami- okazując mu że je kochają.

A sami... moga próbowac ułozyc sobie życie z innymi ludźmi. Małżeństwo to układ, zestaw obietnic okraszony uczuciem. Nie jest więzieniem. gdy uczucie wygasa ( oczywiście mozna książki napisać dlaczego tak się dzieje...)- można się z niego wydostać. Niektórzy po kilku miesiącach, niektórzy po latach a nie którzy po odsiedzeniu całego wyroku Ważne by nie oszukiwać samego siebie- że jest uczucie tam gdzie go nie ma....

Miałam do czynienia z facetem z takiego związku. On najpierw wdał się w dłuższy romans być może planował odejść ale kiedy wyszedł na jaw szybko wrócił do żony, że niby wszystko jest ok i chce z nią zostać ,,dla dobra dziecka itp,, Po jakimś czasie facet znowu zaczął szukać zabaw na boku, trafił na mnie. Początkowo wszystko wyglądało normalnie, dogadywaliśmy się, było to w momencie kiedy ja zwątpiłam w swój kilkuletni związek a on po raz kolejny szukał ,,szczęścia,, bez zobowiązań bo już wiedział że od żony nie odejdzie i że  jest okazja. Rozmawialiśmy coraz więcej i więcej, zwierzałam się, słuchał mnie, troszczył się o mnie, trwało to na tyle długo że zaufałam mu i zaangażował się emocjonalnie, dążył do jednego...... a ja na to pozwoliłam. Byłam głupia i naiwna. Naraziłam na wielką krzywdę siebie i mój związek, on się zabawił i poszedł sobie do domu jak gdyby nigdy nic. Więcej się nie spotkaliśmy. Ja długo nie mogłam się pozbierać po tym co się stało. Ilu jeszcze ludzi zostanie skrzywdzonych przez tego człowieka nie wiem, po co więc tkwić w takich związkach? Nie ma takiego czegoś jak dobro dziecka w związku bez miłości. Dobrze, że Twój mąż miał godność i odszedł a nie udaje dobry związek, a na boku szuka tzw szczęścia hodowanego na krzywdzie innych - to z mojego pkt widzenia. Czy będzie szczęśliwy w nowym związku, tego nie wiemy, jedno jest pewne w Waszym nie był, świadomy tego odszedł, a też nie każdy tak potrafi. Co nie znaczy że dobrze iść na łatwiznę, wręcz przeciwnie powalczyć o związek też warto, tylko tego też trzeba chcieć.