nie radze sobie z odpowiedzialnoscia/tesknota za dziadkami - Netkobiety.pl

Masz szczęście. Masz szczęście, że masz dziadków. Masz szczęście, że masz tak dobrych dziadków, że za nimi tęsknisz. Wszystko to, co opisałaś w swym wątku jest, dla mnie, rzeczą oczywistą. I to, że za nimi tęsknisz, i to, że chciałabyś 'nieba im przychylić', i to, że z niepokojem myślisz o - być może - niedługim rozstaniu już na zawsze.

Napisałaś, że nie chcesz, by coś omijało Cię z ich życia. Że chciałabyś być przy nich i dawać im radość w tych latach. Hm... spełnienie tych Twoim 'chceń' wiązałoby się z powrotem do Polski, ba, z zamieszkaniem w ich domu. Idąc dalej, również z rezygnacją z pracy, bo przecież będąc kilka/kilkanaście godzin poza domem też traciłabyś różne sprawy z ich życia. Uprzedzając, nie kpię i nie ironizuję, tylko do Twych marzeń przykładam rzeczywistość.

Może więc, zamiast widzieć szklankę do połowy pustą, zauważysz, że jest ona w połowie pełna? To ta sama szklanka, ale możesz na jej widok martwić się lub cieszyć. Do Ciebie należy wybór, na który fragment tej szklanki spoglądasz, która przykuwa Twą uwagę, która ma dla Ciebie wartość. Jeśli, tak jak dotąd, wybierasz tę pustą część, nie możesz cieszyć się, z tej drugiej. Jest w tym jakiś sens? Mieć wspaniałych dziadków i martwić się? Po co to sobie robisz?

Rozstania z kochanymi, bliskimi i dobrymi ludźmi są trudne. Ale... czy Twoi dziadkowie chcą, byś płakała z ich powodu?
Pytasz o rozwiązania. Troszcz się o nich, dbaj, rozmawiaj z nimi. To, że dzieli was kilkaset kilometrów oznacza jedynie brak bliskości fizycznej. Tylko. Możesz być fizycznie daleko od nich, a bardzo blisko psychicznie. Możesz i jesteś. Masz wielkie szczęście. Twoi dziadkowie też.

Ja mam dokładnie takie same odczucia związane z dziadkami. Co prawda są młodsi, dziadek wysportowany, więc może i kilkanaście lat czy więcej żyć, ale babcia - nie sądzę, chociaż kto wie... Tak czy siak nie wyobrażam sobie, co by było, gdyby umarli. Nie mieszkam za granicą, ale ok. 500 km od nich (studia) i w domu (u nich) też bywam dosłownie od święta, chociaż teraz, jak mam wakacje, większość czasu spędziłam u nich. I chociaż też mają rodzinę w okolicy, poza tym są kompletnie samodzielni, dziadek mistrz sportu, pracuje nadal itd., to i tak jestem przerażona wizją, że coś mogłoby się stać, bo ja sobie wtedy zwyczajnie nie poradzę, nie będę w stanie z nikim nawet rozmawiać, po prostu gdzieś ucieknę, "zaszyję się" sama, gdzie nikt nie będzie próbował mnie pocieszać i tak będę sobie egzystować.
Może głupia sprawa, ale np. w szkole aktorskiej, jak się miałam przy czymś rozpłakać, to wystarczyło właśnie, że pomyślałam o ich śmierci. A jak miałam 10 - 12 lat, to życzeniem przy urodzinowym torcie było, żeby babcia nie umarła albo... żebym umarła przed nią.

Jak sobie z tym radzę? Chyba się nie da. Staram się jak najczęściej bywać u nich, właściwie to "pomieszkuję" tam sobie i... staram się po prostu nie myśleć o tym - nie że odciągać swoje myśli, bo to bezsens, ale po prostu popracować, czytać, obejrzeć coś, bez nacisku "mam nie myśleć o...", tylko po prostu np. czytać i... samo w końcu zejdzie z myśli. Generalnie ja niemyślenie o czymś, czego się boję, co mnie stresuje itd. mam opanowane do perfekcji, więc to nie stanowi dla mnie problemu na co dzień, bardziej boję się, co będzie, jak już coś się stanie, ale... no, jak o wszystkim innym, o tym też nie myślę.

Rozumiem Twój ból i Twoje cierpienie. Ja z babcia i dziadkiem mieszkałam przez całe moje dziecinstwo, aż do 23 roku, kiedy wyszłam za maż i wyprowadziłam się kilkanaście kilometrów dalej od domu. Mieszkałam w dziecinstwie z dziadkami i mama, bo ojciec nas zostawił. To babcia z dziadkiem zrobili zrzutkę na moje 18 urodziny i kupili mi śliczne autko, wbrew awanturom i sprzeciwom mojej mamy. To babcia wygladała na mnie przez okno z kuchni, gdy wracałam ze szkoły. To babcia czekała na mnie codziennie z pachnacym obiadkiem. A gdy płakałam, to babcia zawsze mówiła mi, "Popatrz sie na mnie, musisz byc taka twarda jak ja, ja nie płaczę i pamietaj nie ma takiego problemu w życiu, którego nie da sie rozwiazać, i nie ma na swiecie takiego człowieka przez którego warto płakać" I od razu czułam się mocna, bo wiedziałam, jaka moc ma babcia w sobie przez całe zycie. Wyszłam za maż w wieku 23 lat. Przez 7 lat małżeństwa przechodziłam gehenne. Maż i jego rodzina znęcała sie nade mna psychicznie. Maż zdradzał mnie z czymkolwiek co się ruszało. Babcia zawsze mówiła, ze mam zostawic tego dziada, że nie warto ani mojej jednej łzy na takiego chama. Dwa razy przeprowadzałam się od byłego męża do mamy i dziadków. Babcia zawsze mówiła, że dobrze robię, że szkoda mojego zycia i zdrowia na takiego człowieka, choć babcia, była bardzo wierzaca osoba. Za to mama wyrzucała mnie z domu, że mam sie brac z powrotem do męża. Dziadek milczał  z tym wszystkim, gdy ja cierpiałam.Po ośmiu latach małżeństwa wróciłam do rodzinnego domu, do dziadków. Poznałam wspaniałego faceta, Polaka mieszkajacego za granica. Wyjechałam, mieszkam od 3 lat poza Polska. Mama stworzyła mi gehenne z życia, tym razem, że wyjechałam, zaczęła knuc z byłym mężem przeciwko mnie, tak, że cofnał pozwolenie na pobyt córki za granica. Przez 1,5 roku nie mogłam przyjechać do Polski. Mama błagała go, żeby zgłosił na Policji porwanie, smiała się i szydziła ze mnie, wysyłajac mi wulgarne emaile, że mnie siła ściagnie, i albo wróce dobrowolnie, albo zrobi mi wstyd i policja mnie tu sprowadzi z powrotem. W tym czasie babcia się rozchorowała. Pożegnałam się z nia przez telefon przed jej smiercia, gdy juz nic nie potrafiła powiedzieć. Nie mogłam być przy niej, gdy umierała przez moja matkę, przez jej intrygi i chamstwa.Przyjechałam z wielkim bólem na pogrzeb, darła się, że mojego obecnego męża nie chce widzieć na pogrzebie, za to zaprosiła na stypę byłego męża z jego kolejna nażeczona i cała jego rodzinę. Nawet usiadła sobie z nimi przy jednym stole. A ja z córeczka siedziałam sama na końcu drugiego stołu. Ale z wielkim ciosem w sercu mówiłam sobie, ze dam radę, przecież Babcia całe życie dawała mi siłę. Ale nie potrafię wybaczyć mamie tego co zrobiła, mści się dalej na mnie za to, że wyjechałam. To przez nia nie widziałam Babci przed śmiercia, a teraz mojego kochanego dziadka nastawiła przeciwko mnie. On już ma 88 lat i da sobie różne fanaberie mojej mamy wcisnać do głowy. Cierpię potwornie, jakkolwiek chciałabym pomóc juz teraz tylko dziadkowi, to moja mama obraca to na moja niekorzyść. Kupiłam dziadkowi komórkę dla seniorów, żeby miał ja przy sobie w razie potrzeby, to mama nawmawiała mu, że ja kupiłam mu specjalnie komórkę, żeby na raka mózgu umarł. Ciesz się, że masz taki kontakt z babcia i dziadkiem, i że nikt ci nie kopie w tych kontaktach, Twoi dziadkowie maja jeszcze siebie, a to jest bardzo ważne. Oni się ciesza jeszcze soba i ciesza się na pewno, że Ty ułożyłaś sobie zycie, choć mieszkasz daleko od nich. Ja cierpię codziennie, codziennie tęsknie za babcia, codziennie myślę o dziadku. Mama nie ułozyła sobie nigdy życia, została sama i teraz znęca się nade mna, odbierajac mi najblizszych, tylko przez to, że ja chcę resztę zycia spedzić u boku ukochanej osoby, tak jak to zycie przezyli sobie babcia z dziadkiem.

Jesteś mądrą osobą.
Prosisz o pomoc i umiesz z niej korzystać - to wielka i nieczęsto spotykana sztuka. Gdy tylko będziesz chciała, by postawić Cię (za warkoczyk) do pionu, daj znać.

Trzymam kciuki.