Z rodziną męża jestem w złych stosunkach. Postanowiłam do nich nie jeździć chociaż mieszkają w tej samej wiosce. Właściwie to mam wrażenie, że oni chcą mnie wygryźć z mojego małżeństwa. Jeździłam tam prze 4 lata ale w końcu powiedziałam dość. Ale to co budzi mój niepokój to postawa mojego męża. Właściwie to moje stosunki z jego rodziną go nie obchodzą i nie chce o tym gadać.Czasami mnie bronił jak u nich byliśmy ale co z tego jak oni cały czas próbują mi dokopać:na okrągło ze mnie szydzą, próbują mi pokazać, że jestem złą matką a oni by lepiej wychowali moje dziecko, ignorują mnie i traktują mnie takk jakby mnie w ogóle nie było albo próbują ingerować w nasze życie, nasze wydatki i decyzje. Próbowałam z mężem gadać o całej tej sytuacji ale za każdym razem jest tylko ochrzan co ja po nim chcę. Z racji tego, że mamy 2 letnią córkę to kazałam mężowi, żeby ją do nich zabierał ale nic z tego więc moja córka już od 3 miesięcy nie widziała swojej babci. Mój mąż oczywiście nie widzi problemu. Za chwilę na pewno teście rozniosą po wsi opinie, że jestem złą matką bo izoluje ich od wnuczki. Mam wrażenie, że mój mąż nie bierze do nich córki bo im się to nie podoba a on im jest ślepo posłuszny chociaż przed ślubem nie sprawiał takiego wrażenia.Oni robią wszystko żeby się mnie pozbyć. Na 30 urodziny dali mu bluzkę z napisem "Branie zaczyna się po trzydziestce" . To jest nienormalne już jednej synowej się pozbyli. Ale to co mnie najbardziej wkurza to to że nie mogę z mężem normalnie o tym pogadać. A jak zaczynam wymieniać ich złośliwości to on ich broni. Ja nie rozumiem jak można bronić ludzi którzy próbują zgnoić twojego współmałżonka.Trudno mi się angażować w takie małżeństwo pomimo, że mój mąż jest dla mnie dobry ale w ogóle nie rozumiem stosunków z jego rodziną. Może ktoś mi wytłumaczy o co tu chodzi bo ja tego nie kumam i nie bardzo rozumiem co się dookoła mnie dzieje a sytuacja budzi u mnie spory niepokój i właściwie to mam wrażenie, że tracę kontrolę nad swoim małżeństwem.
- szeropinjon
- Mój jest ten kawałek podłogi
- Nieaktywny
- Ola_la
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
musisz się od nich zdystansować, nie chodzic do nich nie dzwonic, a jak będą chcieli kontaktu z wnuczka to przyjdą nie martw się nic na sile
3 2014-09-19 16:31:06 Ostatnio edytowany przez basiakalic (2014-09-19 16:32:29)
- basiakalic
- Na razie czysta sympatia
- Nieaktywny
Szeropinjon, to niestety bardzo częste u synów...często w starciu żona-rodzina, biorą stronę rodziny. Nie umiem tego wytłumaczyć, bo ja mam "nieco" inaczej, ale tak jest. To, że Twój nie widzi problemu to też pospolite jak dżdżownice po deszczu...mój ma to samo, a wiesz jakie rozwiązanie widzi?
On nie próbuje pogadać z matką, by dostrzegła we mnie człowieka, on nie próbuje nikogo i niczego zmienić, on ma jedną odpowiedź: wynieśmy się jeszcze dalej, na drugi koniec Polski, i nie gadajmy ani z moimi ani z Twoimi rodzinami. No normalnie CHORE! Tym bardziej, że moja rodzina nigdy go nie zraniła, wręcz przeciwnie, akceptują go aż na wyrost, można by rzec 
Ale żeby było "sprawiedliwie" to w ogóle może przeprowadźmy się nad morze i tam nie będzie naszych rodzin. To jest dla niego rozwiązanie. A nie rozmowa, rozsądne kroki. Jeden cel: UCIECZKA. ja na to się nie zgodzę. Potrzebuję rodziny, drugiego człowieka, jak powietrza. Tchórzostwo to żadne rozwiązanie. Coraz częściej widzę w nim niepoważnego człowieka...zamiast skonfrontować się z problemem to lepiej uciec? Ile my mamy lat?
4 2014-09-19 16:37:42 Ostatnio edytowany przez basiakalic (2014-09-19 16:47:01)
- basiakalic
- Na razie czysta sympatia
- Nieaktywny
Szeropinjon, wiem tyle, że nasza cierpliwość ma granice. I wiem też, że przyjdzie taki czas, że dojdzie do Ciebie co jest najważniejsze, i na czym Ci bardziej zależy. Pewnie na małżeństwie, ale z drugiej strony może nam na czymś baardzo zależeć, ale jednocześnie utrzymywanie związku wiąże się z takimi kosztami emocjonalnymi że odbija się to na zdrowiu...
Ja niestety nie umiem Ci doradzić jednoznacznie, i w ogóle uważam że to złe dawać komuś w takiej sytuacji wyraźny przekaz: ZOSTAŃ/ODEJDŹ. Musisz przemyśleć, czy gra jest warta świeczki, ot co, i czy przykre sytuacje powtarzają się aż tak bardzo często i czy aż tak są dotkliwe.
- samotnax4
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Też miałam taki problem. Teściowa mnie nie znosi od dnia ślubu i na każdym kroku dawała mi to odczuć. Mąż nigdy nie stawał po mojej stronie "bo mamie będzie przykro". Jego zdaniem mi mogło być przykro "bo ja jestem twarda i sobie poradzę", żadne prośby, krzyki, nic nie skutkowało. Cztery lata to znosiłam, w końcu zerwałam kontakty z tą kobietą, mężowi zabroniłam zabierać tam dzieci. Za każdym razem gdy ona coś odwalała, krytykowała mnie do sąsiadów pokazywałam to mężowi. W końcu powiadomiłam go o planowanym rozwodzie. Gdy zobaczył pozew na pulpicie komputera wszystko się zmieniło. tak, to była manipulacja z mojej strony, ale grunt że skuteczna. Sam zaczął unikać matki, przestał do niej biegać na każde zawołanie. Stał się innym człowiekiem.
- basiakalic
- Na razie czysta sympatia
- Nieaktywny
No to jak już na to Cię było stać, to znaczy, że problem naprawdę był poważny. Ja kiedyś zapytałam swojego, dlaczego nic jej nie powie? A on: "Bo to moja matka". Czy mam dodawać coś jeszcze do tej żenującej odpowiedzi? Parę sekund później dodał: "Bo nic takiego Ci nie powiedziała, ona mówi ogólnie".
No dziękuję bardzo, jeśli to jest ogólnie. Ja jestem z maminsynkiem i przekonałam się o tym jak już niestety wpadłam po uszy w uczucie, wtedy wszystko wydaje się proste... ale nie wiedziałam że jest aż tak źle. Do niedawna.
