Wymagania kobiet względem facetów - Netkobiety.pl

Mogę Ci napisać, co dyskwalifikuje - brak poczucia humoru i nieodcięta pępowina od mamusi.

Do tego kompletna niezaradność "ale cooo jaaaa mooge?"

To nie jest tożsame. Mam na myśli wysokie zarobki i zaradność.

Pytanie czym w ogóle jest ta mityczna "zaradność" bo jak zauważyłam  - każda osoba rozumie ją trochę na swoj sposób.

Ja chyba nie mam wymagań co do facetów. Po prostu czasemsię na kogoś trafia i grawitacja się lekko zagina...

Jesteś pewna, że nie masz żadnych wymagań?
Naprawdę przy każdym może się "grawitacja zaginać"?
Co do tytułu wątku, to ja podchodzę raczej z drugiej strony: jakich cech na pewno nie da się zaakceptować.

Nie, nie przy każdym. Nie potrafię tylko określić ich wspólnego mianownika.

I raczej też łatwiej mi określić co mnie zniechęca.

_____

Jest w sumie coś, co mnie pobudza do działania, ale nie jest to pobudka pozytywna, która by mi wychodziła na dobre. Acz kilka razy w życiu zdarzyło mi się dać się ponieść tej fali.

Potrafię haftować i szyć na maszynie. Ręcznie też.
Potrafię też zagipsować dziurę w ścianie, wiercić wiertarką, tapetować, naprawić rower i tego typu duperele. Jestem więc zaradnym facetem?

Takie umiejętności wynikają z sytuacji życiowej - nasi ojcowie potrafili więcej, bo w sklepach nic nie było, trzeba było kombinować jak naprawić starego poloneza (albo i syrenkę), trzeba było nauczyć się murować - inna sprawa, że wtedy nie było tych wszystkich akryli, polimerów, metaloceramiki i innych cudów. Był cement, piach i wapno.
Toto to i ja potrafię wymieszac.

Swiat sie rozwinął.

Nasi ojcowie maszyn parowych też naprawiac nie potrafili.

Kwintesencją zaradności dla mnie jest umiejętność poradzenia sobie w każdej sytuacji. Facet zaradny potrafi odbić się od dna i wykombinować jakiś biznes/prace, które przyniosą dochód i utrzyma dzięki temu rodzinę. Zaradny facet, to taki, który się nie boi ludzi. Zaradny facet to taki, który na zagraniczną podróż wybiera się samochodem i nie straszne mu są korki paryskie, czy ruch berliński. To taki, który jak się zgubi umie znaleźć drogę, a zapytanie kogoś o nią nie uważa za ogromną ujmę na honorze. Zaradny facet to taki, który umie załatwić coś w czasie krótszym niż czas urzędowy przewiduje. Zaradny facet to taki, który choć nie umie wymienić uszczelki w kranie, to tak to zrobi i załatwi, że kran będzie naprawiony, a partnerka zachwycona i wdzięczna jak on to pięknie załatwił.

MójPotencjalnyFacet nie może:
- być neandertalczykiem - ma być inteligentny, nie może zakończyć swojej edukacji w okolicach szkoły średniej, nie może gardzić rozrywkami "z wyższej półki", tzn. nie to, że ma uwielbiać operę, ale nie może rzucać haseł "książki są nudne", "jak można iść do teatru, jak jest kino" itd.
- odrzucać wyglądem i związanymi z tym rzeczami - musi być zadbany, co do samego wyglądu to kwestia mniej ważna, najlepiej, żeby był wysoki i tyle, jeśli chodzi o wymagania. Chociaż do tego nie może być otyły - ale to wiąże się z dbaniem o siebie najczęściej.
- być "ciapą" - musi być samodzielny, zaradny, odcięty od mamusi.
- nie akceptować homoseksualistów - mój najlepszy przyjaciel jest gejem, jakieś negatywne/agresywne wypowiedzi zrażają mnie jak nic innego. Ma traktować gejów/lesbijki jak każdą inną osobę.

Co do samej zaradności - dla mnie to osoba, która jest w stanie podejmować własne decyzje, w razie problemów nie siada i nie płacze, ma jakiś plan na siebie (choćby się miał milion razy zmienić, nieważne, nie może po prostu hm... wegetować ).

Według opisu Eileen jestem neandertalczykiem

Z drugiej strony to porównanie trochę podbudowuje - tak wykształcona osoba, która z pewnością nie zakonczyła edukacji w okolicach liceum powinna wiedzieć, że wsród sobie wspólczesnych neandertalczycy byli spoleczenstwem bardzo rozwiniętym .
Bardzo się cieszę, że jestem wspólczesnym neandertalczykiem, bo ten epitet wcale nie jest obraźliwy

Stereotypowe myślenie czasem sprowadza na manowce

Tomasinho, napisałam wyżej swoją definicję zaradności, taka sama w moim odczuciu obowiązuje również kobiety. Tak samo - jeśli chcę się uznać za zaradną - muszę być samodzielna, nie wisieć na rodzicach, podejmować własne decyzje i nie jęczeć, jak są problemy, tylko je rozwiązywać.

Co powoduje że facet jest atrakcyjny? Dla mnie (powtórzę się w sumie po części) inteligencja, wykształcenie, elokwencja, ogólne oczytanie, zaradność, samodzielność, jakaś pasja/pasje, poczucie humoru (najlepiej czarny), cięty język, dystans do siebie, wysoki wzrost, tolerancja dla osób homoseksualnych i brak innych dziwnych poglądów (typu baby do garów), umiejętność przystosowania się do każdej sytuacji, posiadanie własnego zdania, poczucie własnej wartości... Długo można wymieniać, jednak nie nazwałabym wszystkich tych cech obowiązkowymi.

Iceni, neandertalczyk to mi się w liceum wzięło... pewna nauczycielka tak określiła jednego chłopaka i jakoś się przyjęło. I to nie miało być obraźliwe, mam wielu znajomych, który tego kryterium nie spełniają (jeśli chodzi akurat o to z wykształceniem), natomiast do związku bym ich nie chciała. Co nie oznacza, że ich nie lubię. Nie wiem, może to mi się zmieni z wiekiem, ale hm... mam 22 lata, przeciętna osoba w moim wieku, która skończyła wyłącznie liceum/gimnazjum, żyje sobie bez żadnego planu albo raczej z planem "chcę być sobie szarym człowieczkiem i mieć święty spokój" - a ja sama nie wyobrażam sobie nie dążyć do czegoś związanego z pracą, wykształceniem, rozwojem. I dlatego chcę podobnego faceta. Co nie oznacza, że mam coś do całej reszty. Jedni lecą na brunetów, ja lecę na osobę, która chce zdobywać wykształcenie. Źle?

No właśnie do kobiety mój opis też się liczy i właśnie o to chodzi. Jeśli ja jestem zaradna wg moich kryteriów, to nie mam ochoty na faceta, który nie dotrzyma mi kroku, bo facet mój ma być partnerem, a nie uczepionym mnie worem. Oczywiście nie musimy być zaradni w tych samych dziedzinach i możemy się uzupełniać i to jest jeszcze lepsze, ale nie dopuszczam raczej myśli, że ja wszystko, a on nic.

Kończąc mój udział w tym wątku dodam że:
- mój pierwszy facet był przystojny
- mój drugi facet był wysoki
- mój trzeci facet jest zaradny, inteligentny, z poczuciem humoru, wrażliwy i wyrozumiały - dlatego z nim jestem

To cechy charakteru nie grają roli? To że na przykład facet jest miły, wyrozumiały, czuły, potrafi poświęcać się, wspierać już dla kobiet nie ma znaczenia jak rozumiem? Ważne żeby potrafił wszystko załatwić i trzepać zielone, aby żyło się z nim łatwiej, a uczucia w sumie nie są zbyt ważne?

Hm. Zdecydowanie nie chcę, żeby facet się dla mnie poświęcał, wyrozumiały też nie będzie musiał być, jeśli odpowiednio się "dopasujemy". Chodzi mi o to, że po co mi facet, który podejdzie z wyrozumiałością do tego, że np. nie będę mu serwować obiadków - wolę takiego, któremu to zwyczajnie nie będzie przeszkadzać, że obowiązkami domowymi się podzielimy. A nie że to będzie wyrozumiałość.

Miły hm... to też zależy w jakim sensie. Ja tam lubię osoby sarkastyczne i złośliwe. A że czuły, wspierający, to takie rzeczy zazwyczaj powoduje miłość. Przesadnych czułości też zresztą nie wymagam.

Zielonych nie musi trzepać, chociaż to też zależy od sytuacji - jeśli nie zarabia zbyt dużo, bo aktualnie się uczy, czy ma jakiś plan swojej "kariery", tyle że obecnie dopiero dąży do czegoś, o czym marzy, to inna sprawa, niż gdyby jego życiowym pragnieniem i ostatecznym celem zawodowym byłaby praca magazyniera. Ale nie dlatego, że za mało zarabia, tylko dlatego, że dla mnie to brak ambicji. Jako praca na jakiś czas - okej, ale nie jako praca - szczyt marzeń i możliwości. Chociażby dlatego, że sama po studiach zamierzam się dalej kształcić i zwyczajnie nie widzę się w związku z osobą, dla której tego typu praca jest krańcowym osiągnięciem. Można mówić, co się chce, ale to jest ważne. Nie dlatego, że ktoś jest lepszy czy gorszy, ale np. widzę, jaka jest moja mama, która robi habilitację, o czym można z nią porozmawiać, jak się zachowuje itd., a jakie perspektywy, spojrzenie na świat i zainteresowania ma osoba z 20-letnim doświadczeniem np. konserwatora (taki przykład, bo akurat takiego pana znam). Widzę, jak które z nich się wysławia, jak się zachowuje. Po części dlatego nauka, wykształcenie jest dla mnie sprawą priorytetową. I nie wyobrażam sobie, żeby np. teraz moja mama weszła radośnie w związek z kimś, kto np. nie skończył liceum. Ciężko byłoby się dogadać w większości przypadków, chociaż nie mówię, że takich par w ogóle nie ma. Tyle że widzę, jak większość znanych mi tego typu związków kończy.

I oczywiście, że uczucia są ważne - tylko że nie zakochujemy się w każdym, prawda? Tzn. mam się rzucać w związek z kimś, kto mi kompletnie nie odpowiada, bo on mnie kocha i jest dla mnie czuły, dobry, wyrozumiały? Bez przesady.

Nie toleruję u faceta przesadnej zazdrości , podejrzliwości, zbytniej pewności siebie, pijaństwa, wulgarności, cwaniactwa, głupoty, zacofania, gdy wisi na kobiecie non stop, maminsynków, oraz, gdy nie szanują starszych. Nie lubię domatorów i wiecznie zdołowanych pesymistów i gdy no stop przeklina.
Podoba mi się, gdy facet jest rodzinny, jest dobrym słuchaczem i przyjacielem w związku, lubi sport, wygadany, lubi towarzystwo. Cenie sobie gdy ma poczucie humoru, jest wesoły i jest dobrze wychowany.