Czy to przemoc? - Netkobiety.pl

Tak kochana, to jest przemoc. To są pierwsze sygnały. U mnie tak się właśnie zaczynało, a ja to zbagatelizowałam niestety. Skończyło się tragicznie.

Też uważałam, że mój partner jest opiekuńczy, troskliwy, a otoczenie uważało go za spokojnego człowieka...gdy czytam to, co piszesz to jakbym czytała o sobie....u mnie było dokładnie tak samo...

Tarasowanie drzwi, łapanie za ręce, rzucanie na łóżko, gdy chciałam wyjść...i to wszystko po 3 latach mniej więcej dopiero się zaczęło....ale zbagatelizowałam to.

Trochę przestawiłem kolejność.
Twój problem dotyczy nie tylko Twojego chłopaka, ale i Ciebie. Czepiactwo, awanturnictwo prędzej czy później, zabije każdy związek. Człowiek ma jakąś wytrzymałość, u Twojego chłopaka najwidoczniej po 3 latach ta wytrzymałość się wyczerpała. Robienie awantur bez powodu, to też forma przemocy, tyle że psychicznej. Teraz on na przemoc odpowiada przemocą. Albo coś z tym zrobicie, albo ugrzęźniecie w błędnym kole, w którym każde z Was jest raz katem, raz ofiarą. Ostatecznie związek się rozpadnie, a Wy wyjdziecie z niego poturbowani psychicznie.

Dziękuję za odpowiedzi. Faktycznie mam wrażenie, że czasem takie zachowania jakoś podświadomie sama prowokuję, choć nie mogę rozgryźć na czym to dokładnie polega. Ostatnio dużo o tym myślę i mam wrażenie, że zachowanie mojego chłopaka wyzwala mnie z poczucia winy. Nie zdawałam sobie z tego wcześniej sprawy ale po przemyśleniu wszystkiego po raz kolejny doszłam do takich wniosków.
Jeśli chodzi o mnie to najbardziej wybuchowa byłam przez pierwsze 2 lata naszego związku. Wiem, że to był ogromny błąd, jednak bardzo trudno było mi zapanować nad emocjami. Teraz jestem dużo spokojniejsza i staram się rozwiązywać problemy logicznie i bez awantur, co oczywiście nie znaczy, że zawsze i w każdej sytuacji jestem spokojna. Mam wrażenie, że on zaczął się tak zachowywać właśnie wtedy, kiedy ja zaczęłam się wyciszać. Ogólnie zasada jest taka: jeśli ja się wkurzam, a on jest spokojny, to wkurzam się dalej. Natomiast jeśli w trakcie kłótni to on straci nad sobą panowanie, to ja automatycznie się uspokajam. Tak jakbym miała jakiś wyłącznik. Może on to zauważył i uznał, że to najlepszy sposób na zakończenie konfliktu. Może faktycznie, gdyby nie moje zachowania, to on nie reagowałby w ten sposób..

"Natomiast jeśli w trakcie kłótni to on straci nad sobą panowanie, to ja automatycznie się uspokajam. Tak jakbym miała jakiś wyłącznik."

Dążysz podświadomie do tego, żeby odtwarzać sytuacje z Twojego domu rodzinnego, żeby wejść w taki sam schemat.
Twój partner ma skłonności do przemocy.
Obojgu Wam przydałaby się terapia.

Mnie zainteresował fragment o biegnięciu do łazienki i przytrzymywaniu drzwi, żeby nie zdążyła się zamknąć.
Rozumiem, że w sytuacjach problematycznych zamknięcie się w kiblu i milczenie zza drzwi to standard...
Jeśli tak, to zawężanie kwestii do pierwszych symptomów przemocy jest dużym błędem.

Opisałaś zachowania partnera, które mogą wynikać z Twojego prowokującego zachowania.
Nie powiedziałaś jednak ani słowa o treści słów wypowiadanych przez Ciebie.
Z pierwszego postu wynika, jakby Twój partner nagle doznał uszkodzenia mózgu i odmienił się całkowicie.
Później dopisałaś, że to Ty właściwie prowokujesz go do użycia siły fizycznej.
Zauważ, że nie użyłem słowa "przemoc", a "siła fizyczna".
Bo to dwie różne sprawy.
Przemoc można stosować jedynie umyślnie, aby sprawić ofierze ból lub zastraszyć w celu zmuszenia jej do podporządkowania sprawcy przemocy.

Zadam teraz pytanie i mam nadzieję, że odpowiesz szczerze.

Czy w czasie awantur grozisz targnięciem się na własne życie, a potem usiłujesz:
-  wybiec z domu (by, np. "skoczyć z mostu do rzeki"), lub
-  zamknąć się w łazience (by, np. "podciąć sobie żyły")?

Nie znam prawdy, a jednak czuję, że wszystkiego nie mówisz.

Po prostu nie wierzę, że ktoś, z dnia na dzień, bez powodu może zacząć używać przemocy przeciwko bliskiej osobie.

Pozdrawiam.

Excop to nie jest do końca tak, że takie sytuacje zaczynają się dziać nagle. To jest proces, to narasta stopniowo. Nigdzie nie użyłam słowa nagle.
Nigdy nie groziłam popełnieniem samobójstwa. W czasie tej kłótni, którą opisałam, chciałam wyjść z domu, ale na spacer z psem. Robię sobie czasem takie długie spacery, aby się wyciszyć. Doskonale Cię rozumiem, że nie możesz uwierzyć w tą sytuację, ja też czasem nie mogę uwierzyć.
Sądzę, że przemoc nie zawsze jest stosowana z premedytacją. Są ludzie, którzy ją stosują ze stoickim spokojem, aby specjalnie sprawić ból, są też ludzie, którzy nie potrafią poradzić sobie z emocjami i ze swoją agresją.
To nie jest tak, że oskarżam mojego chłopaka, że chce zrobić z niego jakiegoś damskiego boksera. Napisałam o tym tutaj, aby poznać niezależne opinie i abyśmy mogli razem naprawić nasze błędy. Uważam, że wina leży dokładnie pośrodku. Chciałam też wiedzieć czy to nie jest tak, że ja przesadzam, że jestem wyczulona właśnie na to użycie siły.
Ja również stosowałam wobec niego formę przemocy. Przemocy psychicznej. Czy robiłam to z premedytacją? Nigdy. Przez długi czas nawet nie wiedziałam, że to przemoc. Po prostu nie potrafiłam radzić sobie ze swoimi emocjami.
Świat nie jest czarno-biały, a człowiek nie zmienia się nagle. Dlatego tak ważne jest to, aby w porę rozpoznawać, że dzieje się coś złego i postarać się to naprawić, zanim zdąży się rozwinąć. Pozdrawiam

To są zaczątki przemocy i patologi. Uciekać z takiego zwiazku jak najdalej!