jak uratowac milosc? - Netkobiety.pl

Zdecydowalam sie napisac tutaj pierwszy moj post. Chcialabym Wam opisac moja sytuacje i zobaczyc co o tym myslicie, moze uda Wam sie mi cos doradzic Tak wiec zaczynam moja historie. Jestesmy rok w zwiazku. Zaczelo sie magicznie, zaczelismy sie spotykac i od pierwszego spotkania tak jakby 'nalezelismy do siebie'. Nie na zasadzie obietnic itp. ale kazde z nas czulo to samo, slowa byly dodatkiem. Kazde spotkanie bylo czyms cudownym, wyczekiwanym. Ciezko bylo bez siebie wytrzymac. Jednak bylam nieswiadoma wielu rzeczy, imprezowalam, teraz jak patrze z biegiem czasu to moge powiedziec, ze czesto calkowicie nieswiadomie 'spychalam go na bok', potem plakalam po alkoholu, robilam wyrzuty najczesciej o to, ze nic mi nie mowi co go trapi, ze skad ja mam o tym wiedziec. Teraz wiem, ze nie dawalam mu do tego podstaw...on byl dla mnie wszystkim, ja dla niego tez, jednak nie widzialam ile rzeczy porzucal lub olewal dla mnie. Wczesniej to bylo takie niewidoczne, widzialam, ze sie poswieca, ale nie zdawalam sobie sprawy, ze az tylo go to kosztuje. (Nie moge zniesc teraz tej mysli, zmienilam sie strasznie od tamtego czasu, jestem rozsadniejsza, mam inne priorytety-wiem o co walczyc, na czym mi zalezy i ile jestem w stanie poswiecic sie temu.) Zaczelo sie po jakims czasie psuc, nie zdawalam sobie wczesniej sprawy, ze to z mojej przyczyny. Ale kiedy dojrzalam do tego, zaobserwowalam, przeanalizowalam, wyrzucilam to zle zastepujac dobrym i 'kochanym' to bylo troche za pozno...(dodam, ze on sam widzi jak sie zmienilam ns dobre i ze zmienilam podejscie itd) on juz sie zamknal, nie chce mojej pomocy, nie.ma zadnych oczekiwan. Tak jakby jestem teraz punktem skrajnosci-z jednej strony go unieszczesliwiam, bo te starocie sa jeszcze u niego zagrzebane, a z drugiej strony mnie kocha. Tylko, ze on juz nie chce walczyc, nie umie sie zachowac w zlym momencie, wtedy jest wszystko na nie i nawet on nie chce tego naprawiac. Z kolei w dobrych momentach jest tak jak kiedys, magia. 2/3 razy rozstal sie ze mna, jednak to bylo na kilka dni, gora tydzien. Zadne z nas nie funkcjonowalo normalnie, nie potrafilo. Ciagnie nas strasznie do siebie. Planowalismy juz wspolne zycie. Jestesmy tak naprawde oboje w rozterce, bo on nie wie czego chce i co ma robic, ja z kolei jestem przekonana, ze to jest do uratowania. Mozecie napisac, ze najlepiej by bylo, zebysmy sie rozstali, czas leczy rany itd. Nieprawda. Nawet te kilka dni wyssysa sily tak, ze do czlowieka przychodza mysli samobojcze, zdarzylo mi sie to po ostatnim rozstaniu, nie wiem co wtedy tak naprawde sie ze mna dzialo...powiedzcie jak znalezc srodek, jak wysrodkowac szczescie obojga partnerow I zwiazek? Co potrzeba, zeby razem ze mna walczyl?
(Dodam, ze to moj pierwszy zwiazek, ale taki, w ktorym chcialabym zostac juz do konca. On zas zostal kilka razy zraniony przez partnerki, probowal sobie cos zrobic, jednak to bylo dawno temu, to juz na niego nie wplywa w zadnym stopniu. Sam jest rowniez ze soba niepoukladany, zagubiony ) to tsk fosc w skrocie poradzcie