Jak zapomnieć o przeszłości, a może się nie da? - Netkobiety.pl

Piszę bo po latach udręki nie mogę sobie poradzić z tym, co się stało w mojej przeszłości, którą wspominam bardzo źle. W pewnym momencie mojego życia, a miałam wtedy niecałe 18 lat, pogubiłam się. Poznałam chłopaka, w którym, jak mi się wtedy wydawało, zakochałam się. Dość szybko po roku czasu jednak odwidziało mi się i chciałam z nim zerwać. On jednak nie pozowlił mi od siebie odejść. Powiedział mi, że się zabije i prosił bym od niego nie odchodziła. Nie odeszłam więc. Być może dlatego, że sama nie wiedziałam wtedy, co dokładnie czuję. On mi pomagał bardzo i myślałam sobie wtedy, że taki chłopak to skarb. Jednak nie układało nam się i ponowiłam próbę zerwania, ponawiałam ją bardzo często, on jednak szantażował mnie, że się zabije. Nie wiem, jak to wytłumaczyć, ale przestraszyłam się. I ten koszmar trwał kilka lat. Wspominam to jako gehennę i gdybym mogła cofnęłabym czas. Żałuję, że nie znalazłam dość siły w sobie, by od niego odejść, bałąm się, ze będę go miałą na sumieniu, nie umiałam być stanowcza sama, nie wiem. W końcu udało mi się go zostawić, szybko kogoś poznałam wtedy i zakochałam się naprawdę, jednak ten ktoś mnie porzucił i znów nie byłam szczęśliwa. Bardzo długo myślałam, że to kara za tego chłopaka, którego zostawiłam ja, jednak czasami myślę, że gyby nie ten nowy, zostałabym z tamtym na zawsze i tak musiało po prostu być. Przez bardzo długi czas miałam opory, by z kimś się zaprzyjaźnić, czułam mdłości , gdy ktokolwiek wspominał coś o związku. Interesowały mnie tylko relacje bez zobowiązań. Wreszcie poznałąm swojego obecnego partnera. I tu również ciężko było. Długo go odrzucałąm, nie kochałam, tak mu mówiłam i tak myślałam, ale po wielu zawirowaniach jesteśmy razem i dziś mamy dziecko, a co dalej, ja nie wiem. Obawiam się, że go nie kocham jednak, wszyscy mówią o małżeństwie, a ja chyba nie chcę... Jest mi dobrze jak jest i nie chcę tej presji. Boję się, że się od niego nigdy nie uwolnię, jakby co, a widzę, że ma wady i boję się, że po jakimś czasie będzie źle. Biorę pod uwagę wszystkie ewentualności, że się rozpije, jak jego ojciec, że będę go musiałą utrzymywać, jak moja mama mojego ojca. Boję się i są chwile, kiedy znów chciałabym być wolna... Bardzo chciałam dzidziusia, zrobiłabym dla niej wszystko, ale w moim obecnym partnerze widzę wady, których się boję. Probowałam z nim o tym rozmawiać, ale on mnie zbywa i to jedna z jego wad. A może go nie kocham? Może ja jestem jak wiecznie niezdecydowane dziecko? Może nie dorosłąm do pewnych rzeczy? A może musze pójść do lekarza, by wyprostować, to co mnie boli? ten przymusowy związek. Bo jeszcze się z tym jakoś nie uporałąm, a minęło sporo czasu (prawie 10 lat).