Pies - co mam zrobić? - Netkobiety.pl

Dla takich małych dzieci żadnych zwierząt.Skończy się tym,ze go oddasz,bo np taki pies to będzie jak trzecie dziecko.Co innego gdybyś Ty chciała zwierzę.Ale kupno dla dzieci jako zabawki?
Zły pomysł.

Mam przeciwne zdanie.
U mnie w domu zawsze były psy. Najwcześniej pies się pojawił gdy syn miał niecałe 3 lata. Dzieci świetnie się wychowywały razem z psem (potem były też inne zwierzaki).
Oczywiście nie można oczekiwać, ani wymagać od małych dzieci odpowiedzialnej opieki nad psem, ale nie o to chodzi. Dzieci w ten sposób świetnie się uczą empatii, wrażliwości etc., z czasem uczą się też odpowiedzialności.
Co do rasy, to ja jestem zafiksowana na jedną - owczarki niemieckie. Zawsze takie były, zarówno w domu rodzinnym, jak i moim własnym. Właśnie z owczarkiem - suką wychowywały się moje dzieci. Trzeba tylko wiedzieć, że psy tej rasy trzeba dobrze wychować, ale nie jest to trudne, bo są bardzo inteligentne.
U mojego brata dzieci wychowywały się z golden retriwerem, też sympatyczny pies i łagodny.

Jeśli Autorka sama lubi psy,miała psa,chce psa nie ma problemu.Ale jeśli pies ma być tylko dla dzieci,nie ważne czy tylko do zabawy,czy tylko do nauki obowiązków (u2,5 latkow?),to niedobory pomysł.
Autorko,czy gdyby nie dzieci ,czy sama zdecydowałabyś się na psa?
Wychodzenie przynajmniej 3 razy dziennie,i to nie na 10 minut,karma,albo gotowanie jedzenia,koszty utrzymania,weterynarz,co w razie wyjazdu np na wakacje?W domu tez trzeba poswiecic czas psu na zabawę,naukę ,pielęgnację.
Miałaś kiedyś psa?

Ok, wychowują sie świetnie ale przy zachowanych warunkach. Warunkach w Twoim świecie spełnianych w 100%. Masz pozytywne doświadczenia w tym temacie, ale Autorka chyba nie do końca wie, na co chce sie decydować. Dlatego ja ten pomysł odbieram jako taki właśnie kaprys. Kaprys, którego konsekwencje poniesie później ten pies...
Może Autorka odpowie na moje pytanie? Czy miała do czynienia w swoim życiu z psem, z jego wychowaniem, ułozeniem, z opieką. Z psem, ale mieszkajacym z ludźmi, nie w budzie na zewnątrz.

Luc, możesz się ze mną nie zgadzać, ja jednak pozostanę przy swoim.
Idea kupna zwierzaka dziecku jako ''prezent'' to bzdura.
Zwierzę to ani rzecz, ani zabawka edukacyjna.

Sama mam synka w podobnym wieku i po prostu wiem, że to za wcześnie.

Wielokropku, tak, jak najbardziej. Ale Autorka chyba ma bardzo mizerne pojecie o wszystkim, co związane jest z posiadaniem psa w domu. Jeśli nie ma żadnego doświadczenia to szybko stanie sie dramat. Pies to przecież odpowiedzialność, dodatkowy obowiazek i czasem problem (gdy np. choruje). Myślę, ze w sytuacji, gdy ma domu dwoje małych dzieci "sprawianie sobie" psa (dla nich) to nieporozumienie. Inaczej byłoby, gdy to psisko juz było wcześniej. Sam obserwowałem niekiedy niesamowite relacje miedzy małym dzieckiem a psem - juz od dawna domownikiem. Wspaniałe to było... Ale w sytuacji Autorki?
Zacząć rozważania należałoby własnie od tego, o co juz pytałem: o jej doświadczenia... Brak - kwestionuje cały pomysł w obecnej chwili. A na podstawie zadanego na wstępie wątku pytania wnioskuję, że tak niestety jest.

Brak doświadczenia w wychowywaniu psa nie jest, mym zdaniem, gwarancją dramatu. Nie jest też przeciwwskazaniem do posiadania psa.
Można, mimo braku doświadczenia, zachować zdrowy rozsądek i być uważnym. Ważnym, by dorosły był świadomy, że to na nim spoczywają obowiązki wychowania i opieki nad psem. Cedowanie ich na kilkuletnie dzieci jest nieporozumieniem niezależnie od posiadanego doświadczenia lub jego braku.

Popieram na 100%.
Psa trzeba tak samo wychowywać, socjalizować, szkolić, być za niego odpowiedzialnym, bo to jest żywe stworzenie. Pies to nie wazon - na kredens nie odstawisz jak się znudzi. Ja jestem za wychowywaniem dzieci wśród zwierząt, sama się tak wychowałam, ale jestem absolutnie przeciwna kupowaniu zwierząt DLA dzieci. Jak miałam 13 lat, to bardzo chciałam nowego psa, bo poprzedni zdechł. Musiałam udowodnić, że jestem wystarczająco na to dojrzała żeby rodzice zdecydowali się na kupno psa, jak już był musiałam wychodzić z psem, karmić go, sprzątać po nim, chodzić na kurs posłuszeństwa, zabierać do weterynarza itd. Trzeba go uśpić w tym roku, bo po 11 latach był nieuleczalnie chory, cierpiał i nie można mu było pomóc już w żaden sposób. Przez ostatni rok życia było jak ze starszą osobą - nieraz nie zdążył na dwór się załatwić, nieraz nie mógł wstać i trzeba mu było pomóc, miał różne dziwactwa i humory. I też ja musiałam się z tym ogarnąć psychicznie, być przy nim jak umierał. Najlepsze 11 lat jakie można sobie wyobrazić, warte każdego wysiłku, ale wymagające zaangażowania i odpowiedzialności. Jak ktoś nie jest w 100% przekonany, że tego właśnie chce. Pies to kupa radości, ale też niekończące się sprzątanie sierści, ślina na ścianach, charakterystyczny zapach, spore wydatki, konieczność ciągłej opieki - bo się nie usamodzielni, jedzenia sam sobie nie zrobi, za sobą nie sprzątnie, na spacer się nie wyprowadzi. To jak mieć małego dzieciaka cały czas, bez szansy na to, że dorośnie.

Odpowiedni czas jest wtedy jak będziesz wiedziała,że przez 15-18 lat ( w zależności od rasy) będziesz musiałam mieć czas na trzy wyjścia z psem,że na urlopie też pies będzie z Tobą,że w razie choroby będziesz musiała wydać niebagatelną sumkę na leczenie,że w domu czasem coś będzie zniszczone,że praca nad psem,wychowanie go to nieraz więcej wysiłku niż wychowanie dwójki dzieciaków,że pies może mieć problemy behawioralne i wtedy też niemałą sumkę wydasz na zoopsychologa,na kursy,szkolenia z psem.

Nie znam rasy nieodpowiedniej dla dzieci- wszystko jest kwestią wychowania psa i dziecka.

Moja córka gdy się urodziła mieliśmy trzyletnią bokserkę.Dziecko właziło jej na posłanie,trzymało się ogona jak zaczynało chodzić.Pies znosił cierpliwie wszystkie wybryki.
Amstaff znajomej- pies,którego widziałam jak mało nie zagryzł podbiegającego do niego yorczka,pozwalał córce znajomej wkładać sobie palce do oczu,nosa,uszu,ciągać za ogon i siadać na grzbiecie.
Jak miał dość to właził pod łóżko ale nigdy nawet nie warknął.

Co do ONków- rasa ta została bardzo w Polsce skrzywdzona przez hodowców.Nie dość,że kątowanie sylwetki sprawiło,że 10 letnie owczarki muszą być na przeciwbólowych prochach non stop i potrafią się przewracać z powodu dysplazji stawów biodrowych.
Sama zresztą popatrz- owczarek wygląda jakby się czołgał.
Jeśli o psychikę chodzi- dawno nie widziałam zrównoważonego owczarka.Owszem- to psy wpatrzone we właściciela jednak w stosunku do innych ludzi oraz psów potrafią być nieobliczalne.

Najlepiej pomyśleć o takim psie,który generalnie kocha ludzi,jest ufny i przyjazny do innych psów.

gojka102 - ON-ki są wbrew pozorom trudne do ogarnięcia - to jest pies bardzo pojętny i chętny do pracy, ale jest też nadaktywny, cały czas potrzebuje nowych zadań, bodźców, a co za tym idzie mnóstwo konsekwencji, cierpliwości i wiedzy. To jest pies dla bardzo aktywnych ludzi, którzy będą mieli nawet 2h na samą zabawę z psem.

Nie ma czegoś takiego jak "rasa dla dziecka" - wiadomo, że owczarek kaukaski nie ma najlepszych predyspozycji do bycia psem rodzinnym, ale kochającemu wszystkich labradorowi też można zryć psychikę, albo go po prostu nie ogarnąć jak będzie dorastał i w efekcie mieć psa, który w ogóle dziecka nie będzie respektował.

Owszem.
Tylko, że półtoraroczne czy dwuletnie dziecko nie jest posiadaczem psa. Posiadaczem jest rodzic. Więc odpowiedzialność spada na rodzica.

A czy ja pisałam coś innego?
Wyraźnie pisałam, że odpowiedzialność za psa, obowiązki, w przypadku małego dziecka spoczywają na rodzicach.

Akurat w przypadku owczarków niemieckich aktualny wzorzec jest kompletnie poroniony. Też jestem zdania, że psychicznie nie są jakieś super.
Z tym, że wszystkie psy wystawowe to kaleki się jednoznacznie nie zgodzę, ale nie widzę sensu selekcji i doboru do kojarzeń psów ras użytkowych na podstawie wystaw. Powinno się to robić na podstawie prób pracy. Jaki jest sens wystawiania kaukaza? Musisz go przecież nauczyć, że byle dziad z komisji może podejść, zajrzeć mu w mordę i sprawdzić, czy ma dwa jajka jak na psa przystało. Jaki jest sens tak wychowywać psa, którego podstawowym atutem użytkowym jest silny instynkt obronny i nieufność wobec obcych?

Ja rozumiem selekcję na psychikę, ale tego się nie sprawdza w sposób, czy obcy może dotknąć psa. Ja na przykład nie potrzebują psa, który się byle obcemu da dotykać. Mojego doga niemieckiego nie mógł sobie każdy pogłaskać, bo sobie nie życzył, a był super zrównoważonym psem, z którym nigdy nie było żadnych problemów. Młodsza kuzynka mogła na nim leżeć, zabierać mu zabawki, robić z niego po prostu małpę, ale obcy człowiek dopóki ja nie zadecydowałam, że jest inaczej do ogrodzenia się nie miał prawa zbliżyć, że o głaskaniu nie wspomnę.

W książkach i wzorcach to są nieraz takie "kwiatki", że słów szkoda. Jestem zootechnikiem, to wiem o co chodzi

Moim obowiązkiem jest żeby do tego nie dopuścić - czyli jak idę między ludzi, to kaganiec, smycz, kontrola nad zachowaniem zwierzęcia. Chodziłam z psem po mieście, nigdy nie zareagował źle na przechodniów, ludzi o kulach, niewidomych, bo takie zachowanie nie było tolerowane, nawet jak ludzie byli dość blisko, ale zawsze ostrzegałam, żeby czasem nie głaskać. Dla spokoju mojego i psa. Po prostu nie chciałam żeby pies był zbyt ufny do obcych.

Jakby ktoś się do płotu doczłapał i łapy wsadził między sztachety, to tylko najbardziej pozbawiony instynktu obronnego pies nie zareaguje w tym momencie jak drapieżnik i nie będzie bronił terytorium. Ja nie chcę mieć psa, który instynktu samozachowawczego nie posiada i każdemu pozwala pchać ręce za ogrodzenie.

femte - Ale nie dajmy się zwariować. Mam psa za ogrodzeniem opatrzonym tabliczką "Uwaga zły pies" i dzwonek przy bramce. Jak ktoś jest na tyle głupi żeby to zignorować i wejść do środka, to co ja mogę więcej zrobić, ja prawa nie łamię.
Ja nie zamierzam psa uczyć, że każdy może sobie wejść do środka kiedy chce, chcę żeby pies obcych nie wpuszczał, mam potrzebę posiadania psa stróżującego, a nie psa przyjaznego każdemu komu się zechce wejść na posesję. To, że ktoś może hipotetycznie zasłabnąć przy moim płocie nie jest argumentem żeby nie mieć psa, który pilnuje posesji, albo tego psa oduczyć. Wypadki się zdarzają, ja nie mogę brać odpowiedzialności za wszystkich ludzi dookoła.
Ja się chcę czuć bezpiecznie jak zostaję sama w domu i wiedzieć, że mi nikt nie wyniesie połowy rzeczy z garażu jak mnie nie będzie.

Psa się wrzaskiem nie wychowuje. Można czasem odwrócić głosowo uwagę, skojarzyć czynność ze słowem, czyli nauczyć komendy, ale darcie japy z reguły psa jedynie pobudza. Pies mowę ciała i nasz nastrój szybciej zrozumie niż to co się do niego mówi. Żeby rozumiał słowo musi je skojarzyć z sytuacją lub czynnością.
Ja mam obecnie do czynienia z mieszańcem ON-ka z rottweilerem. Jest dominujący, agresywny w stosunku do ludzi, przy tym piekielnie bystry. Opiekuję się nim od czasu do czasu, bo poza właścicielką tylko mnie pozwala wejść za ogrodzenie, wyprowadzić się na spacer.
Raz mnie zaatakował. Nie spanikowałam, opanowałam sytuację, od tej pory jest coraz lepiej, wychodzę z nim na spacery, uczę respektowania moich poleceń. Z agresją wobec przechodniów, rowerzystów itd. wciąż jest problem, ale zdecydowanie mniejszy, myślę, że z czasem to ogarniemy.
Lubię go, to świetny pies, ale pilnuję się na każdym kroku, bo zaufania nie mam do niego za grosz.

Charty są na mój gust w ogóle dość specyficzne, podobają mi się, ale wiem, że to pies zdecydowanie nie dla mnie.

Mojego doga zostawiałam w domu z królikiem miniaturką i było wszystko super, ale kot sąsiadów nie miał prawa postawić łapy na podwórku. Za to z moim kotem nie było problemów.

A ja pogryzionych weterynarzy już widziałam, więc taka pewna bym nie była.

Ludzie zapominają bardzo często, że pies to jest drapieżnik i jak każdy drapieżnik może zareagować nieoczekiwaną agresją. Udomowiono go zresztą ze względu na to, że ma instynkt obrony swojego terytorium.
Uważam, że do szkolenia obronnego powinny być testy psychologiczne zarówno dla psa jak i człowieka, ograniczony dostęp do tego w każdym bądź razie, ale zakazywać, podobnie jak dostępu do broni palnej całkowicie bym nie chciała.
Bardzo mało ludzi zdaje sobie sprawę w ogóle z tego co psa może potencjalnie sprowokować i to jest problem.
Jak ktoś nie potrafi psa opanować, to nie powinien go mieć. Większość ludzi zignoruje najbardziej jasny sygnał ze strony psa, bo się nawet nie chce im zainteresować jak pies się komunikuje z otoczeniem.
Zarówno psy jak i dzieci nie powinny biegać bez opieki. Jak każdy będzie pilnował swoich dzieci i psów, to świat się stanie piękniejszy i wolny od takich incydentów.
Ja od psa oczekuję, że nie pozwoli wejść nikomu na posesję i w razie realnego zagrożenia będzie bronił mnie i mojej rodziny. Nie potrzebuję psa, za którego sama będę szczekać, bo będzie przyjacielem dla całego świata i merdał ogonem na kogoś, komu powinien wygryźć pół dupska.
Jeżeli Ty nie masz potrzeby posiadania psa, który przejawia instynkt obronny, to jest Twoja sprawa, masz do tego prawo. Ja mam prawo mieć psa, który zaalarmuje mnie o tym, że ktoś nadchodzi, a jak zajdzie potrzeba intruza zaatakuje. Choćby mi niedźwiedź wyszedł z lasu i dobijał się do bramy, to pies się ma nawet do niego nie zawahać.

Pies mnie nie zaatakuje w otwartym terenie, kiedy moze uciec. Na lecznicy jest niejako przyparty do muru, bez drogi ucieczki, a trzeba nieraz doslownie rece do pyska wkladac.
Nieslusznie zakladacie ze pies ma prawo atakowac - w pewnych sytuacjach. Tyle ze ocena psa, czy sytuacja jest wlasciwa do ataku rozni sie od ludzkiej. Wiekszosc naprawde groznych pogryzien to wlasnie psy obronne i strozujace ktore wymknely sie spod kontroli. Nie spotkalam sie z przypadkiem pogryzienia czlowieka w obronie domu czy wlascicela. Fakt ze zlodziej raczej nie bedzie sie domagal obserwacji.
Kolezanka miala dwa ON po szkoleniu PO, jak ja zaczepil pijak to psy zglupialy i sama musiala mu przylozyc.
Natomiast pogryzien przypadkowych ludzi przez psy szkolone obronnie znam mase. W tym suka hodowli i szkolona przez prezesa Zwiazku. Byla wlasnoscia innej osoby na prawach hodowlanych.

Ja uwielbiam kaukazy. Świetne psy, tylko niestety jest bardzo mało ludzi, którzy są w stanie takiego psa konsekwentnie i mądrze poprowadzić. Pies niesamowicie niezależny, z bardzo silnie rozwiniętym instynktem obronnym, ale dobrze ułożony jest rewelacyjnym przyjacielem.

Femte - ja od psa OCZEKUJĘ, że jak sytuacja będzie nieciekawa, to zachowa się agresywnie, będzie mnie bronił. Mój dog wyrwał kiedyś nieproszonemu gościowi kawał rękawa ze skórzanej kurtki. Pewnie jakby nie było kurtki, byłby to kawał ciała. Mam to gdzieś. Facet tak spieprzał, że na bank nie miał dobrych zamiarów.
Za to nigdy nie zachował się agresywnie wobec jakiegokolwiek członka rodziny, włącznie z kilkuletnim, upierdliwym jak cholera dzieciakiem, królikiem miniaturką i kotem. Nigdy nie próbował nawet obszczekać przechodnia na ulicy, zaczepić innego psa pierwszy - za to wielokrotnie mi się zdarzało, że ktoś nie zapanował nad swoim przez co mój pies był prowokowany do walki, bo czyjś nieobronny, kochający ludzi golden uciekł właścicielowi i wymyślił, że będzie się gryzł z moim psem.
Zachowania agresywne leżą w naturze każdego psa, bo to jest zwierzę drapieżne, stadne w dodatku z silnym instynktem terytorialnym. Nie zrobimy z psa kurczaka, bo to wbrew jego naturze i moim zdaniem kompletnie bez sensu. Powinniśmy nad tymi zachowaniami panować, bo bierzemy za psa odpowiedzialność, to, że ktoś gdzieś spieprzył sprawę nie oznacza, że ja mam mieć psa, który nikogo za żadne skarby nie ugryzie (moim zdaniem w ogóle nie ma takich psów, po prostu musi być odpowiednio silny bodziec by wywołać agresję). Tak jak to, że gdzieś napadli na bank i zastrzelili dwie osoby nie oznacza, że ja nie powinnam mieć broni palnej.