Alkoholizm bliskiej osoby a własna abstynencja - Netkobiety.pl

Trzeba to zgłosić w odpowiedniej Instytucji że ojciec alkoholik znęca się nad rodziną,,, i n=mam nadzieję że  zmuszą go sądownie do leczenia.

Pozdrawiam

ok  a jeśli nawet większość osób napisze ci że tak mają do czynienia z takim zjawiskiem to czego jeszcze oczekujesz... 
No i druga sprawa dziwi mnie to że nie chcesz pomóc i jemu i wam.... aby zakończyć ten dramat.

znam kilka osob, kazda

od sadowego zakazu spozywania, po leczenie, po terapie

nie skonczyla dobrze, jedni rozwody, drudzy zycie obok siebie
ktos tam spadek na samo dno

sam jestem przykladem, problemow rodzinnych w polaczeniu z alkoholem

z jednej strony mam znajomego, ktorego ojciec pil wiele lat, byly karetki ratowanie goscia kroplowkami
byly detosky, byly w srodku nocy w swieta, placze jego i prosby po domach zeby ktos z nim po alkohol skoczyl

chlopak nie pil wogole alkoholu, mowie o synu

smierc zony, dokonala czegos, niestety za pozno
facet nie pije juz ponad chyba 8 lat
ale o zgrozo syn zaczyna

i moj przyklad, dziecinstwo, ojciec nawalony, huki

i co zarzekalem sie ze nigdy, s jestem gdzie

jednego zmotywujesz sadem, drugiego sytuacja zyciowa, trzeci sie sam opamieta, kkiedys
a inny wogole problemu nie zobaczy

generalnie zycze powodzenia
ale trzeba zaczac od STOP, i konsekwentnie realizowac to STOP

tylko chyba by wspomniec ze czeka ze strony tej osoby duzo zapewne nie przyjemnego w strone osob ktore to STOP
bede robic, mowie na poziomie rodziny

uwazasz ze to dziala
lub skutek pozytywny przeniesie,
ludzie maja zakaz spozywania, znam osobiscie goscia, 1,5 roku chyba
pol tora roku nie pil, rodzina ucieszona, relacje niby sie poprawiaja
jest spokoj
1 dzien wolnosci
i bania kilku dniowa
mozna sila przymusic kogos, mozna, ale sens i chec musi dostrzec sam

Realista, znam osoby, które mają/miały alkoholików w rodzinie, a same alkoholu praktycznie nie tykają i robią się bardzo nerwowe, gdy ktoś pije ich w towarzystwie. To logiczna reakcja, bo spożywka kojarzy im się z nieuchronną awanturą.

Co masz na myśli pisząc, że masz "ciągle styczność z alkoholem"? Może oprócz tego, że picie źle Ci się kojarzy, obawiasz się, że w końcu sam wsiąkniesz?

Jakbym o sobie czytała
Nie jesteś sam, wiesz?

U mnie też pił ojciec i nigdy wódkę, tylko piwo. Ogromne ilości.
Był potem agresywny, różne rzeczy się działy.

Mam wstręt do piwa. Nienawidzę jego zapachu, nie lubię jego smaku. Jeśli muszę się napić piwa (grill u znajomych np.), to piję z sokiem.
Inny alkohol mnie nie odrzuca. Natomiast boję się panicznie pijanych mężczyzn. Trochę to przepracowałam u terapeuty, ale wiesz, to zostaje z nami na zawsze. Ale da się ogarnąć, da się z tym żyć.

No niestety, fakt, ze sam alkoholu nie tykasz nie uleczy twojego ojca. Twoim wrogiem nie jest alkohol, tylko czlowiek, ktory pod jego wplywem traci kontrole.

Tak jak nie noz popelnia morderstwo tylko osoba, ktora go trzyma.

A ty odrzuciles alkohol za to nie uczyniles nic by wasza eodzine, a przede wszystkim SIEBIE przed pijanym ojcem chronic. Nie jestes juz dzieckiem, ktore musi uciekac - mozesz dzialac.

A o wspoluzaleznieniu poczytaj, bo nawet nie przypuszczasz jak gleboko w tym tkwisz..

Ucieczka przed alkoholem w niczym ci nie pomoze, bo ucieczka to zawsze ucieczka - twoje wspoluzaleznienie (poczytaj o DDA) w koncu z ciebie wyjdzie i da o sobie znac - nie uzaleznisz sie od alkoholu, ale za to mozesz miec inne trudnosci - uzaleznic sie od czegos innego, miec trudnosci z samoocena, z utrzymaniem zwiazkow, z depresja etc.

Ja mam ojca alkoholika - znam z wlasnego doswiadczenia i z wlasnej skory to, o czym piszesz - a mimo to, ani ja, ani moje rodzenstwo problemu z piciem alkoholu nie mamy - ani nas do niego nie ciagnie, ani go szczegolnie nie unikamy.

No jego nie uleczy, ale on raz nie pije długo czasu i potem jak zaskoczy to koniec czyli to nie jest taki typowy alkoholizm, bo prawdziwy alkoholizm jest wtedy jak pije się bezustannie bo jest taka potrzeba, no to on takiej potrzeby nie ma jak potrafi kilka miesiecy bez kropli alkoholu zyc.

"Nie jestes juz dzieckiem, ktore musi uciekac - mozesz dzialac."

za taką próbę działania mogłabyś stracić życie, widze, że zbytnio nie doczytałaś mojego pierwszego postu jak to dokładnie wygląda.

"A o wspoluzaleznieniu poczytaj, bo nawet nie przypuszczasz jak gleboko w tym tkwisz"

No to właśnie w googlach znalazłem to forum by mi wyjaśniono podobne rzeczy a nie by mnie na nowo do googli wysyłali
jak ja mogę być współuzależniony? wytłumacz mi to.

"Ucieczka przed alkoholem w niczym ci nie pomoze, bo ucieczka to zawsze ucieczka - twoje wspoluzaleznienie (poczytaj o DDA) w koncu z ciebie wyjdzie i da o sobie znac - nie uzaleznisz sie od alkoholu, ale za to mozesz miec inne trudnosci - uzaleznic sie od czegos innego, miec trudnosci z samoocena, z utrzymaniem zwiazkow, z depresja etc."

a może i mi pomoże? jak ja ucieknę od alkoholu to nie będę pijakiem w przyszłości, to chyba jednak coś pomoże?
Jeżeli chodzi o samoocenę to jest taka sama od kilku lat, niezmienna, depresji raczej nie mam chociaz mialem i czuje ze jej nie mam, a co do utrzymania związków to jakich? takich np małżeńskich czy koleżeńskich?

"Ja mam ojca alkoholika - znam z wlasnego doswiadczenia i z wlasnej skory to, o czym piszesz - a mimo to, ani ja, ani moje rodzenstwo problemu z piciem alkoholu nie mamy - ani nas do niego nie ciagnie, ani go szczegolnie nie unikamy."

alkoholik alkoholikowi nie równy.
Jeden się napije i pójdzie spać do piwnicy a drugi się napije i rozpoczyna się zabawa.
Widocznie dobrze, że nie masz problemu by wypić alkohol, a dobrze dlatego, że nie miałaś mocnych wrażeń przez 20 lat swojego życia z alkoholikiem, jakbyś żyła u mnie w domu to raczej byś nie piła, przecież ja pamiętam jak leżałem mały w łóżeczku a on przychodził nawalony i coś tam ryczał, ee w ogóle bez sensu takie życie.

zamknąć ojca? a kto pospłaca kredyty? życie w moim przypadku to nie jest tak, że masz 2 proste drogi, lewo albo prawo
jak nie ma ich w domu przez kilka dni bo gdzieś wyjeżdżają to ja jestem szczęśliwy jak sam parę dni w domu siedze, po prostu jakby jakieś życie we mnie weszło, czuje sie szczesliwy.
ja chce z tego domu isc w cholere i zakonczyc wszystkie zle kontakty. ew mamie powiem, ze bedzie mogla sie do mnie przeprowadzic jak cos

p.s. on ma taką pracę, że jakby był karany przez jakieś sądy to zaraz by go wyrzucili, a wtedy to by sie dopiero zaczęło łohohoho....

Wiesz, życie ogólnie nie jest prostą sprawą, ale czasem trzeba właśnie wybrać: albo w lewo, albo w prawo. Kredyty Twojego ojca nie są Twoim problemem. Jeśli są problemem Twojej matki, to niech popyta prawnika, co może z tym fantem zrobić. Załóżmy, że kredyt ojca opiewa na 30 lat. Rozumiem, że przez tyle czasu będziesz z nim siedział?

Ale tak jest przez parę dni. A przez resztę czasu to wygląda tak, że już w listopadzie kombinujesz, co się będzie działo w grudniu.

Słuszna koncepcja. Im szybciej przestaniesz wyszukiwać wymówki, by nie wprowadzać jej  w życie, tym lepiej.

O ile byście się do tego czasu wyprowadzili, to już raczej nie byłby Wasz problem.

Nie zrozum mnie źle. Nie zależy mi na tym, żeby Twój ojciec zapłacił za wszystkie Twoje grzechy odsiadką w mamrze.

Rozumiem też, że Ci na nim w dalszym ciągu zależy.

Ty jednak też musisz zrozumieć, że dbanie o interesy dorosłego pijaka to współuzależnienie. To nie Twoja wina, że zaczął pić ani że Twoja matka nie odchodzi od męża. Nie musisz brać odpowiedzialności za ich kredyty, opinię w pracy ani nawet za siniaki i połamane kości. Być może już od dawna to wiesz i rozumiesz, ale przede wszystkim musisz to p o j ą ć.

Im szybciej, tym lepiej dla Ciebie.

I być może dla nich.

Swoją drogą, po tych dantejskich scenach, które rozgrywają się w Waszym domu, matka powinna już dawno zrobić sobie obdukcję i pozwać męża o naruszenie dóbr osobistych. Precedensowy proces miał już w Polsce miejsce i został przez powódkę wygrany.

Współuzależnienie można opisać jako zespół cierpień i zaburzeń członków rodziny osoby uzależnionej, rodzaj uzależnienia jest dowolny. Jest to cena, jaką płaci rodzina i bliscy osoby uzależnionej za życie w sytuacji uporczywego stresu. Zaobserwowano, że u tych osób pojawiają się fizyczne, emocjonalne, duchowe i intelektualne zmiany, które prowadzą do stanu przypominającego uzależnienie. Życie z osobą uzależnioną to życie w stanie ciągłego pogotowia emocjonalnego, czegoś w rodzaju "wysokiego napięcia". To powoduje poważne konsekwencje dla zdrowia psychicznego, m.in.:

- dojmujące cierpienie i gwałtowne zmiany nastroju (huśtawka emocjonalna), czarnowidztwo, nastroje depresyjne, zamęt uczuciowy,

- poczucie niskiej wartości,

- zaburzenia psychosomatyczne: bóle głowy, mięśni, serca, brzucha, wrzody żołądka, i inne z nerwicą włącznie,

- depresja, myśli samobójcze,

- zażywanie leków uspokajających, nasennych, alkoholu dla uśmierzenia bólu, napięcia i niepokoju, niekiedy prowadzi to do uzależnienia,

- nałogowe zachowania, jak np. zakupoholizm, obsesyjne jedzenie,

- zaburzenia sfery seksualnej,

- pustka duchowa - nerwowa koncentracja na szczegółach życia codziennego, bez niezbędnego dystansu do spraw drobnych i wypływające stąd: rozpacz, desperacja i brak nadziei,

- brak zaufania do wszystkiego i wszystkich,

- bardzo silny lęk przed wszelkimi nowościami i zmianami;

źródło: psychotekst.pl

Chłopie... Z Twojego ostatniego posta wynika, że awantury z mordobiciem ani nawet ukręcenie karku podczas mocniejszego oklepu to najwyraźniej NIE jest jeszcze dla Ciebie najgorsza opcja. Kredyt ważniejszy. I na co on jest? Na nerkę? U mafii go zaciągnęliście? Tylko tego nie warto stracić. Wszystko inne jest - mimo wszystko - mniej cenne niż zdrowie psychiczne i fizyczne, więc jak macie przynajmniej kilka razy do roku trzymać kciuki, żeby stary nikogo nie zabił, to walcie te kredyty, niech to wszystko przepadnie i wyjdźcie z chawiry choćby w samych koszulach. Ale wyjdźcie. A przynajmniej TY wyjdź.

Oddal się w bezpieczne miejsce i miej w zadzie, czy się tato napije i czy kogoś nie zabije. Dopóki wie, że boicie się o jego pracę i dom bardziej niż on sam - ma Was w garści. A wie o tym doskonale. Nie łudź się.

Wiem, że to się łatwo mówi: porzuć dom. Idź pracować do Biedry i wynajmuj cokolwiek. Ale to wciąż łatwiejsze niż wyperswadowanie alkoholikowi, żeby się ogarnął. I mniej ryzykowne, niż mieszkanie z furiatem.

Wybacz, ale nikt tu Ci nie sprzeda magicznego sposobu, jak zahipnotyzować ojca na gwiazdkę. Życie to nie film. Rzadko padają w nim pojedyncze słowa, po których w oczach dupka zapala się światełko zrozumienia, on sam znika na resztę nocy, wuj wie gdzie, a nad ranem wraca z mocnym postanowieniem poprawy. "Wiem, że bardzo Was zawiodłem, ale od teraz będzie lepiej."

Nie łudź się, że masz na tatę jakikolwiek teraz wpływ. On może i Cię kocha w cichości serca, ale nie na darmo poeci powiadają, że WÓDA RYJE BANIĘ. Pięść Twojego ojca może być szybsza niż rozum. Nie chcesz tego sprawdzać. Na pewno.

Realista, tak jak Twój ojciec jest uzależniony od alkoholu, tak Ty jesteś uzależniony od ojca.

Wydaje Ci się, że powinieneś rozwiązywać jego problemy, kryć go, chronić przed nim matkę, kiedy w rzeczywistości ZADNEJ z tych rzeczy robić nie musisz. Ojciec jest dorosły, a więc sam za siebie odpowiedzialny. Jeżeli chce pić co wiąże się u niego z agresywnymi atakami, powinien ponosić konsekwencje swoich wyborów, nawet jeżeli doprowadzi to do utraty pracy. W jednym zdaniu: TO NIE JEST TWOJ PROBLEM. Twoim problemem nie jest także małżeństwo rodziców- matka jeżeli by chciała, zdecydowała się na rozwód, to by to sama zrobiła.

Współuzależnienie polega tu na tym, że ułatwiasz ojcu bycie alkoholikiem chodząc wkoło niego na paluszkach, chroniąc go przed konsekwencjami jego picia, wynajdując wymówki by tylko nie zostawić go samego ze swoim problemem.

Jedyne co mogę Ci polecić to terapia DDA i wyprowadzka z domu rodzinnego.

Nie radziłam sobie. Jak dziecko może sobie z tym radzić? dlatego dzisiaj leczę sie na nerwicę. Miałam przez długi czas problem z relacjami, z poczuciem własnej wartości, z ogólnym postrzeganiem świata. Aby wyjść na prostą musiałam przejść bardzo długą i niełatwą drogę.
Osoby współuzależnione, to właśnie najczęściej niepijący członkowie rodziny alkoholika. Nie musisz pić, żeby być współuzależniony. Na tym polega okrutny paradoks tej choroby i jej największa niesprawiedliwość. 
Idź na terapię, im szybciej tym lepiej. Naprawdę masz bardzo dużo do przepracowania. Zrób to dla siebie i tylko dla siebie.