Pokora ? rozwija, czy hamuje duchowo? - Netkobiety.pl

Mirosław Bańko, a ja mu wierzę, na stronie PWN pisze: [(...)Może się oczywiście zdarzyć, że ktoś przysłowia ?Pokorne cielę dwie matki ssie? użyje ironicznie. Jednak w jego podstawowym użyciu mamy do czynienia raczej z pochwałą posłuszeństwa, które jakoby spotyka się z nagrodą, i to podwójną.].

Ssanie dwóch matek, w znaczeniu, które przytoczyłaś, czyli dla korzyści, powinno być potępiane. Jednak, gdy ktoś jest z natury układny, to czy można go karcić za to, że nagradzają go za grzeczność "dwie matki"? Co innego, gdyby odbierał mleko rodzonemu cielęciu z premedytacją i ze świadomością jego krzywdy.
Ale bydlęco się zrobiło;)

Gdy zachowuje się pokorę względem swoich umiejętności, ograniczeń, ma się świadomość własnej niedoskonałości, to u takiego człowieka ta cecha będzie nie tylko motorem do rozwoju, ale również pomoże łagodniejszym okiem oceniać innych.
Jednak co się dzieje, kiedy człowiek biernie przyjmuje wszystko co ześle los? Życiowa fajtłapa i nieszczęście.
Nadstawi taki ktoś drugi policzek i będzie dostawał po gębie całe życie.

Mnie się pokora dobrze nie kojarzy, jest zgodna z kanonem chrześcijaństwa, ale to nie ci pokorni tworzą wielkie dzieła, tylko buntownicy. Pokornymi ludźmi łatwo jest kierować, ale nie chciałabym, żeby świat wyglądał jak jedna wielka wioska Amiszów

Oczywiście odrobina pokory nikomu nie zaszkodzi, ale odrobina zadziorności również

Nie zrozumiałam. Jakąś gafę strzeliłam?

Nie tylko spotykam się, ale też często powtarzam, że należy mieć pokorę wobec oceny naszej pracy, dokonań przez innych. Można to nazwać też dystansem. Uważam, że hardy człowiek może się ugiąć pod wpływem krytyki i zniechęcić. Zamiast doskonalić swoje umiejętności będzie strzelał fochy i nie tylko hamował swój rozwój, ale przede wszystkim nie skorzysta z cudzego doświadczenia. Dodatkowo z kapryśnymi niezbyt przyjemnie się współpracuje.

Ale co ma kapryśność do pokory? I cóż tego, że z pokornymi lepiej się pracuje? Lepiej się ich też wykorzystuje
Równie dobrze można stwierdzić, ze pokorny zawsze będzie przytakiwał kiedy go skrytykujesz, a potem i tak dalej robił swoje, bo pokorny wie, ze takich spolegliwych osób łatwo się ze swojego otoczenia nie pozbywa, zwłaszcza jak ktoś lubi czuć się szefem

Poza tym chyba idziemy w złym kierunku - w temacie pytałaś o pokorę w kwestii duchowości. Moim zdaniem również w tej kwestii pokora jest przereklamowana

No tak, nie ma jednej, sztywnej definicji, dlatego może mi się pokora źle kojarzyć, bo ja ją raczej z taką spolegliwością i uniżonością kojarzę.

Mnie się właśnie tak pokora nie kojarzy (z uniżonością), tylko jako świadomość własnych ograniczeń. To z jednej strony jest motorem do ciągłego doskonalenia się, a z drugiej skutecznie przeciwdziała nadmiernemu rozbuchaniu ego.
Przetestowane

Nie wiem, czy w złym kierunku, bo dla mnie praca i umiejętność współżycia w grupie, to też rozwój. Nie raz, nie dwa ugryzłam się w pracy w język dla własnego dobra. Mając świadomość, że nie wszystkie arkana mojego zawodu są mi znane, staram się nie wychylać i nie urazić mędrkowaniem innych, bo gdy zajdzie potrzeba skorzystam z ich doświadczenia. Jednym słowem rozwijam się dzięki nim i przy okazji szlifuję różki temperamentu, a wbrew pozorom takowe posiadam;)

Miałam okazję poznać kilka takich osób. Moim zdaniem na ich wyrozumiałość wobec innych wpływał ich geniusz. Pomimo ogromnego doświadczenia pytali o zdanie innych.

I tu nawiążę do wypowiedzi luc:

Największe geniusze słyną z pokory wobec swojej niewiedzy, a nie z próżności tego, co już poznali.

A propos przeinaczenia pojęć - spolegliwy nie znaczy pokorny, tylko osobę na której można polegać.