Jak komuś kogo kochamy otworzyć oczy? - Netkobiety.pl

Dokonałem lekkiego skrótu wyłuszczając konkrety, których masa. Konkrety dobitnie świadczące, że ten człowiek mówiąc Ci, że Cię kocha - tylko mówił. Wiem, że miłość bywa slepa, ale Twoja - wybacz - jest i ślepa i głucha... Im wcześniej uświadomisz sobie, że ten człowiek NIE NADAJE SIĘ na męża i ojca - tym lepiej i dla Ciebie i dla dziecka. Chyba tylko jakieś traumatyczne przeżycie wywracajace jego świadomość do góry nogami mogłoby sprawić, że "przejrzy na oczy" i zauważy, że rodzina, małżeństwo, dziecko - to coś NADE WSZYSTKO.

A mi się jakoś takoś nie chce wierzyć, że on się zmienił 180* po ślubie. Zero oznak? Cienia wątpliwości? Czegokolwiek?

przecież to normalne jak się nowe obowiązki pojawiają, to się ich unika na wszelki sposób, i żona się robi beee, i dziecko trzeba przewijać stawać

a jak się jest jeszcze dzieckiem, to jak może się dziecko dzieckiem zająć

ile tu postów że po dziecku coś nie tak z gościami, ten sam typ, schemat,

koleś by się dalej bawił, a najlepiejj jakby dziecko się samo wychowało

ale już przegiecie dla mnie na maxa, jak można pozwolić żonie odejść z małym dzieckiem
przecież to jawne wyrzeczenie się dla mnie ojcostwa,

kurde ile nie zapomnianych chwil, gościa mija, jak ma być ojcem,
chyba że w dochodzącego ojca, się będą bawić

Może masz i rację, że jakieś oznaki były tylko ja ich nie dostrzegałam. Przed ślubem w ogóle było inaczej. Przede wszystkim mieszkaliśmy z dala od teściów 20 km i mój mąż jeszcze wtedy jako mój chłopak i narzeczony nie był na każde pstryknięcie w palce teściowej. Kiedyś to ja byłam dla niego najważniejsza. Ważniejsza od kumpli i rodziców. Na imprezę z kumplami chodził raz na pół roku i to nawet nie na całe noce. Wolał ze mną spędzać czas i przed ślubem tak naprawdę nie musiał mi mówić że mnie kocha. Widziałam to w jego zachowaniu, w jego gestach, oczach, nawet w słowach jakimi się do mnie zwracał. Kiedy składał mi przysięgę małżeńską miał łzy w oczach i gdybym go nie ścisnęła mocniej za rękę to chyba by się rozpłakał. Przed ślubem mało pomagał mi w obowiązkach domowych ale jeśli go o coś poprosiłam by coś zrobił to nigdy mi nie odmawiał. W trudnych momentach bardzo mnie wspierał i bardzo mi pomagał. We wszystkim mogłam na nim polegać. Myślałam że jak przyjdzie dziecko, którego naprawdę bardzo chciał stanie na wysokości zadania i jako mąż i jako ojciec. Wychodząc za niego za mąż nie miałam cienia wątpliwości byłam bardzo szczęśliwa i on też bo każdy to mówił, że wyglądamy na naprawdę zakochanych i bardzo szczęśliwych. Zgadzaliśmy się we wszystkim. Bardzo dużo ze sobą rozmawialiśmy i mieliśmy te same poglądy na życie, na rodzinę, na małżeństwo. Byłam na 100% pewna, że to jest ten na całe życie. Myślałam że pana Boga za nogi złapałam. Nie wiem co się stało że tak się zmienił... Czy kogoś poznał, czy się mną znudził i takim życiem rodzinnym... Często go pytałam co ja robię źle, i co ma mi do zarzucenia że stał się taki obcy i nieobecny. Zawsze mówił mi że nic. Naszym znajomym powiedział, że lepszej żony i matki dla swojego dziecka nie mógł sobie wymarzyć ale problem polega na tym, że nie potrafimy się dogadać. No i to prawda... Nie potrafimy sie dogadać bo mi nie pasuje takie życie z nim. Nie pozwolę na to by mój mąż nie poczuwał się do żadnych obowiązków i wszystko jest na mojej głowie a on żyje sobie jak mu się podoba, patrząc tylko siebie i spełniania swoich potrzeb. Już nie mówiąc o imprezach i ukrywaniu telefonu.

Przykre... naprawdę bardzo przykre, ale wydaje mi się, że ten pilnowany i ukrywany telefon wiele by wyjaśnił.

No to slepy by zauwazyl ze Twoj maz mial cala sprawe zaplanowana z rozwodem itd. On ma od jakiegos czasu uczucia ulokowane gdzie indziej i stad tez zmiana zachowania. Nie ma o co walczyc widac ze facet jest zimnym draniem.

To teraz zadbaj o SIEBIE tak samo, jak dbałaś o niego. Czu uważasz że możesz czerpać taką samą satysfakcje z dbania o siebie, co z dbania o faceta?
"Wszystko z miłości do niego". Nie do końca. Raczej wszystko z Twojej gotowości poświęcenia się dla kogoś - która jest ni mniej ni więcej spełnieniem jakiś Twoich wewnętrznych potrzeb. Jakich? Dlaczego, zamiast bronić własnych granic, pozwalałaś skakać sobie po głowie coraz bardziej i bardziej? I nie, "bo go kochałam" to nie jest dobra odpowiedź.

Wpisz do wyszukiwarki frazę "kobiety kochające za bardzo".

Twój mąż zupełnie nie rokuje na męża, bo nie jest mężczyzną, tylko chłopcem. W dodatku ulokował już uczucia gdzie indziej, a niedojrzałość i głupota nie pozwala mu zmierzyć się z poczuciem winy za sytuację, którą wywołał, więc korzysta z najprostszego możliwego rozwiązania: przekonuje sam siebie, że to na Tobie spoczywa wina. Gdyby uznał, ze to on coś spartolił, to przecież mógłby się poczuć źle. A on nie chce czuć się źle. On chce żyć łatwo, przyjemnie i bez wysiłku.

Ależ on się poczuwa do winy, na pewno ma świadomość tego czemu jest winny, ale ma w swoich rękach super narzędzie do wypierania przed samym sobą znaczących faktów, tak walczy z wyrzutami sumienia. Nie ma odwagi spojrzeć sobie w twarz i powiedzieć "stary, dajesz dupy, jesteś przynajmniej współwinny temu jak jest". Łatwiej mu mydlić sobie oczy i przekłamywać rzeczywistość. Unika zderzenia z własną osobowością i nie przyjmuje zarzutów. Odpycha je, bo nie miałby usprawiedliwienia i dlatego się broni przed tym.

To tak się da? Zastanawiam się tylko czy on nic nie czuje patrząc na nasze dziecko? Nie ma wyrzutów sumienia względem niego? W żaden sposób ono go nie wzrusza? Nie jest mu żal i przykro, że nie ma go na co dzień przy nim? To ja zaczynam płakać kiedy przywozi naszego synka i zamyka za sobą drzwi, a jego nie rusza to że on go zostawia i wraca do swojego życia i przez następne dni nie interesuje go jak się miewa czy jest wszystko dobrze? Nie rusza go to, że nas tak zostawił (to ja od niego odeszłam ale tak naprawdę to on nas zostawił) gdzie ledwo daje sobie radę sama z malutkim dzieckiem na co dzień i bardzo oboje go potrzebujemy?

Rozczarowana, ale nie tędy droga. Warto szukać kompromisów w związku, ale nie za wszelką cenę. Jeśli ktoś wykorzystuje naszą skłonność do współpracy zamiast współpracować, to mamy OBOWIĄZEK bronić się.

Dziecko jest doskonałym obserwatorem i niech nie nasiąka wzorcem, że tatuś może robić co chce, a mama i tak przymknie na to oko.

Cały czas koncentrujesz się na tym facecie (czy ma wyrzuty sumienia czy nie i dlaczego nie skoro powinien mieć, czy jest mu przykro, czy nie jest mu przykro, co czuje patrząc na dziecko) i poświęcasz mu ogromną masę energii, która powinna być skierowana nie na niego, tylko na Ciebie i dziecko. Ja wiem, że czujesz się zawiedziona i boli Cię bardzo to poczucie niesprawiedliwości. Po prostu przyjmij do wiadomości, że nie jest to człowiek, z którym możesz stworzyć rodzinę. Zrozumienie dlaczego robi to co robi - chociaż przyniosłoby Ci ulgę - nie powinno być teraz w czołówce Twoich priorytetów, bo pogoń za tym zrozumieniem zżera Cię od środka, a dojście do prawdy byłoby trudne i czasochłonne. Pewnie powoli z czasem zrozumiesz dlaczego, ale nie teraz. Teraz są inne, ważniejsze rzeczy.

Domyślam się, że jesteś młodą osobą, masz całe życie przed sobą.
Spotkasz jeszcze kogoś, kogo pokochasz.
Tylko żeby nie pozwolić, aby powtórzyła się sytuacja taka jak teraz,  poczytaj o "kobietach kochających za bardzo" (masz skłonności), możesz też pomyśleć o psychoterapii - to pomogłoby Ci zrozumieć np. dlaczego większą satysfakcję czerpiesz z dbania o innych zamiast o siebie i jak to zmienić.

Pozdrawiam i trzymam kciuki

Znowu nie wiem co robić... Jesteśmy już po rozprawie o alimenty. Kłamstw nasłuchałam się co nie miara, zresztą niczego innego się nie spodziewałam. Od rozprawy mąż praktycznie się do mnie nie odzywa tylko informuje mnie kiedy chce zabrać syna. Kiedy po niego przyjeżdża jestem cała nerwowa bo za każdym razem jest wredny i złośliwy. Ostatnio w ogóle nie potrafię go zrozumieć. Jednym razem mnie straszy, że mnie zniszczy, że zrobi wszystko bym wylądowała w psychiatryku, a następnym razem wysyła mi smsem nasze zdjęcie ślubne, zdjęcie naszego syna, pisze do mnie "żonuś" i ma pretensje, że nie pisze do niego "mężuś". Jest na mnie wściekły bo póki co nie zgadzam się na to by zabierał syna do siebie na noc, a nie zgadzam się dlatego, że uważam, że jest jeszcze za malutki by noc spędzać beze mnie zwłaszcza, że jego ojciec nawet gdy mieszkaliśmy razem nie poświęcił mu nigdy ani jednej nocy. Nasz syn nie wie co to jest tata kąpiący, usypiający tulący i uspakający w nocy kiedy płacze. Powiedziałam też mężowi że nie zamierzam mu utrudniać kontaktów z synem ale póki co niech zabiera go na całe dnie  i usypia go w ciągu dnia u siebie by mógł się  powoli przyzwyczając do sypiania u niego (on nigdy nawet nie wykazywał zbytnich chęci by syna brać na całe dnie, a teraz nagle chce go zabierać na całe noce). Od września do dnia dzisiejszego zabrał syna na cały dzień raz jeden jedyny (przyjeżdża i zabiera go wyłącznie popołudniami) i cały czas się kłócimy o to, że on chce go na noce, a ja mu go nie daje. Ostatnio wyzwał mnie od wyrodnej matki bo krzywdzę nasze dziecko, które tak bardzo potrzebuje ojca... Więc zapytałam go gdzie on był i gdzie jest teraz skoro ma świadomość, że jego syn go potrzebuje. Siedzi przy rodzicach i kolegach bo mu tam wygodnie, a nie ma go teraz z nami. No i znowu zaczęła się awantura. Po czym zapytał mnie czy go kocham. Powiedziałam, że mu nie odpowiem, a on zaśmiał się i powiedział mi "ja Ciebie też żonuś". Zaczął drwić, że może by przyjechał na kawę, żeby jeszcze pogadać, nawet może przywieżć ze sobą cukier jak się będę chamić. Zapytałam go co on wyprawia, jemu synowi rozpadła się rodzina a on sobie żarty stroi i drwi. Uśmiechnął się i wyszedł... Czy ktoś może pomóc mi go zrozumieć? Mam wrażenie jakby się bawił moimi uczuciami. On wie, że ja go wciąż bardzo kocham i w każdej chwili gdyby tylko zmienił swoje nastawienie zrozumiał swoje błędy jestem skłonna ratować to małżeństwo. On zna mnie dobrze i wie co czuję, a ja nie potrafie tego ukryć. Co mam robić?

Takim jakim jest teraz to ja go w ogóle nie poznaje. Wygląd ten sam. Głos ten sam. Ale zachowanie, spojrzenie, słowa wypowiadane... Aż trudno uwierzyć, że z takiej miłości i z takiego kochanego czulego serdecznego i ciepłego czlowieka zrobił się zimny drań wyprany z uczuć. Najgorsze jest to, że cały czas myśle sobie, że on tak naprawdę nie jest takim jakim jest teraz, że jest wścieły, że wywinęłam mu taki numer i odważyłam się od niego odejść dlatego to wszystko robia ale cały czas się łudzę, że gdzieś tam w głębi pozostał taki sam jaki był, bo czy jest możliwe by był jeden czlowiek a drzemały w nim takie dwie skrajności??? I żeby wcześniej mieszkając pod jednym dachem mógł tak grać i udawać kogoś kim nie był???

osobiście bym go za jaja powiesiła, po tym co tu przeczytałam.
brak mi słów by komentowac zachowanie tego niedorajdy i mamisynka.
Pewnie teściowie byli "ślepi" na jego zachowanie gdy żyliście jeszcze razem,
przy okazji obwiniając Ciebie za wszystko.
hm.. nie muszę pytać. to zapewne jedynak.

dołaczam się do słów Czarnej kotki.
"Cały czas koncentrujesz się na tym facecie (czy ma wyrzuty sumienia czy nie i dlaczego nie skoro powinien mieć, czy jest mu przykro, czy nie jest mu przykro, co czuje patrząc na dziecko) i poświęcasz mu ogromną masę energii, która powinna być skierowana nie na niego, tylko na Ciebie i dziecko. Ja wiem, że czujesz się zawiedziona i boli Cię bardzo to poczucie niesprawiedliwości. Po prostu przyjmij do wiadomości, że nie jest to człowiek, z którym możesz stworzyć rodzinę. Zrozumienie dlaczego robi to co robi - chociaż przyniosłoby Ci ulgę - nie powinno być teraz w czołówce Twoich priorytetów, bo pogoń za tym zrozumieniem zżera Cię od środka, a dojście do prawdy byłoby trudne i czasochłonne. Pewnie powoli z czasem zrozumiesz dlaczego, ale nie teraz. Teraz są inne, ważniejsze rzeczy."

dziecko nie powinno mieć takiego wzorca do naśladowania. Myślisz, że rozwód w jeden dzień zmienił jego zachowanie na wzorowe? że stał się przykładnym ojcem? a gdzie on wczeniej był? Uważam, ze na tym etapie zabieranie przez niego dziecka, to nie troska, tylko chęć zrobienia Ci na złość. Nie zjamował się wczesniej, a teraz od razu chce?  to ejst dziecko, żywa istota, a nie zabawka emocjonalna. Powinnaś ograniczyć jego spotykanie się z synem, pozwolić na początek -tylko w twojej obecności. zobaczyć jak sobie radzi, karmi, przebiera, bawi się, zmienia pieluchę. Bo jeśli tego wcześniej nie robił, to z pewnością gdy dziecko zabiera, to zajmują się nim dziadkowie. dziecko jest jeszcze małe, wszystkiego nie powie.

tak jak wspomniałam, jesteście po rozwodzie. utrzymuj kontakt tylko jeśli chodzi o sprawy z dzieckiem. Nie odpowiadaj na jego smsy dotyczące wylewania przez niego starych urazów, żali. To nie czas na przeciąganie liny na swoją stronę. Nie pisz, nie mów, nie poakzuj, że coś do niego jeszcze czujesz. Minie jeszcze trochę czasu, i sama zobaczysz, że życie powoli sie układa.
ewentualnie, gdy bardzo Cie obraża, wyzywa, starszy, to zawsze możesz mieć dowód w sadzie jako ograniczenie jego władzy rodzicielskiej.
O nim zapomnij jako o partnerze. wycisz się. Dziecko chociaż małe, to widzi, czuje te emocje. Wiele dzieci zyje w rozbitej rodzinie. Lepiej jak do tego dojdzie, niż męczyć się dla dobra dziecka.

Maskotek00 my nie jesteśmy po rozwodzie. Póki co jesteśmy po rozprawie o alimenty. Nie jest jedynakiem. Ma brata, który też jest po rozwodzie. Z pierwszą żoną rozwódł się po pół roku małżenstwa, teraz jest żonaty po raz drugi. Jeśli chodzi o przewijanie i karmienie syna to nie mam obaw, że sobie nie radzi bo zdarzyło się czasem, że to robił jak jeszcze byliśmy razem i było ok tylko zawsze był do tego odpowiedni komentarz w stylu "jak Ty nie możesz no to ja to zrobię"... Mimo wszystko i tak uważam, że zajmują się synem jego rodzice a co do ich opieki to raczej też nie mam uwag. Wiem, że potrafią dobrze zająć się swoją wnuczką, ale na noc nie chce mu synka dawać bo tak jak napisałam on nie zna ojca usypiającego, kąpiącego czy wstawającego do niego w nocy i tulącego go. U moich teściów też syn jeszcze nigdy nie spał. Jak będzie troszkę większy i będzie umiał mówić, że chce zostawać u taty na noc to nie będę się sprzeciwiała, bo wiem, że nasze dziecko potrzebuje tak samo ojca jak matkę ale przynjamniej będę wiedziała czy faktycznie w nocy zajmuje się nim jego tata czy dziadkowie. Dzisiaj znowu dostałam smsa z propozycją wspólnej kawy, bo chce poprostu pogadać. napisałam mu, że po tym wszystkim co zrobił nie mam ochoty z nim pić kawy. Stwierdził, że to jest jedyny krok, żeby wszystko wyjaśnić. Odpisałam mu, że tu już nie ma co wyjaśniać, poza tym ja nie mam czasu i ochoty wysłuchiwać jego kolejnych kłamstw i oszustw, a jego nigdy nie było stac na szczerą i uczciwą rozmowę. Po tym smsie już się nie odezwał....

Może nie na temat i nie będzie to rada. Ale czytając to co napisałaś , przed oczami stanął mi obraz mojego byłego. takie same zachowania, taka sama sytuacja z mamusią, tak samo mnie traktowali jego rodzice,tyle podobnych rzeczy poczułam się jakby to był on w przyszłości.

Brawo! Niech nie sądzi, że jesteś na każde jego skinienie.
Tylko tak trzymaj

Witaj.

Zadajesz nam pytanie tego typu....Co ja jeszcze mogę zrobić by on przejrzał na oczy?

A ja Ci zadam pytanie podobne....Co on musi jeszcze zrobić żebyś to Ty przejżała na oczy?

Niestety tego związku już dawno nie ma a Ty zamiast sie z tym pogodzić i zacząć życie od nowa to pozwalasz sie dręczyć,wykorzystywać,ranić.Cokolwiek nie zrobi Twój mąż to Ty ciągle go bronisz,ciągle usprawiedliwiasz jego zachowanie i czyny.A on to wykorzystuje i tak bedzie zawsze dopuki Ty z tym nie skonczysz.On sie Toba bawi,manipuluje.Chodzi na imprezy,ukrywa telefon,bawi sie a do Ciebie wciąż nie dociera że to koniec waszego małżeństwa.
Ciagle wspominasz jak kiedyś było cudownie,jaki to on był dobry dla Ciebie ale tego już nie ma i musisz wkoncu to zrozumieć.Przestan myśleć o tym co było i skup sie na tym co jest teraz.
To nie jest miłość to jest uzależnienie.Boisz sie że zostaniesz sama,że nie dasz sobie rady ale to nie prawda.Jesteś silna kobieta i dasz sobie rade,masz syna wiec przenieś całą swoja miłość na niego,zamiast sie zadreczac to poświęć czas dla dziecka.
Ulga przyjdzie dopiero jak wkońcu to zrozumiesz.

Życze wytrwałości i siły

Rozczarowana... Bardzo Ci kibicuję. Gdzieś wpostach napisałaś:

"Nie rusza go to, że nas tak zostawił (to ja od niego odeszłam ale tak naprawdę to on nas zostawił) gdzie   ledwo daje sobie radę sama z malutkim dzieckiem na co dzień i bardzo oboje go potrzebujemy?"

Ledwo?? Ledwo?? Dziewczyno! Robisz z siebie jakąś sierotę życiową, a Ty naprawdę silna babka jesteś! Nie widzisz tego? To przecież TY podejmujesz wszelkie dezycje- dobre dla Ciebie i dziecka. Ty odeszłaś od dupka, Ty sobie sama doskonale radzisz, to Ty masz głowę na karku! On się buja w te i we w te, a TY? Ty w sumie wiesz, co masz robić. Te Twoje niedowierzania względem niego- to po prostu zawiedzione nadzieje, ze nie jest tak, jak wierzyłaś, że będzie. Boli, będzie jeszcze trochę bolało, ale nie może to zacmiewac Twojego zdrowego rozsądku. Ale tak naprawdę, to Ty wiesz, co robić. Tylko jeszcze troche się boisz.
Ale czy warto?? Ile czasu poświęciłaś na tego drania? Ile nerwów? Spójrz na siebie, co on z Tobą robi? czy on ma do tego prawo? Czy to nie Ty masz panować nad własnym życiem, a nie jakiś chłoptaś, który jaja sobie goli nie dla Ciebie,a dla jakiejś lali? No weź...

Im szybciej pogodzisz się z tym, że nie- nie jest mu żal własnego dziecka, nie ma wyrzutów sumienia względem was i tak naprawde- ma to w nosie- tym będziesz spokojniejsza. Bo ok- fakty są, jakie są. Ale to nie zmienia tego, że masz siłę walczyć o siebie i o malucha i że zasługujecie na święty spokój.

Aha- naprawdę go potrzebujesz????

To klasyczny przykład narcyzmu. On jest narcyzem. Jest totalnie rozchwiany także emocjonalnie. Uciekaj od niego i takich ludzi jak najdalej bo wysysaja cała energię i chęć do życia. Wszystko co napisałaś idealnie się zgadza. Narcyzi Nienawidzą kobiet.Nie mają rzadnych uczuć i są zimni jak lód. Kłamią i manipulują by ukryć swoją prawdziwą twarz. Robią dlatego z siebie ofiarę losu. Poczytaj sobie co to narcyz i jak się zachowuje. To są psychopaci. Trzymaj się. Życzę dużo siły

Dokładnie tak samo myślę. Nie ma wg mnie szans na to że przed ślubem był chodzącym ideałem, a po ślubie z dnia na dzień sie zmienił.
My kobiety niestety mamy syndrom "że po ślubie będzie lepszy dla mnie". Niestety cuda sie nie zdarzają. Na pewno były jakieś objawy przed ślubem ale autorka ich nie chciała widzieć albo widziała ale myślała że to tylko chwilowe, jakoś to tłumaczyła, np. jest po pracy zmęczony, zrobię to za niego.