Czy zostawienie faceta i wyprowadzka coś zmieniła ? .. - Netkobiety.pl

też się zastanawiam czy to coś by dało..
nosisz się z zamiarem odejścia?

tak chce odejsć, bo nie widzę innego wyjścia, może to będzie dla niego jakiś strzał ,może coś zrozumie, ale juz w to nie wierzę, jestem w sytuacji ciężkiej gdyż nie mam mozliwości porptu do mamy ( nie ma miejsca ) musze np cos wynajać i znalesc prace w mojej małej mieścinie. Teraz tak owszem miałam pieniądze, nie pracowałam , wychowywałam dziecko ale bylam / jestem nieszcczęsliwa narzeczony robi co mu się podoba, wychodzi na imprezy , pisze z kobietami, awantury i wyzwiska na porządku dziennym . jak to mówią wolę suchy chleb jeść niż życ, bo czy to jest życie ? rok za rokiem leci a tu wszystko idzie w coraz gorszą stronę

tak.. w głębi serca wiem ,że taki był jest i zostanie. Boże najtrudniejszy ten pierwszy krok, zostawić , poradzić sobie, zacząć od nowa...ile razy już chcialam i zawsze potem jakieś godzenia były, Moja cierpliwość sięgnęła zenitu. Zawsze juz bym go kontrolowała sprawdzała myślała czy wychodząc z domu nie ma jakiejś ustawki czy nie telefonuje do innej. Nie zrozumiem Nigdy dlaczego sam chciał dziecko a teraz zniszczył mu życie i cały system rozwalił..że takim niedojrzałem typem się okazał.

Decyzję już podjęłaś, teraz pozostaje się tylko nie wycofać.... i przecież sama nie wierzysz w przemianę tego "czegoś".

wiem assasim .. wiesz tylko o co chodzi i ten paraliżujący strach człowieka jak sobie poradzę ,muszę wynajać mieszkanie ( koszty ) , powrot do domu rodzinnego odpada ,wszyscy są na kupie i nie ma miejsca, i oczywiśćie praca. mała mieścina , ciężko z praca, napewno najnizsza krajowa. Boje się i co tu dużo mówić.

Hej, u mnie niestety wyprowadzka niczego nie zmieniła. Trwa to juz 5 miesiąc. Również wynajmuje mieszkanie, mam prace i nie jest to najniższa krajowa, a i tak jest ciężko. Mam rożne etapy, ale uważam ostatecznie, ze to była dobra decyzja.

obawa jest zawsze i przed tym znanym i tym co przed nami

Też zamierzam zakończyć związek,który okazało się,jest toksyczny.
Jednak jestem na etapie,ze chcę go zakonczyć a kompletnie nie wiem jak.
Może od początku. Jesteśmy razem prawie dwadzieścia lat.
Teraz,widzę,ze od początku był to związek chory. On żył swoim życiem i żyje nadal, ja swoim.
Nie liczy się kompletnie ze mną. Jak mu się podoba-to spełni moje prośby,jak nie to nie. Nigdy sam z siebie nie mówił o swoich planach, nie mówił np że wróci później z pracy,ba, kiedyś nawet jak ją stracił to nie powiedział,ze nie ma pracy. Nie interesuje się moim samopoczuciem,nie jest troskliwy,nie zaspokaja żadnych moich potrzeb... Mam wrażenie,ze dzieci też go nie interesują. Nie bawi sie z nimi, nie pyta co w szkole, widzi syna tylko w tedy,gdy trzeba coś zrobić...
Wiem, juz ze to chore.Pytanie: jak mu powiedzieć,ze to koniec? jak powiedziec to dzieciom?
Obecnie jesteśmy na etapie ,,cichych dni,, Kompletnie ze soba nie rozmawiamy, i pierwszy raz nie mam wyrzutów sumienia,że się nie odzywamy.Zazwyczaj pierwsza wyciagałam rękę na zgodę, teraz nie chce mi się na niego patrzeć nawet.
Ogólnie jestem DDA chodzę trzeci rok na terapię, widzę w sobie zmianę,zaczęłam przynajmniej dostrzegać,ze mój partner w żaden sposób nie zaspokaja moich potrzeb,żadnych. Ani potrzeby bliskości, emocjonalnych, troskliwości, bezpieczeństwa. Ba nawet boję się go, bo wybucha niekontrolowanym gniewiem.
Nie wiem,ale mam teraz paniczny lęk, żeby powiedzieć mu,że to już koniec, że ja już nie dam rady tkwić w tym chorym układzie,Boję się powiedzieć żeby się natychmiast wyprowdził...Boję się jego reakcji.

Ale tak z dnia n dzień odeszłaś?? Tłumaczylaś swoją decyzję?
U nas jest tak,że to on mieszka u mnie,bo mieszkanie jest mojego ojca,mieszkamy z nim.Boję się,ze nie weźmie na poważnie mojej decyzji i się nie będzie chciał wyprowadzić. I co w tedy? Mam policję ściagać??

Gunia pewnie boisz się powiedzieć ze jest koniec, bo może faktycznie sobie pojsc a wtedy przecież to mimo wszystko byłaby tragedia. Daj sobie spokój . ja już teraz też wiem, że wolę poczekać na prawdziwą miłość ,na bycie ta jedyną dla kogoś, na szacunek !