czy dobrze robie planujac odejsc? - Netkobiety.pl

Nie no racja, bo to dla rozrywki napisane.
Seks rozwieje nude? :-P facet jesli chodzi o seks to mysli ylko o sobie, nie lubi tak jak ja. Nie sprawia mi przyjemnosci a mi tego brakuje. Wole juz w ogole sie nie kochac, bo podniecic sie to i filmem erotycznym moge. I tak jest w kazdym innym watku w zyziu, on patrzy tak zeby jemu bylo najlepiej, jest strasznym egoista - pewnie dlatego ze jedynak- choc czasem powie mi cos milego lub dotknie inaczej. A propo byly tygodnie ze liczylam przez ile to dni w ogole mnie nie dotknal...

no ja nie twierdze że rozwieje nudę,

ale czy tylko negatywne strony swego partnera widzisz

może warto w inny sposób, rozmawiać, nie wiem

nie podawać mu na "tacy" wssytkiego, zmusić do myslenia działania
podejść gościa, jeśli Ci na tym wszystkim zalezy jeszcze

no nie wiem ale twój teskt o tych oczekiwaniach i że mu powiedzialaś że odejdziesz
bardziej za straszaka wziełem

jak to mówią nie kijkiem tylko marchewka

aż taka tragedia, może trzeba nim wstrząsnąc w pozytywnym tego słowa znaczeniu

sądzać po tym co piszesz ze ty w domu w ciązy a on piwko z kolegami

to już tu dziwnie, i daje do zastanowienia

Bez urazy, ale na mój gust, to społeczeństwo ma w dupie co zrobisz...

Powaznie jak odejde to rodzina, znajomi, wspolpracownicy sie slowem nie zajaknal na ten temat?? Ewentualnie to ja moge ich zdanie miec w dupie. Poza tym sa pewne normy spoleczne i mam wrazenie, ze jesli kobieta z dzieckiem odchodzi od swojego partnera to pewnie dlatego ze ja bije. A takiwj latki nie chce mu przylepic.

czyli generalnie jesteś mocno wkurr na niego, znaczy oburzona brakiem zainteresowania
tym że nie wsłuchuje się w Ciebie, być moze z amało czasu spędza
a jeśli go jakoś spędza to nie z Tobą

czujesz się nie dowartościowana, przygnębiona, wykorzystana,

zajmij się sobą, nie przejmuj łatkami swego gościa

myślisz że facet który się rozchodzi z żona w kłotni, nerwach
myśli że szkoda jej łątkę przypiąć
pewnie 9 na 10 w takiej sytuacji dołoży łatek ile wlezie

wieć czym ty się tka naprawdę "szczypiesz"??

Ha, no wlasnie. On by chcial caly czas byc ze mna. Zamknac mnie w zlotej klatce i ulozyc mi cale zycie.

Co to znaczy, że on traktuje cię jak swoją własność? Co to znaczy, że seks nie udany? Co to znaczy, że przy dziecku tylko pomaga? Jakie ty masz wobec niego oczekiwania? Rozmawiałaś z nim konkretnie o waszym związku? Jakie on wady, które zdecydowały, że przestałaś go kochać? Co takiego się w waszym związku stało? Przecież piszesz, że to inteligentny i odpowiedzialny facet. Przecież przez 3 lata siedziałaś w domu, więc cię utrzymywał. Przecież kupił wam mieszkanie, żebyś miała gdzie mieszkać, ty, on i wasze dziecko. A teraz poszłaś do pracy i wszystko się zmieniło. Dlaczego? Co tak naprawdę sprawiło, że zaczęłaś inaczej postrzegać wasz związek?
Ja tu nie widzę powodu do odejścia, raczej do rozmowy. Ale ty już podjęłaś decyzję. Świadczy o tym m.in. to, jak bardzo kategorycznie wypowiadasz się o tym, że dziecko zostaje z tobą.

No wlasnie. On jest dobrym facetem, dlatego trudno mi odejsc. I problem polega na tym, ze nic sie nie zmienilo. Obawiam sie, ze nigdy nie kochalam go. Teraz mam za swoje. I co, kupil mieszkanie i mam do konca zycia kleczec na kolana i robic mu loda kiedy ylko tego zapragnie ? ( taka przenosnia). Sprostowanie: nie mamy slubu.

Ech, z moimi uczuciami problem jest zlozony. Nie mialam dobrego wzorca ojca. Szukalam milosci czasem u nieodpowiednich mezczyzn. No i natrafil sie ten. Bardzo porzadny czlowiek. Ja po prostu chyba chcialam go kochac. I poniekad sobie to wmowilam.nie bardzo teraz wiem co jest prawda.

Zazdroszcze zakochanym parom, w ten weekend ide na slub ludzi, ktorzy zeszli sie tuz po tym co my. Od nich milosc bije. Od nas jakos tak wszystko to na sile jest.

Nie mam problemu ze piwkuje, ja tez. Mlodzi jstesmy.

Ja jeszcze decyzji nie podjelam. Zostac matka polka, rodzic dzieci, zajmowac sie domem, akceptowac to ze facet moze wiecej, bo jednak wg niego kobieta sie lepiej wszystkim zajmie jesli chodzi o dzieci i dom, stracic tak naprawde kontakt z ludzmi? Wybrac nieznane, moze nawet samotnosc, zadac bol rodzinie i jemu, zmienic jego plany na zycie, a moje - wreszcie realizowac.

Tez czuje za zasluguje na swoj nick.

Zapomnialam. Co sie teraz zmienilo? ja bylam strasznie slaba. Jako kobieta i jako jego partnerka czulam ze jestem gorsza od niego. Mimo ze mi sie to klocilo z wlasnym postrzeganiem siebie, ale jak sie siedzialo w domu i slyszalam rozne glupie teksty to po malu tracilam na pewnosci siebie.

Pracuje juz rok, wyszlam do ludzi. Przypomnialam sobie ze mozna zyc inaczej i ze fajnie jest inaczej.

Ten niedobry, masz rację, wiem, że rozmowa jest najważniejsza. Po prostu z mojej strony tej chemii nie ma. Nie wiem czy jest sens trwać w tym dalej, liczyć że w końcu się pojawi. Bo jeśli nie ? To lepiej nie będzie. I list mu już pisałam, i na spokojnie mówiłam, coraz łatwiej mi mówić o tym bez emocji, co w sumie może byc przerażające.

On już taki jest. Co chce to ma. Tak został wychowany. Czy uda mi sie kogoś zmienic ? Jego charakter? Wątpie. To nie chodzi o porozrzucane skarpety, nieumycie blatu itp. Dla mnie to są pierdoły, którymi sobie głowy nie zawracam i jeśli jest cos nie tak to po prostu to ogarniam.

Nie jestem taka typową zołzą, która czepia się o wszystko i on potrzebuje odskoczni czy coś. Czasem mam wrażenie, że żyję ze starym człowiekiem, który widzi tylko szczęscie w pieniądzu. Na zasadzie, nie mamy kasy to do kina nie pójdziemy, ale na spacer tez nie, bo on by chciał mnie zabrać do kina. O, taki jest dobry. To tylko przykład. Ale takie jest jego myślenie. On dużo by chciał, ale coś mu nie wychodzi. I tak pomału, pomału straciliśmy nas.

Próbowaliśmy nadrobić pewne rzeczy na wspólnym wyjeździe, we dwójkę. Fajnie było odpocząć od dziecka itd, ale jakoś nie zauwazyłam, żeby się rzucił na mnie z wygłodniałym wzrokiem. Tak jakby on też tego pożądania nie czuł, a czasem chciał tylko zaspokoić swoje potrzeby...

"Tobie zapewne jakąs ulge przyniesie
gosciowi mam nadzieje refleksje jakąś wniesie" - nie czujesz, że rymujesz, co ?

spoko
jakoś polotu do tego typu akcji nigdy nie miałem
mówię o rymowaniu

obstawiam że za dużo słucham dzieci jak czytają
a tam rym wiedzie prym

żartuje oczywiście

wracając do tematu, decyzji nikt za Ciebie nie podejmie, ani recepty na to nie da
nikt z Tobą nie mieszka, nie żyje

twoje wachania, hmmm

i tak de facto zrobisz czy nie zrobisz to co sama będziesz uważać za najlepsze

pewnie

związku formalnei nie macie, więc jest z górki trochę

ale czy nie warto powalczyć,
zamiast kłaść "lagę" na wszsytko

może głupei porównanie
Ci dam
ale mocno mnie wkurzala wcześniejsza robota, po 5 latach pracy szlak mnei w niej trafiał
był przemądrzały przełożony który nic nie kumał
ale ciągle pokazywał jaki to ejst BOSS
kasa śmieszna, z racji dzieci w drodze oczekiwania wzrosły
kończyła mi się roczna umowa
i jakbym to wywróżył, nei wiem może przyciągałem myśleniem o tym
akcje
że zotałem bez podstawnie zrypany, za zespół, gdzi enie miałem funkcji nikogo ponad w tym zespole
a traktowany byłem jako taki
lider, koordynator

po tej "zjebie" dw atygodnie do końca umowy, wstałem od biurka, udałem się na cygara, wróciłem, i zaczełem sprzątać biurko, po czym udałem się do dyrektora i poprosiłem
o świadectwo pracy
nikmu o niczym nie mówiąc
dostałem świadectwo bardzo OKEJ, i wtedy ludzie z zespołu
stary a masz inną robote
ja że nie
a jak dasz rady, a moze wpierw poszukaj nowej a potem sie zwolinij

odparłem że właśnie takiego kopa w D potrzebowałem

ludzie pracowali tam jeszcze przez rok, potem firma padła

a ja od 9 w innej,

i zanosi się, że nowy kop by się przydał

reasumując, raz do odwaznych świat nalezy
dwa sami decydujemy o tym co nas spotyka, w dużej mierze

mam nadzieję że ten prosty przekaz, jakoś trafia

miłego dnia

Gdyby chodziło tylko o mnie to nie byłoby żadnego problemu ani tego tematu. Odważna jestem, ale w tym wypadku narażam nie tylko siebie i nie ryzykuje tylko swoim zyciem. Dlatego to trudna decyzja.

stres związany z czym
pracą, nowym wyzwaniem??

często slyszę, że a kurde mój facet spoko jest, ale
nie chodzimy nigdzie, nic nie robimy ciekawego

on nic nie zaproponuje

u mnie to się rozpierdzielało
na etapie
co na obiad, ja nie wiedziałem co chcę, ona nie wiedziała co chce
ale nie było kroku dobra
to zrobię to czy to

tylko był problem że nie wiem

a nie lepiej wziąść faceta za fraki
i powiedziec idziemy tu i tu, chce zobaczyć to i to, oczekuje że razem zrobimy to i to
powie nie
dobra, iles tam razy sama i mozna się zastanawiać

komunikacja!!! a potem wnioski i działania

Wyjazd był moim pomysłem. Wszystko zorganizowałam. Przed nami tez kilka wyjść, które ja zorganizowałam. Bez wzgldu na to czy chce czy nie chce, za późno, bilety kupione.

Stres w pracy, stres w związku ze związkiem... Po prostu po byciu w domu i słysząc, że nie jestem wystarczajaco dobra, że nie myślę, że to on ma rację, że jego zdanie jest ważniejsze, jego praca jest lepsza, dużo ważniejsza, jego rodzice pomagają bardziej itp, ja byłam słaba. Teraz staję na nogi. A on się boi.

Chciałabym, żeby ktoś taki był. Wziął mnie za rękę i przez to wszystko poprowadził. Niestety jestem z tym sama.

Poważnie, chciałabym, żeby nam sie ułożyło i żeby mnie zrozumiał. Mam nadzieję, że się uda. Będę robić wszystko żeby tak było, żebym w przyszłości nie miała do siebie pretensji, że nie próbowałam. Każdy ma swoją granicę cierpliwości. Zobaczymy...

Jezu... Lata??? Też w to wątpię

Zabrzmiało pozytywnie, dziękuję

Tak na wstępie to powiem, że macie świetne nicki Tazła, Tenniedobry aż strach to wymawiać
Ale zgadzam się z Tymzłym.
Ja jestem facetem i byłem ogromnym egoistą.
Liczyłem się tylko ja, liczyły się tylko moje potrzeby.
Moja żona wiernie przy mnie stała ( nie doceniałem tego ).
Ale przyszedł taki moment, że dojrzałem ( szkoda, że tak późno ) i teraz sytuacja się odwróciła.
A dlaczego odwróciła?
Dlatego, że nie czuła się kobietą, że nie była adorowana etc.
Wtedy seks 3, 4 razy w roku.
Teraz, to seks 5 razy w tygodniu i ona wie, że to ona, moja żona ma być usatysfakcjonowana.
Moim wielkim błędem było to, że ona dawała mi sygnały, chciała mi o swoich potrzebach mówić, ba, nawet mówiła.
Tylko ja byłem ślepy i głuchy jak pień.
Ale jak dojrzałem, to zobaczyłem, że ( strzelałem sobie sam w kolano).
Czy można postawić znak równości pomiędzy seksem 3,4 razy w roku a 5 razy w tygodniu?
Kiedyś to ja zawsze inicjowałem seks,a teraz to moja najpiękniejsza żona to robi.
My nie jesteśmy młodzi.
Jesteśmy prawie 38 lat po ślubie, a razem 43.
Ale jesteśmy ze sobą.
Szanujemy się, kochamy i przede wszystkim rozmawiamy ze sobą.
Rozmawiamy o tym czego oczekujemy, chcemy, czego nam brak, czego pragniemy etc.
Dlatego jesteśmy razem i wierzę, że będziemy razem do Naszych ostatnich dni.
Dlatego uważam, że rozmowa ale szczera rozmowa to w małżeństwie, partnerstwie jest najważniejsze.
To jest "scalacz" związku.

Aeryn o tym, że przy konkubinacie partnerzy nie maja prawa do spadku, do prawa zatrzymania mieszkania, czy też innych dóbr, to chyba wszyscy wiedzą.
Są metody które pozwalają na uniknięcie takich sytuacji.
Ale ja myślę, że nie o to tu chodzi.
Ja myślę, że kobieta pragnie byc żoną a nie partnerką.
Nie wiem, może się mylę.
Jeżeli tak, to wyprostujcie mnie.

ja dodam, mam nadzieję że się zgodzisz
że kolejnośc niekiedy tych stanów jest zła
bo de facto wpierw chyba trzeba zostać dobrym partnerem partnerką
żeby być mężem lub żoną
a idąc od kierunku drugiego czyli stać się mężem żoną w krótkim czasie
potem nie dziwne się że nie wychodzi bycie partnerem

co do nicków, mój powstał w wyniku pierwszych przemyśleń
otwierania po woli oczu
nie czuję się zły,
byłem po prostu mocno na siebie wkurr
dziś mogę z ręką na sercu powiedzieć, ze niczego bym nie zmienił, może jedynie kilku spraw które przekroczyły granice przyzwoitości
i normalności, szacunku do drugiej osoby

być może właśnie to przede mną stało, na drodze
mam nadzieje że dobre wnioski z tych lekcji życia wyciągnąłem

czego i autorce życze

a kurde zrządzenie losu, dwie ofiary swojego losu
z tymi nickami nawet wcześniej nie dojrzałem tego
pozdr

Zgadzam się, w tym sensie na pewno "z górki".
Tazła, czy myślisz, że fakt, że Twój partner się nie oświadczył, wpłynął na Twoje uczucia do niego?
Ciężko mi uwierzyć, że nigdy go nie kochałaś... Dlaczego zdecydowałaś się z nim na dziecko, jeśli nie kochałaś?

"uświadomiony przemocowiec"
jakoś tak temat szedł, ale w nim to bardziej taki profil tych mechanizmów, moich odpowiedzi, naszych blędów, generalnie wyrzucenie z siebie tego złego w formie pisanej,
to jedynie można chyba tak traktować, jako czego nie robić żeby nie było źle

pozdr

Droga Autorko,
Czytając ten wątek głównie rzuca się w oczy Twoje zagubienie.
Jest w Twoich wypowiedziach sporo poszarpanych myśli i rozważań, ale również rozczarowań, obaw i nadziei.
Moim zdaniem jesteś na progu własnej transformacji, o której w tym wątku piszą Tenniedobry i Lexpar. 
Dotychczas działałaś na autopilocie i robiłaś to, do czego przygotowała Ciebie historia, tradycja oraz układ społeczny.
Teraz zaczynasz rozumieć o co chodzi w wydarzeniach, jakich doświadczasz i chociaż jeszcze  nie widzisz pełnego obrazu, to sam fakt, że stajesz się obserwatorem własnego życia i próbujesz je opisać, sprawia, że poszerzasz swoją świadomość.
Z czasem przestaniesz się miotać i zaczniesz podążać za własną intuicją.
Życzę powodzenia i świadomych wyborów.

Tazła tak to jest w naszym życiu, że każdy z nas wiedząc, że się przewróci to by się położył lub usiadł.
Każdy z nas ma marzenia i jakieś wizje. Niestety nie zawsze się spełniają.
Tak jak wcześniej pisałem jestem orawie 38 lat po ślubie.
Żeniąc się też miałem te wizje i marzenia.
Tylko niestety potem było wielkie rozczarowanie co w konsekwencj doprowadziło do " epoki lodowcowej " w moim małżeństwie.
Lecz ja w pewnym momencie się ogarnąłem, a może wydoroślałem ( pomimo mojego wieku ) i zacząłem na życie patrzec inaczej.
Efekt jest taki, że kochamy się z żoną ( nie chodzi tu o seks ) jak nastolatkowie.
Jak idziemy gdzieś razem to nie ma takiej możliwości abyśmy nie trzymali się za ręce.
Jak kładziemy się spać to albo ona albo ja się wtulamy.
Czujemy ciepło, czujemy miłość.
Wierz mi, że ona jest dla mnie jak narkotyk.
Tylko ja musialem do tego dojrzeć.

Jozefina, oczywiscie, ze juz stosunku przerywanego nie bedzie o ile bedzie w ogole. Obawiam sie ze limit na ten miesiac wykorzystalam.

I chcialam wam podziekowac. Nadal nic nie wiem i niczego nie jestem pewna , ale balam sie, ze zostane wysmiana co najmniej. Dzieki za rady, za nadanie nazwy pewnym zachowaniom. Autopilot, egoista, cos w tym jest.

No własnie mnie też to ciekawi
U mnie jest to samo, ile można się prosić o coś co powinno sprawiać drugiej osobie przyjemność??

Jeśli chodzi o obiady, oboje dobrze gotujemy i to lubimy i raczej nie pytamy siebie co na obiad, po prostu podajemy na stół. Gorzej, ze on nie pamięta o tym, że dziecko też by zjadło, a nie zawsze to, co zrobi nadaje sie dla dzieci.

Tazla jak tak czytam o twoim zwiazku to powinnam juz dawno zamknac ten rozdzial swojego zycia i nie rozważać, jak to naprawic.   Bo jak mozna sklonic kogis do robienia czegokolwiek jak całe zycie miał podane pod nos , najpierw jego matka, potem ja, jak ja nie dogodze to zawsze pod nosem jest matka. Teraz dostrzegam to ze za bardzo bylam mu matka jak partnerka. Nie chce już tego robic bo nie mam nic w zamian, oprucz nazekan, ze ,,idealnie nie bylo,,.

Dobry wątek...w pewnym momencie myslałem że to moja pani tu anonimowo pisze ale potem wyszło ze nie ;

To widzisz albo ma za dobrze, a ty nie czujesz satysfakcji bo za dużo mu od siebie dajesz, albo po prostu nie docenia

no chyba generalnie finał zawsze jest ten sam, no w jakiejś tam kulturze podobno nasienie zasysaja spowrotem bo szkoda

ja też nie wierze "w chce mi się spać"

no ale co zrobię, będąc facetem mogę być oskarżony o gwałt

Powiedziałam, że to KONIEC.
Narazie mam mętlik w głowie. Niczego nie wiem.

zozi, jak juz sie uspokoi to napisze

No właśnie nie musiałam się "trzymać", bo to była najlepsza decyzja jaką podjęłam ostatnimi czasy

A więc po kolei.

W czwartek wieczorem pękłam. Powiedziałam co mi leży na sercu, że nie widzę i nie wierzę w poprawę tego wszystkiego. Usłyszałam to co zwykle, czyli, że to przejściowe, że każdy związek miewa kryzysy itd. A ja do niego, że mnie nie zrozumiał, bo to koniec. I wtedy on też pękl, po powtórzeniu 3 razy tej decyzji. Byłam nieugięta. Oj jak mu się świat zawalił. Nawet nie płakałam, wręcz miałam uśmiech na twarzy. Szczerze mi było go żal, ale wiedziałam że musi ochłonąć i inaczej spojrzy na to wszystko.

Na drugi dzień, poszliśmy do pracy. W pewnym momencie zaczęłam się łamać, bo jednak ani nie mam jakichś zaskórniaków na boku, ani faceta, który by mnie przygarnął, wiecie, bałam sie co dalej, bo tego nei zdążyliśmy przegadać. Odebral mnie z pracy z kwiatami - tego mogłam sie spodziewać, zabrał mnie też na zakupy. Ale ja nie przekupna

Po powrocie przegadaliśmy co dalej. Powiedział, że jeśli tego potrzebuję to on sie wyprowadzi, nie wyrzuci mnie, bo jestem dla niego najważniejsza i dziecko też. Także tak jak pisałam. Dobry facet z niego.

Także co dalej ?? NIE WIEM. W końcu mnie zauważa, widzi we mnie kobietę i słucha mnie. Ba! nawet sam wie, gdzie robił źle i od razu to poprawił. Twierdzi, ze juz nigdy nie będzie mnie tak traktował jak przez ten czas, który uważa za stracony. Może mu się uda odbudować miłość ? Albo zapoczątkować na nowo ? Jakkolwiek. Ale ma dobry start po tym końcu

Zozi, może jednak warto coś zrobic ? Przeżyć życie gdy ma sie tylko jedno to każdy potrafi, ale o ile fajniej jest po prostu ZYĆ i być szczęśliwym i korzystać z każdego dnia. I nie tylko cieszyć się z tego, co się ma, ale mimo wszystko sięgać po "więcej". Zastanów się