Mimowolna tęsknota... - Netkobiety.pl

Witaj :-) Nie jesteś osamotniona w takiej tęsknocie, sama tak miałam, szukałam porad jak się z tego wyleczyć i trafiłam na mnóstwo podobnych przypadków. Według psychologów, po zerwaniu kontaktu następuje stopniowa idealizacja tej znajomości i osoby, więc zawsze się wydaje,że to duża strata, mogło nam być wspaniale razem, oraz że aby przeszło, należy zająć sobie czas i myśli czymś innym, i to na tyle intensywnie, by nie mieć czasu na wspomnienia i żale.
Kiedy rozstałam się z chłopakiem, też na początku było mi łatwiej. Potem zaczęłam jednak wspominać wspaniałe chwile, cudowny seks, długie rozmowy, i zaczęło się : zaglądanie na jego profil na fb kilka razy dziennie, zazdrość o nowe znajome, chęć wysłania wiadomości z trudem powstrzymana...Nawet tak jak Ty wyobrażanie sobie i nadzieja na spotkanie go przypadkiem i wrócenie do siebie. Ale to ja zerwałam, poszło o bardzo rzadkie widywanie i coraz częstsze nieporozumienia.  Już trzy razy po zerwaniu wracaliśmy do siebie,ale problemy nie znikały, i widać limit się wyczerpał. Tylko mi szkoda...Chyba wróciłabym znów,ale czy to byłby szczęśliwy powrót...?
Mówią, że zauroczenie trwa 4 miesiące, u mnie właśnie mija termin, może przejdzie ;-) Męczy mnie to już.
Mam nadzieję, że i u Ciebie nastąpi rychłe rozwiązanie, albo odnowienie kontaktu, albo uleczenie się z niego. Moim zdaniem najlepszy jest tzw. "klin" :-) Jakaś nowa, fascynująca znajomość. Skierowanie myśli na inną osobę lub znalezienia czaso- i energochłonnej rozrywki. Rozpamiętywanie blokuje spokojne i szczęśliwe życie. Powodzenia :-)

Podczytuję już to forum od kilku dni intensywnie, i z tego co zauważyłam  mężczyźni najczęściej urywają całkowicie kontakt z dziewczyną, jeśli znajomość się kończy. A skoro ten Twój milczy od dłuższego czasu ( a propos, jak długo? jeśli można spytać).Czy to z rozsądku, czy z niechęci, nie wiem. Tak jak piszesz, nawet życzeń nie przyślą, choć tu akurat ja jestem śmielsza i wysyłam.  Jest to świetny pretekst do powrotu gdyby chcieli, a nie wpadli na to sami. W końcu mamy równouprawnienie :-) Nie lubię być nachalna, w ten sposób jestem po prostu uprzejma.
Zresztą, nawet w życiu miałam takie przypadki. Czasem wracali po kilku tygodniach i tłumaczyli się np. awarią telefonu i brakiem numeru, lub zawirowaniami w życiu osobistym. Zrażało mnie to "odstawienie", nie do końca wierzyłam w taką pechowość,  następowało ochłodzenie, więc i tak z tego nic nie było. Ale może się zdarzyć inaczej. Na pewno nic nie zrobiłaś źle, może ogólne wrażenie mieliście pozytywne, a jemu czegoś zabrakło? Albo działał na więcej frontów. Nie chcę Cię martwić, bo znam ten ból, czasem tak bywa,że ktoś jest odpowiednim człowiekiem dla nas, a my dla niego niestety nie, mimo dobrego początku. 'W tym największy jest ambaras, żeby dwoje chciało naraz...". Jak to napisała tu jakaś mądra dziewczyna w innym temacie, jeśli kochamy siebie wystarczająco mocno, to odrzucenie  przez kogoś nas nie załamie, bo faktycznie ciężko byśmy się podobali wszystkim. I stąd porada, by spróbować jednak oddać swoje serce bardziej odpowiedniej osobie.
Choć jako osoba romantyczna i podobnie nieszczęśliwie zakochana, życzę by ten niecnota chociaż się odezwał :-)

Lara, mam to samo.
Ktoś z bliskich powiedział mi właśnie jak pisze starlet007, że życzenia to dobry powód by zacząć pogawędkę i sprawdzić czy ta osoba się odezwie, czy jej zależy.
Popieram słowa starlet007 co do zauroczenia, relacji z innymi. W tym samym czasie kiedy psuła się relacja z kolegą któremu bardzo się podobałam (mówił i pokazywał mi to), zerwałam kontakt z dwiema znajomymi (byłam z nim zżyta 9 lat, miałyśmy wspólne pasje, problemy, wzajemnie się wspierałyśmy). Metody, o których pisze  starlet007 bardzo podziałały, jeżeli chodzi o znajome. Niestety co do chłopaka zauroczenie u mnie nie mija po 2,5 roku, ale to tylko dlatego, że on robił kroki ku mnie do przodu, a potem się z nich wycofywał i tak w kółko.
Mam nadzieję że nie przestraszyłam Cię. Brak kontaktu z ta osobą i zajęcie czymś innym myśli to świetny pomysł, choć wymaga samozaparcia. A może zostaniesz mile zaskoczona przez niego, kiedy nie będziesz się tego spodziewać.
Trzymam za Ciebie kciuki!

Dasz radę. Ja byłam manipulowana przez cały ten czas, ale ktoś w końcu dał mi przysłowiowym obuchem w głowę i się nie łudzę. Owszem myślę, że znowu mógł zrobić ten krok, bo robił, ale dla mnie będzie skreślony (czyli niby też się jeszcze troszkę łudzę i też pierwsza nie napiszę). Spotkam się z nim, ale będę działać jak on.
Niech faceci wiedzą, że nie mogą manipulować, bo nie są pewni. Móżnna być niepewnym ja wiem z 2-4 miesiące, ale tylko tyle. Na swojej drodze zwykle spotykałam określonych w swoich zamiarach facetów i w nich trzeba inwestować, a nie w mimozy!
Tego kwiata jest pół świata.

Marto, 2,5 roku takiej huśtawki... współczuję, psychicznie byłabym mocno podupadła. Zrozumiałe, skoro on co jakiś czas dawał Ci nadzieję na powrót, choć to naprawdę ... z jego strony ( wstaw tam najbardziej niecenzuralne słowo jakie Ci przyjdzie do głowy :-)) . Łatwo się komuś każe olać, jeśli samemu nie miało się podobnie. Na głupotę serca rady nie ma. Ale warto się zaprzeć i dla własnego dobra SPRÓBOWAĆ zapomnieć, znielubić, obrzydzić go sobie skutecznie. Podobno skutkuje wypisanie na kartce wszystkich jego wad, swoich zarzutów co do niego i tego, co było złe  w związku lub znajomości. Jesli nie poznało się tych złych stron, dorzucić jakieś domniemane.  Przeczytać kilka razy, jak już zadziała zniechęcająco, spalić. Muszę spróbować ;-)
  Laro, 6 miesięcy to też już sporo. 
Jeśli chcieliby się odezwać i wrócić, to chyba by to nie trwało dłużej niż 1-2 miesięcy. Jeśli nawet poszukują innej dziewczyny w tym czasie, stwierdzają, że my jednak byłyśmy tymi lepszymi, to na pewno nie zajęłoby  to im tyle czasu. Trzeba ich sobie odpuścić, cieszyć się zdrowiem, wolnością, niezależnością, możliwością poznania jeszcze bardziej idealnego mężczyzny.
Trzymajcie się i głowy do góry :-)

No tak ja już nieraz próbowałam go sobie obrzydzić ale to na dłuższą metę nie działa, choć jemu obiektywnie daleko było do ideału ale on miał coś w sobie takiego, już przy pierwszym spotkaniu poczułam się tak jakbym go znała od zawsze choć dużo nas dzieliło, nawet nie wiem czy to była więż bo aż tak dobrze się nie znaliśmy. A teraz jak wspominam te chwile to wydają mi się one jednymi z najpiękniejszych i najbardziej magicznych. I czasem sobie myślę że gdybym mogła cofnąć czas chciałabym to jeszcze raz przeżyć choć nawet nie byliśmy parą. A ja pewnie nie byłam dla niego nikim szczególnym mimo że nie raz mi sie zwierzał, ale jak sobie pomyśle że może teraz jest z kimś to aż mnie ściska w środku.

No jak na razie to trudno mi jest sobie wyobrazić że kiedyś to minie, spotykałam się nawet póżniej z dwoma chłopakami, którzy byli mną zainteresowani bo myślałam że tylko w ten sposób sie z tego wyleczę właśnie tą metodą, jednak żaden z nich mi sie nie podobał nawet do zwykłego flirtu nie mogłam sie zmusić więc dałam sobie spokój tym bardziej że nie chciałam im dawać żadnych niepotrzebnych nadzieji, a wiem jak to jest gdy ktoś najpierw cie zwodzi a póżniej zwyczajnie odrzuca bo ze 2 razy już tak miałam. Choć czasem czuje żal i złość na to że innym sie jakoś zawsze udaje trafić na tę właściwą osobę a u mnie zawsze są jakieś przeszkody a mścić sie na facetach czy rozbijać związków przecież nie będe bo mam swoje zasady które mówią nie rób drugiemu co tobie niemiłe, nawet jeśli ta osoba sobie w jakiś sposób zasłużyła, zresztą nawet mścić sie nie mam ochoty, bo co to mi da. A do niego nie czuje jakiejś szczególnej złości jeśli już to tylko do siebie samej że za szybko mu zaufałam i nie traktowałam go na początku z dystansem tylko już od razu rzuciłam sie na głęboką wode i miałam już jakieś głupie nadzieję oraz dawałam się poduścić koleżance która stwierdziła że ja mu się podobam a ja głupia zamiast potraktować to sceptycznie to w jakiś sposób w to uwierzyłam i zaczęłam wyobrażać sobie nie wiadomo co i to mnie w pewnym sensie zgubiło. Choć on dawał mi jakieś jednoznaczne sygnały że jest mną zainteresowany inaczej bym takich nadzieji nie miała, bo już na pierwszej rozmowie był bardzo bezpośredni i nawet niby przypadkiem mnie dotykał czy za bardzo sie do mnie przysuwał. Teraz już wiem że nawet jak facet nie wiadomo jak ci kadzi czy obiecuje gruszki na wierzbie nie należy mu wierzyć tylko lepiej go poznać i sprawdzić czy naprawde jest tobą zainteresowany, ja tego nie zrobiłam tylko od razu dałam mu zielone światło i obdarzyłam zaufaniem, a gdy on ni stąd ni zowąd zaczął się oddalać to zamiast wycofać się w odpowiednim momencie to jeszcze bardziej zaczęło mi na nim zależeć. I teraz za to płacę, jak to się mówi Polak mądry po szkodzie;p

Co do dotykania to raz tak było że odgarnął mi włosa z twarzy dotykając ust, na początku troche mnie to speszyło ale to było miłe, czy czasem sie przytulaliśmy i mówił że mu się podobam, nawet pare razy flirtowaliśmy. Ale zawsze wyczuwałam w nim jakiś taki dystans,może to dlatego że nie miał łatwego życia bo nie raz mi sie zwierzał więc poczułam się wyróżniona, bo z innymi dziewczynami tak nie gadał a nawet niektóre krytykował.

Je też wyznałam mu że mi sie podoba, nawet dawałam mu to w jakiś sposób do zrozumienia a na początku dawał mi jakieś miłe gesty np. nie raz postawił mi piwo czy zrobił dla mnie kanapkę choć go to nie prosiłam, ale możliwe że to mogło być czysto koleżeńskie, ale jak kiedyś sie go zapytałam (choć może nie powinnam tyle że wtedy za dużo wypiłam) czy go pociągam on stwierdził że aż za bardzo ale nie chciał mnie pocałować choć siedzieliśmy przytuleni,więc póżniej już nie wiedziałam co tym myśleć.

No właśnie, chociaż on sam był troche taki niewydarzony i często nie wiedziałam o co mu chodzi, raz sie oddalał a innym razem znów był taki jak dawniej więc sie w tym wszystkim póżniej pogubiłam. Ale tak czy inaczej przykro mi póżniej było że zostałam potraktowana jak zwykła chusteczka na otarcie łez, a póżniej odstawiona jak zużyty przedmiot aż sama czasem myślałam czy rzeczywście jestem aż tak aseksualna że nawet on mnie olał choć z wyglądu nie jestem brzydka i wiele osób mówi że jestem ładna nawet on tak twierdził że mam nieprzeciętną oryginalną urodę, skoro tak było to nie wiem gdzie tkwił błąd. Bo wulgarna też nigdy nie byłam i nie jestem i zawsze staram sie być sobą ale jak widać nawet to nie wystarczy. Poprzedni chłopak też mi sie wyżalał jaki to on biedny przy okazji ewidentnie kokietował i obiecywał, tyle że tym razem była to znajomość internetowa nawet nie spotkaliśmy się a póżniej znalazł sobie dziewczynę i jak gdyby nigdy nic zaczął się nią chwalić a do mnie przestał pisać bo i po co. Więc historia sie w pewnym sensie powtórzyła a myślałam że tym razem będzie inaczej.

Właśnie niedawno sie odezwał jak mam go potraktować???

prawie 7 miesięcy;p

Właśnie teraz już sie odezwał jak gdyby nigdy nic;p

Że u mnie wszystko ok i tyle.

Nie na razie wole być ostrożna i już na nic sie nie nastawiam

Dokładnie olać tych chłopów;p

Jesteś pewna że chcesz być w związku z kimś, z kim mogłabyś mówić tylko po angielsku? Mówisz płynnie tym językiem? Czy macie realne możliwości zamieszkania w jakimś kraju razem? Od tego trzeba zacząć i te sprawy zawsze powodują najwięcej niejasności, dlatego nie pchałabym się w żadne związki międzynarodowe. Do tego dochodzi niepewność samej relacji jaka była. Próbuj szukać chłopaka blisko.

Niekiedy zdarza się że celowo wybieramy osoby z którymi związek może okazać się niemożliwy. Przyczyna tego jest taka, że na głębokim poziomie podświadomości tak naprawdę nie pragniemy związku, pragniemy żeby to było coś bardziej powierzchownego. Uczucia często są ważne ale nie czujemy się na siłach być na stałe z tą osobą jak w zwykłym związku. Silne poczucie bliskości oznacza jedynie to, że właśnie ta twoja potrzeba się realizuje. Może mam rację, zastanów się nad tym.

Aktualnie znów jest dobrze, nawet o wiele lepiej, widujemy się ale na razie jest to dosyć lużny układ i pomimo tego że jesteśmy dziś bliżej niż kiedykolwiek wcześniek ja póki co nie nastawiam się na nic więcej, będzie co będzie...

Wspolczuje...laro- serio...

Pamietaj - facet moze miec przyjaciolke, do zwierzen, i laczyc to z intymnoscia, a ona wciaz bedzie tylko.....przyjaciolka.

Ty sie strasznie wkrecasz- wcale sie nie dziwie, ale uwazaj, zebys nie cierpiala, jak on ci ktoregos dnia palnie, ze poznal fantastyczna kobiete, i oczekuje, ze pomozesz mu ja zdobyc....

Po prostu uwazaj na siebie...

Pal licho godnosc...

Jesli on wie, ze ty czujesz cos wiecej, a sam deklaruje, ze nie....i mimo to chcial zblizenia, i wciaz sie kontaktuje- to palant.
Wygodnie mu miec zakochana kolezanke, bez zobowiazan ze swojej strony.
Nie liczy sie z twoimi uczuciami....

Uwazaj...

Jestem pewna że to nie jest zakochanie, choć on mógł pomyśleć inaczej, jednak mimo woli wciąż każdego dnia o nim pomyślę, najgorsze jest to że on mnie nadal pociąga i jakby miał kogoś byłabym bardzo zazdrosna, zdaje sobie sprawę że jednak daleko mu do ideału, jest o kilka lat starszy ode mnie, i wiele osób mówiło o nim różne rzeczy, nie zawsze dobre, choć ja jakoś przymykałam na to oko, on to taki typowy luzak i wieczny chłopiec, co jakiś czas przenosi się na inną stancje, jednak dziewczyny nadal nie ma, albo ja nic o tym nie wiem.

Tak to jest normalne. Podobnie jak Ty rozstałam się kiedyś z kimś...tak właśnie beznadziejnie po angielsku. I miałam podobne odczucia jak Ty. Po kilku tygodniach naszła mnie ogromna tęsknota, takie dziwne uczucie rozpierające wszystkie moje emocje. Poradziłam sobie z tym, natomiast wiem jak to bardzo boli. Ból fizyczny to nic w porównaniu do tego. Niestety nie skontaktowałąm się już tą osobą. Wykasowałam numer i zlikwidowałam wszystkie ślady po nim.