mam dość tej ciszy między nami..... - Netkobiety.pl

A moze on ma takie same myśli jak Ty ???? 

Za mało informacji aby coś konkretnego doradzić ??

Co to w ogóle są za bzdury z tym odpoczynkiem. czytam kolejny raz już wątek właśnie pod takim tytułem i szlag mnie trafia. W związku nie ma odpoczynku od siebie, to jeszcze nigdy dobrze się nie skończyło. Poza tym co oznacza ten gó..... odpoczynek???Czas na przemyślenia, potrzebę izolacji...??? Dla mnie to po prostu swoiste preludium do rozstania i tyle w temacie!

Moim zdaniem Ty właśnie teraz postępujesz jak dziecko. Chciałaś przerwy, to ją masz. I nie wypisuj, że sytuacja Cię zmusiła, bo raczej nikt do głowy pistoletu Ci nie przystawiał.  Umiałaś rozpocząć tę idiotyczną przerwę,  umiej ją zakończyć.
I jeszcze ta urażona duma księżniczki- bo Ty mu napisałaś chłodne życzenia urodzinowe,a on nie oszalał z entuzjazmu w odpowiedzi. ..
Zastanów się dobrze, bo z tego co do tej pory napisałaś wynika, że rozwalasz związek i nie potrafisz wziąć odpowiedzialności za swoje czyny..

Niestety, ale to prawda... A wszelkie słowa o "potrzebie czasu, porządkowaniu myśli, pracy nad sobą" itp - to zwykłe mydlenie oczu i łudzenie drugiej strony...

Walczyć o związek mozna JEDYNIE RAZEM. Ty najlepiej wiesz, co mogło być przyczyną takiej - jak teraz sytuacji... Jesli czujesz się winna - walcz, próbuj rozmawiać, nakłaniac do powrotu do siebie, staraj sie przekonać, że Ci zależy. Jesli nie zawiniłaś, a problemy powstawały z jego strony - spotkaj sie z nim nawet bez zapowiedzi, skłoń do szczerej rozmowy i zmus do opowiedzenia się czego chce. Nic na siłę, nie ma co uszczęśliwiać soba na siłę kogoś, kto nie szanuje naszej obecności we własnym zyciu. Mozesz czekać, ale zazwyczaj każdy dzień przeżyty z osobna tylko oddala... Porozmawiaj z nim i uświadom mu, ze takim oddaleniem skazujecie swój związek na nieistnienie... I tyle. Jesli potrafi mysleć, jeśli ma jakiekolwiek pozytywne uczucia do Ciebie - zmieni swoje podejście. Jak nie zmieni i będzie upierał się przy "przerwie", "odpoczynku" - miej świadomość, że to nie ma już sensu...

Wiem o tym, że musi dojśc do ostatecznej rozmowy... powinno. To półtora roku znajomości. I tak bez słowa.... ?
Myślałam,że dam mu zatęsknić.... ale jeśli do tej pory nie odezwał się to znaczy ,że nie zatęsknił chyba... ?

Nie wiem co on tam myśli,ale zaczyna mnie już boleć ten brak kontaktu,bo nie wiem do czego to prowadzi. Czy to tylko kryzys, czy po prostu on nie jest pewien swoich uczuć... i chciał tygodnia na przemyślenie tego.

W tej chwili tak bez zapowiedzi się z nim spotkać nie mam możliwości. Wolałabym się umówić. Boję się ,że on nie będzie chciał. Boję się też,że to jeszcze za wcześnie.. żeby dać sobie/jemu jeszcze trochę czasu... Myślałam, żeby poczekać ewentualnie jeszcze z tydzień,przynajmniej do połowy następnego tygodnia. Ciągle mam nadzieję,każdego dnia że jednak pęknie i się odezwie do mnie. Ale każdy dzień to głupia nadzieja...

Tak naprawdę to chciałabym bardzo ,żeby to on wykazał chęć walki,a nie tylko ja. A przed napisaniem do niego prośby o spotkanie powstrzymuje mnie jedynie fakt ,że wyjde na natrętną babę ,która się narzuca.... bo już składałam te życzenia. Zawsze jak było coś nie tak to ja wyciągałam pierwsza rękę... Z tego co zauważyłam jemu chyba dobrze tak jak jest... Dziwne dla mnie,że nie zabiega w dalszym ciągu o kontakt... Dziwne,że pewnie nie tęskni... albo to tylko moje domysły.......czuje sie bezradna

Poprzednicy wszystko Ci napisali.
Ja dodam tylko, że "pogubiłem się" oprócz wypalenia uczuciowego oznacza zwykle też..kogoś innego na horyzoncie.

I tak, jeśli on Twoją propozycję przerwy przyjął ochoczo, jakby tylko na to czekał, to jest pozamiatane.

Bardzo go Kocham... powtarzam Bardzo. Mimo to ,że mnie można powiedzieć zranił... Boli mnie to, bardzo mi to ciąży... meczę się,martwię bo ja na prawdę nie wiem co myśleć i zamiast lepiej to z każdym dniem jest gorzej. Przed wczoraj wysyłałam mu życzenia urodzinowe, myślałam że zapyta chociaż co u mnie ,podtrzyma dialog. A on nic... Jedynie podziękował za życzenia,buziaka wpisał... Ale co ten buziak znaczy... Z grzeczności pewnie. Bardzo mi źle. A nie mam sił już walczyć. Mam wrażenie ,że on mnie nie chce. Ale tak bez słowa skończyć półtoraroczny związek?  .....

Słowa 'koniec' nie padło ani z mojej,ani z jego strony.
Kiedy mu powiedziałam,że mnie rani tym - odpowiedział '' sama zaproponowałaś... ''' Jakby chciał przekazać tym,że to co chciałam to mam. Wiem,że to była moja propozycja... Ale tez mógł przemyśleć to , zaproponować spotkanie,rozstać się w z godzie. Nie chcę w taki sposób. Powiedziałam też wtedy,że możemy się rozstać jeśli to dla niego lepsze,jeżeli tego chce to ja to uszanuję.... odpowiedź brzmiała ''ja chcę tylko spokoju i wyciszenia'' ''każdy czasami potrzebuje tego''

Jeśli chodzi o to,czy dąży do rozstania - nie wiem. Nie odpisał by mi tak ciepło  na życzenia,a raczej chłodno.... znam go trochę.
Ale wolałabym gorzką prawdę - niż to co teraz mam...

I wiem,że jak mu napiszę,że bardzo go kocham , nie chcę tego stracić bo jest moją miłościa.... wiem,że w ten sposób niczego nie zdziałam, on pewnie mnie zignoruje a ja będę czuła się jak śmieć.... bardzo boli. Teraz siedzę i płaczę. Czuję sie źle, ta pustka,strach,niepewność.

Co ja mam zrobić....  drugie tyle w tej nie wiedzy nie wytrzymam ....

Jedyne co możesz zrobić to konfrontacja z sytuacja, której niewątpliwe musisz stawić czoła. Nie ma co czekać aż Twój facet się odezwie. Zgadzam się ze w tej sytuacji wyznanie miłości nie jest dobrą strategią.  Pierwszy raz jestem w sytuacji że mi nie zależy tak bardzo jak drugiej osobie i biję się z myślami co z tym fantem zrobić, jednak nie posunęłabym się do wyjścia z propozycją "dania mi czasu", bo wiem jak to wygląda z drugiej strony, kiedy facet unika rozmowy, daje mgliste wyjaśnienia. Wiem jak się tkwi w stanie zawieszenia, czekając jak na kata i rozpad związku. Z perspektywy czasu lepsze rozstanie i szybsza decyzja niż czucie pustki w związku. Nie chcę Tobie dawać złudnych nadzieji, ale czas się pozbierać i wyjaśnić sytuację, bo tkwienie w próżni nic nie zmieni.

Spore prawdopodobieństwo, że się z kimś spotyka, do konsumpcji mogło jeszcze nie dojść

Jasne, że powinnaś zaproponować termin spotkania, a jeśli zacznie wymyślać i odwlekać to powyższa opcja jest jeszcze bardziej prawdopodobna.
Tak czy inaczej, w obydwu przypadkach: jeśli czekasz na jego ruch i nie robisz nic, albo gdy  po wyznaczeniu terminu on gra na zwłokę - ustawiasz się w beznadziejnej pozycji koła zapasowego.

Jedyną sensowna opcją jest gdyby on przyjął Twoja propozycję terminu, lub podał swoja - w miarę nieodległą czasowo.

Yhy..jak większość z nas

Narazie nie widać tej dojrzałości, raczej gówniarska ucieczka od problemów.

A dlaczego wtedy Go zapytałaś właśnie o to?

Miałam kiedyś faceta,z którym też zaczęliśmy mieć 'ciche dni'. Np.: po weekendzie odzywał się jak gdyby nigdy nic. Cóż, z perspektywy czasu wiem,że byłam jakąś tam 'opcją'. Bo koleżanki , bajerowanie etc.

Osobiście nie znoszę takiego 'bujania się'. Albo jesteście razem albo Was nie ma , tyle. Więc proponuję odezwać się do Niego i zaproponować spotkanie. Bez wielkich , łzawych wyznań przez telefon. A na spotkaniu ,wóz albo przewóz.
Twarda bądź , nie miętka:) Szacunek do samej siebie przede wszystkim. Jak ma jakąś na boku, niech się dalej z panną buja, za zdrowie !
Ty jesteś twardą babką, masz swoją godność i nie dasz się tak 'odkładać' .

Działaj!

Właśnie ja już z każdym dniem myślę,że to bez sensu, źle się czuję sama z sobą, z tą nie pewnością. Nikt się nie rozstał. Ale brak kontaktu - to już psuje wszystko , przynajmniej we mnie,nie mam już zaufania do niego. On myślę ze dobrze mu beze mnie. Ma mnie gdzieś. Jakbym była ważna to by próbował chociaż porozmawiać. Wiem,że sama sie na to zgodziłam. Ale mówiąc mu o odpoczynku myślałam że nim jakoś potrząsne.... a on.... sama widzisz.  I masz racje. Powstrzymuje mnie fakt ,że poczuję się gorzej niż teraz jeśli on odmówi spotkania. Dziś i tak nic nie zrobię.... Na Fb jego nie ma pół dnia już. od wieczora,przynajmniej nie zauważyłam go dzis... wczoraj miał urodziny a ja myślę ,że albo spotkał się ze swoją ''nową'' (jesli kogos poznał) albo bawi się w najlepsze.... a o mnie wcale nie myśli.....

Tu nie było przerwy... powtarzam. To nie było rozstanie. Trochę źle zrozumiałaś. My postanowiliśmy nie kontaktować sie ze sobą z tydzień. Tylko chodziło o kontakt ze sobą. A nie rozstanie na jakiś czas zwane przerwą....

Nie jestem zdesperowana,nie mam desperacji . Zebym ją miała to bym wypisywała co 5 min do niego, prosiła,płakała , prosiła o rozmowę. ja od tamtego czasu się do niego nie odzywam. Więc nie wiem dlaczego uważasz moje zachowanie za desperacje?

Masz rację też ,że może on dąży zebym nie wytrzymała i się rozstała. Ja chcę to załatwić w 4 oczy. On wie że jestem bardzo delikatna. powinien brać pod uwagę. Męczę się i czuje zrezygnowana, z każdym dniem gorzej. Czuje,że on kogoś ma i to mnie zabija od środka, nawet przychodzą myśli że nie chcę go znać i sama go ze słowa usunę z życia...bo nie bede miala odwagi sie odezwać.

Napisz do Niego jeszcze dziś, może jutro i umów się na spotkanie. Im szybciej odbędziecie tą rozmowę tym krócej będziesz w takim 'zawieszeniu'. I niech się Pan określi.

Niczego się nie bój. Zakończ to ( jeśli będzie trzeba) jak dorosły człowiek, rozmową w 4 oczy. Jeśli On faktycznie hula a Ty się zamartwiasz to jaki to ma sens? O sobie myśl przede wszystkim:)

tak mi smutno jest.... wiem,że byłam naiwna ,bo wierzyłam że on jednak mnie kocha kilka dni pomilczy i będzie jak dawniej.... głupia byłam

boli ,gdy kogoś kocha się całym sercem a w zamian otrzymuję ból i łzy...:(

Jeszcze kilka miesięcy temu tak bardzo  okazywał uczucia,kochał, widziałam zaangażowanie... tak mówił ,że to ja jestem jego miłością, to ze mną chce tworzyć przyszłość.... że ja go nauczyłam kochać na nowo... że nie może mnie już stracić... i co ?

On tak po prostu sobie ze mnie rezygnuje... jeszcze 3  tyg temu rozmawialiśmy i mówił że mu zależy jestem ważna ,nie chce mnie stracić, powiedziałam mu że nie bede wiecznie tolerowałą jego zachowania i wiecznie czekać.

Naprawde go kocham... ale co jak on nie potrafi tego docenić... doceni ,ale znając zycie za pozno... Jak odejdę to powrotu nie ma.

Bardzo mnie to boli i myśle ze on to wie... a rani jeszcze bardziej.... Smutne są te wieczory... nikt nie pisze dobranoc,nikt się mną nie interesuje... tylko połozyc sie i ryczeć I tak za dużo łez wylałam przez niego....

Rozumiem. On to właśnie robi. Mydli mi oczy,bo wie ,że nie odejdę, wie ,że go bardzo kocham. Wykorzystuje moje uczucia.
Zawiodłam się na nim.... nawet jeśli chciałby ,żebym mu wybaczyła to byłoby ciężko... za dużo ran Musiałby na prawdę pokazać ,że kocha. CZYNAMI. Wątpie ,że to bedzie miało miejsce.  Ten weekend przeczekam z tego względu,że mam teraz dużo rzeczy na głowie, muszę dokończyć szkolenie które zaczęłąm.... bo mi na tym zależy.. Nie chcę sie kompletnie załamać. Wiem,że z nim już koniec  napiszę jasno ,że chce spotkania proozmawiac.. Ale nie dziś i nie jutro. Wiem,że to bedzie dla mnie bardzo bolesne,bo już jest. Ja tego człowieka szczerą miłością kochałam,zaakceptopwałam fakt iż jest facetem z odzysku , mówił ze cierpiał przez to, bo go zdradziła, i on by tak nie mógł.... widać jak on szanuje czyjeś uczucia,bo jak ktoś szczerze go pokochał teraz to on nie docenia.... kiedyś będzie żałował... będzie za pozno

To było 6 lat temu... więc na pewno o niej zapomniał. Tylko jak mówił bał się miłości... z początku znajomości powiedział mi takie słowa '' potrzebuję czasu,jeszcze za wcześnie ,ale jak powiem Ci że Cie kocham to bedziesz to miała w banku,aż do śmierci' ' Kocham usłyszałam, ale długo to nie trwało.... szybko mu przeszło..... Zawsze zarzekał się ,że o eks zapomniał,że jej nie kocha, że to ja jestem jego miłością... a ja mam wrażenie że we mnie szukał jej.....zawsze mówił że jestem inna niż wszystkie kobiety dlatego mnie pokochał ,taką ciepłą czułą wrażliwą dziewczyne czyli mnie... słowa najbardziej siedzą w głowie ((((((

w trakcie unieważnienia... proces zakończony,czeka na wyrok.
Szczerze to wiem,że ta nie zakonczona sprawa tez ma wpływ na niego, na jego zachowanie... dopóki nie bedzie mial wyroku to nie odetnie się od przeszłości, moim zdaniem.

32 lata to już czas na zakładanie rodziny moim zdaniem..  myślenie o życiu...  Wiem,że jak ze mną mu nie wyszło, to wątpie że z kimkolwiek mu wyjdzie... chyba,że na prawdę zakocha sie na zabój , a dziewczyna też w porządku mu się trafi...

tzn. to już 3 lata temu wniesiona spprawa była więc to tyle trwa sprawa rozwodowa.
Nie wiem,ja mam wrażenie że on się  z kimś spotyka... właśnie zobaczyłam że zrobił się aktywny... dla mnie to jasne,że był z inną.... czuję to po prostu że spotyka się na boku

Czytam ten wątek i wiele innych...i jedno niezmiennie skacze mi do oczu. Komentarze, w których autorki wątku są oceniane jako naiwne lub niedojrzałe, desperatki lub panikary, skrzywdzone lub same sobie winne. Faceci zaś zimni, wyrachowani, gburowaci, bez uczuć, bez szacunku, bez emocji. Zastanawia mnie skąd się bierze ta w gruncie rzeczy bezrefleksyjność. Dlaczego nikt nie zastanowi sie nad tym, ze oni tez mają swoje emocje, uczucia, wątpliwości. Że próbują wybrnąc z trudnych lub niewygodnych dla nich sytuacji po swojemu, po męsku. To są mężczyźni, oni nigdy nie będą czuc, myslec i działać jak kobiety. Dobrze byłoby wziąć to pod uwagę w każdej sytuacji, która rodzi zwątpienie. I nie odmawiac im racji tego, że cokolwiek czują. Oni czują.

Nie rozumiem też dlaczego kobiety, choć kobietą jestem, nie potrafią w takiej chocby sytuacji jak autorka tego wątku, wyjśc na przeciw swoim własnym wątpliwościom w sposób najprostszy z możliwych. Zadzwonic, nie pisać, powiedziec "słuchaj pomyliłam sie, spotkajmy sie i porozmawiajmy, to dla mnie ważne, źle się z tym czuję". Spotkac się i powiedziec wprost. Zaryzykować. Po cholerę się zadręczać i snuc projekcje, które powtarzane setny raz w głowie stają się w niej realnym obrazem, często nie mającym nic wspólnego z rzeczywistością.

Ludzie oduczyli sie ze sobą rozmawiać. Wchodzą na Fb, piszą smsy, czekają całe eony na odpowiedzi jakby nagle zapomnieli adresu, pod którym spędzili ostatnie miesiące z obiektem, do którego płyną teraz wszystkie ich mysli i łzy. Duma nie ma nic wspólnego z uczuciem. Wyjście na przeciw temu, kogo sie kocha jeszcze nigdy nie pozbawiło nikogo korony na głowie, ale sprawia, ze śpi się po nocach.

Facet to tez jest człowiek. Mozna sie z nim porozumieć WERBALNIE. I wprost. Wtedy sie wie, na czym się stoi. Po cholerę te wszytskie gierki pt. nie zadzwonię jeszcze pięc dni, niech nie myśli, że jestem desperatką. Pojęcia nie mam skąd tego słowa pełno na portalach takich jak ten. Stalismy się jacyś kompletnie niedołężni w kwesti radzenia sobie w sytuacjach emocjonalnie niejednoznacznych. Prostota. Błagam, to jest takie łatwe.

I coż, nie teoretyzuję. Mam odwagę, nauczyłam sie jej ryzykując raz czy drugi wyciągnięcie ręki, ryzykując zadanie pytania wprost. Nigdy, absolutnie nigdy nie zostałam pozostawiona bez satysfakcjonującej mnie odpowiedzi.

Ja miałam kryzys w związku dwa miesiące temu.
Pojawiła się jakaś koleżanka, z którą pisał, ja to odkryłam, byłam zazdrosna i zachowywałam się jak histeryczka (choć jak się później okazało, nie było powodu, bo to naprawdę była tylko koleżanka), takie typowe bzdety Facet po 9 miesiącach związku (mieszkamy już razem) powiedział, że nie wie co do mnie czuje i chyba nie kocha, pojawiła się rutyna, jest zmęczony związkiem i nie chce zobowiązań, woli być wolnym strzelcem, nie chce ze mną być, potrzebuje złapać oddech, itd.
Bolało? Owszem, ale powiedziałam sobie, że ok, tak bywa w końcu, to nie może zrujnować mi życia. To ja jestem najważniejszą osobą w swoim życiu i muszę skupić się na sobie, a siłą nikogo do niczego nie zmuszę, nie mam wpływu na drugą osobę Ale nic tak nie zniechęca jak desperacja i histeria. To bycie twardym zmusza do namysłu
Rozmowy nie unikniesz, ona jest potrzebna żeby wszystko rozwiać. Ale jak mogę doradzić, to nie mów nigdy "ty coś zrobiłeś", tylko "ja czułam się przez to tak i tak". Mów wyłącznie o sobie, o swoich uczuciach. On doskonale wie, co zrobił sam i nikt nie jest od tego, żeby oceniać. Jedyne, co możesz mu uświadomić i do czego nie ma dostępu, to twoje odczucia i wrażenia
Ja tak właśnie zrobiłam - poszłam z facetem na spacer i powiedziałam mu, że czuję się oszukana i wykorzystana, że nie podobało mi się to wcale, ale trudno, będę z tym żyła. Że skoro mówi mi wprost, że nie chce stałego związku i możemy być w wolnym, to w porządku, jest to jego decyzja, jednak ja się na taki układ nie zgodzę. Możemy być znajomymi w takim wypadku, ale ja równolegle będę sobie szukała związku, o jakim marzę, bo na obecnych warunkach nie czuję się szczęśliwa.
I jeszcze tego samego wieczoru usiadł obok na kanapie, zaczął głaskać po ręku, pocałował w dłoń i powiedział, że beze mnie jest beznadziejnie i nie umie i nie chce zrezygnować

U mnie ten kryzys to nie wiadomo co , bo my nawet nie rozmawiamy.. nie łudzę się... zaczynam myśleć o sobie. Najbardziej boli fakt właśnie tej ciszy... Niepewności bo nie wiadomo do czego to prowadzi...Chciałabym to definitywnie roztrzygnąc ale mam opory przed odezwaniem się do niego

Nie wiem czy jest sens. Jakby chciał to sam by się odezwał . On tchórzy, ja chyba też...
Zmęczyłam się tym ,że to ja mam być stroną inicjującą jakiekolwiek wyjaśnienia... Boję się ,że będę takim tchórzem,że to będzie cisza na zawsze. Bez żadnych wyjaśnien.

Nie chcę do niego pisać,boję się reakcji ....

Ja nie lubię mieć nie zakończonych, nie wyjaśnionych spraw na głowie. Ciąży mi to. Zrywać nie chcę przez sms,komunikatory bo tak dzieci robią. Wolałabym się z nim spotkać porozmawiać i albo w jedną ,albo w drugą stronę. Ale co ja mogę... nic nie mogę. Jeśli do tej pory się nie odezwał (dziś już tydzień mija) to chyba tego nie zrobi...

Postanowiłam nie pisać do niego jakiś czas jeszcze,bo nie mam odwagi... ciągle podświadomie liczę na to,że on jednak się odezwie. Wiem,że to głupie...Jakbym to zrobiła teraz ,uzna że czekałam równo aż minie tydzień jak w zegarku .... i żyć bez niego nie mogę. Będzie miał satysfakcje , a ja wyjdę na tą co za wszelką cene chce z nim być....

Z jego strony brak inicjatywy jakiejkolwiek,to dlaczego z mojej miałoby coś wynikać?

nie umiem, poza tym babcia daleko mieszka.

ponieważ to Ty zaczęłaś durną gierkę. Ja na jego miejscu bym sie nawet ne zgodził na takie gówno, ale jak juz CHCIAŁAŚ- TO MASZ.
nauczka dla Ciebie że jak grasz to możesz też przegrać

Co Ci to da, że będziesz przedłużać to w nieskończoność, bo chcesz wyjść z tego z twarzą. Jestes na przegranym polu, bo fagas najzwyczajniej w swiecie szukał wymowki dla zakonczenia tego zwiazku i mu w tym pomoglas. Dobrze tutaj radza niektore kobiety, lepiej wiedziec na czym sie stoi a nie zwlekac i sie meczyc ale jesli lubisz taki czysty masochizm to powodzenia, tylko blagam nie pisz juz postow " strasznie cierpie" bo cierpisz na wlasne zyczenie. I tak i tak Cie to nie ominie a teraz jeszcze bardziej sie katujesz, dla mnie zupelny bezsens.

postanowiłam napisać,co dalej się działo. Otóż milczenie z jego strony trwało tydzień i jeden dzień, nagle zaczął się odzywać (to było tydzien temu) wypytywał o moje zdrowie, o wszystko, tak jakby nagle chciało mu się ze mną rozmawiać. Oczywiście z grzeczności odpisywałam, ale nie wspominałam na temat o nas, bo postanowiłam ,że takie rzeczy trzeba wyjaśniać w 4 oczy. Nagle zaproponował mi wspólne wyjście do kina,o którym mowy do tej pory nie ma... i tak dzien po dniu mijały, on nadal się odzywał , widzę,że nawet z byle pretekstem. Nie odezwałam się ani razu, po prostu odpuscilam sobie tą gierke,  wspomniał nawet ,że tęskni za mną. Wiem,pewnie chce wyczuć na ile jestem w jego garści. Do tej pory do spotkania nie doszło. A ja z każdym dniem, z bólem serca od niego się oddalam.... mimo,ze on mnie cały czas zagaduje,a myślę,jakby mu zależało bardzo na mnie,to chciałby sie spotkac, prawda?

przepraszam,że napisałam ale po prostu musiałam to z siebie wyrzucic.

Elle ma racje. ty myslisz ze on pęka, ale to wygląda jak standardowa emocjonalna smycz. a im dłużej czekasz tym on się bardziej angażuje w tą drugą. która prawie na pewno jest.