Czy da się jeszcze uratować ten związek? - Netkobiety.pl

Beznadziejna sytuacja w takim razie...
Dlaczego nie potrafię bez niego żyć? Bo zakochałam się w kimś, kim był na początku... Kimś, kto mnie szanował i o mnie walczył, kto był czuły, radosny i potrafił mnie rozweselić gdy byłam załamana. W kimś, z kim spędziłam cudowne chwile na wspólnym śmianiu z byle czego, wspólnym przeżywaniu smutków, poznawaniu samych siebie i swoich zainteresowań... W kimś, kto zawsze mi powtarzał, że nigdy nie będę przez niego płakać, ponieważ nie może patrzeć na to, jak kobieta płacze...
Pokochałam człowieka, który na początku o mnie zabiegał, starał się, który potrafił podzielać moje zainteresowania i który pokazywał że i jego to interesuje, choć z czasem okazało się, że wcale tego nie lubi i musiałam z tego zrezygnować...
Czasem wydaje mi się, że to wszystko minęło bo po prostu mnie zdobył i juz nie musi się o mnie starać... I dopiero wtedy zaczął pokazywać, jaki jest naprawdę...
Czasem jednak, w tych nielicznych chwilach gdy udaje mi się z nim porozmawiać, dowiaduję się od niego, że on się po prostu wypalił... Że dość na początku się starał o mnie, a ja byłam na to obojętna i że tamten on już nigdy nie wróci...
Na dodatek w złościach zarzucał mi, że na pewno go zdradzałam na początku skoro go nie kochałam a wcześniej spotykałam się z innymi... Na nic zdawały się moje tłumaczenia, że nigdy bym mu tego nie zrobiła, że gardzę zdradą po tym co przeżyłam. Ale nic do niego nie dociera.
Ja wiem, że może nie okazywałam mu wtedy tyle czułości na ile zasługiwał, ale starałam się jak mogłam... Wiedział dobrze że ciężko przeżyłam tamto rozstanie i że nie było mi łatwo się pozbierać... Jednak końcem końców, pokochałam go i staralam się, żeby czuł się dobrze.
Teraz nasz związek wygląda tak, że tylko ja się staram jak mogę by odzyskać tamtego człowieka którym był, a jemu tak jakby na tym już nie zależało... Nawet nie próbuje się starać.
Owszem, są momenty gdy już tego wszystkiego nie wytrzymuję i nie raz mu Mówiłam że chcę to zakończyć bo to nie ma sensu. Ani on ani ja nie czujemy się szczęśliwi, więc po co to ciągnąć? Jednak zawsze gdy już się Chciałam pakować, zaczynał mnie przepraszać, obiecywać że się zmieni, błagać żebym go nie zostawiała, bo mnie kocha i nie może beze mnie żyć... Ja zawsze ulegałam i zostawałam. Starał się potem faktycznie przez kilka dni. Był czuły, interesował się mną. Ale tylko kilka dni. Po jakimś czasie znów dochodziło do kłótni która przywracała stary system...
Czasem jednak gdy już miałam dość i chciałam odejść, wyżalał się, że mam go nie szantażować że odejdę, że jestem nie fer itd...
Chciałabym jeszcze mimo wszystko spróbować to uratować, ale naprawdę już nie wiem jak...

Dobrze cię rozumiem, że nie potrafisz od niego odejść. Wiem, że niektórym kobietom lub dziewczynom łatwo jest napisać: Zostaw go, bo on cie nie szanuje. On cię nie kocha i nic tego nie zmieni. Te dziewczyny mają absolutną rację, bo takich mężczyzn z tak trudnym do zaakceptowania charakterem kobieta zmienić już nie może. Te kobiety piszące: On cię nie kocha też mają absolutna rację. Problem polega na tym, że prawdopodobnie one nigdy nie kochały za bardzo. Poczytaj w necie na temat kobiet, które kochają za bardzo i na temat związków toksycznych. Sama dobrze cię rozumiem, bo przez kilka lat byłam w takim związku - on krzyczał na mnie, nie szanował mnie, nie chciał ze mną spędzać czasu. Mimo, że mieszkaliśmy razem to czułam się tak potwornie samotna. Nie czuł potrzeby rozmowy, bliskość tylko na jego warunkach i wtedy gdy on chciał. Wyliczał mnie z każdej złotówki, był jednocześnie chorobliwie zazdrosny, mimo iż nie dawałam mu żadnych powodów. Nigdy w niczym mi nie pomagał, często krytykował i ośmieszał. Był szorstki, arogancki i wręcz chamski wobec mnie. To wszystko nie przeszkadzało mu w tym, aby czasami kilka razy dziennie mówić, że bardzo mnie kocha i jestem dla niego najważniejsza. Nigdy nie zrobił mi żadnej niespodzianki, nie pamiętał o rocznicach, moich urodzinach lub świetach. Był nastawiony na absolutne korzystanie ze mnie, nie dając nic w zamian. Długi czas zajęło mi zrozumienie, że słowa kocham cię mógłby używać zamiennie z np. ładna dziś pogoda. popełniłam wszystkie możliwe błędy  jak ty - opowiedziałam mu o sobie wszystko, nawet najbardziej intymne tajemnice, byłam jego służącą, kucharką, sprzątaczką i kochanką na jego zawołanie. Wymyślałam dla niego niespodzianki, wysyłałam piękne, spontaniczne sms-y, dostawał ode mnie ciekawe prezenty, zrobiłabym dla niego wszystko. Bardzo często widząc jego obojętność i jakby znudzenie serce mi pękało, bo nie mogłam zrozumieć dlaczego facet, którego kocham najbardziej na świecie po prostu mnie olewa. Nie mogłam też pojąć dlaczego nie zostawi mnie - przecież mieszkał u mnie, więc skoro tak mnie traktował to znaczy, ze mnie nienawidził i mógł wyprowadzić się do innej, którą by może naprawdę pokochał. Długie lata zajęło mi przekonanie się, że z jego strony to żadna miłość i właściwe zrozumienie mojej służalczej roli w tym związku. Przepłakałam miesiące, przecierpiałam kolejne miesiące, zanim sama z własnej nieprzymuszonej woli spakowałam go, zabrałam mu klucze i nie przedłużyłam mu zameldowania w moim domu. Czego on mi nie naobiecywał, czego się nie zobowiązał,wypowiedział pewnie cały zasób słów i wyznań miłosnych. Była bardzo bliska zmiany decyzji, ale wtedy przypomniałam sobie wszystkie jego niedotrzymane obietnice, wszystkie kłamstwa i krętactwa, którymi mnie karmił, wszystkie puste słowa typu: bardzo cię kocham, przypomniałam sobie wszystkie wyzwiska, którymi mnie obrzucał, wszystkie jego wyjścia z kolegami, przypomniałam sobie jak w moim własnym domu traktował mnie jak niezbyt wygodny mebel. Nie uległam, postanowiłam choć raz być tak silna psychicznie i pewna siebie ja on przez te wszystkie lata. Gdy wyeksmitowanie go stało się niezaprzeczalnym faktem wyszła jego prawdziwa natura - skończyły się obiecanki i piękne słówka a zaczęły się kolejne wyzwiska i groźby, że utrudni mi życie, że mi tą moja piękna buźkę doprowadzi do takiego stanu, że nie pokażę się ludziom na oczy, że zniszczy mnie psychicznie i fizycznie, że wreszcie odbierze sobie życie i nie również. Czy się bałam? Oczywiście - bałam się bardzo, bo nie wiedziałam do czego jest zdolny, ale jeszcze bardziej bałam się tego upodlenia do jakiego mnie doprowadził, jeszcze bardziej bałam się pustki i samotności jakiej doświdczyłam przy nim, bałam się, że nigdy nie będę mogła spojrzeć sobie w twarz jeśli znowu dam się omamić jego słowom. Jesteśmy już 4 lata po rozstaniu, skoro to piszę to nadal żyję i mam się dobrze, czuję się pewna siebie, czuję, że mogę kogoś obdarzyć miłoscią, ale nie szukam na siłę - bycie samą a samotną w związku to wielka różnica. Dzisiaj  odpowiadam tylko za siebie, dzisiaj słucham tylko siebie, dzisiaj jestem zwyczajnie, normalną kobietą. Z nim byłam wymizerowanym, smutnym, niedowartościowanym strzępkiem nerwów. KOBIETO WYBÓR NALEŻY DO CIEBIE. Ale tak jak napisałam na początku mnie pdjęcie takiej decyzji zajęło kilka lat i pamiętaj, że zrobiłam dosłownie wszystko, aby go zmienić - prośby, groźby i błagania, ale im mocniej go kochałam tym bardziej on mnie celowo ranił. Mimo, że tak jak w twoim przypadku początki z nim były dosłownie bajkowe, to środek był horrorem a końcówka dramatem. Ale można, naprawdę można mimo bólu, który rozrywa serce - naprawdę można rozstać się i polepszyć sobie życie.

Na początku było fajnie miło, a potem miłość mu przeszła, olewa Cie. Typowe, też to przerabiałam. Niestety tak jest, gdy nie ma prawdziwej miłości, a jest tylko stan zakochania i zauroczenia, który prędziej czy później mija.