Problem alkoholowy w związku - Netkobiety.pl

powiem tak, Jeśli go Kochasz wyślij go na odwyk, to go odmieni!! Mam ojca który całe, życie pił, zrujnował życie mojej mamie i siostrze, mi tylko dzieciństwo... Gdy miała 13 lat poszedł na odwyk i jest innym człowiekiem od 9 lat nie pije,mysli o domu, rodzinie:) 
Ty nic nie zdziałasz, bo z alkoholizmem jest tak, że nie tyko on jest chory, ale cała rodzina.
Uwierz mi życie z kimś takim nie ma sensu. Trzeba poczynić kroki. Albo sie wyleczy, albo i Tobie zrujnuje życie a co najważniejsze Twojej córce. Teraz głównie musisz myśleć o niej. Teraz jej szczęście jest najważniejsze.

Przykro mi ale jeśli w grę wchodzi alkohol to niewiele da się zrobić. Mój tata też pił i też były osobne półki w lodówce, osobne pranie ale nie chcieli rozwodu ze względu na dzieci. Mam rodzeństwo i ciężko nam było. Woleliśmy żeby się rozwiedli ale to na nic. " wydawało " im się ża tak będzie lepiej. Rozwiedli się  po dwudziestu paru latach i o dwadzieścia za późno. Próbowali to kilka razy składać ale nigdy nie wyszło. Teraz oboje ułożyli sobie życie i są szczęśliwi. Jeśli mąż nie chce nie zmusisz go. Myślę że sama wiesz co powinnaś zrobić. Daj córce szanse na życie.

Dziewczyno...nie ma na co czekać tylko czym prędzej wyjść z tego bagna,które coraz bardziej Cię wciąga.Zacznij myśleć w końcu o sobie i dziecku zostawiając tego drania.Z alkoholem nie wygrasz...bo on przede wszystkim zawładnął waszym domem.Jesteś już współuzależniona.Nie czekaj aż spotka Cię więcej upokorzeń ze strony swojego męża...przerwij to pasmo nieszczęść i zacznij życie od nowa.Uwierz w swoje możliwości.Jesteś młodą kobietą i życie stoi przed Tobą otworem a Ty zamknęłaś się w tym diabelskim młynie i myślisz,że coś się zmieni.Owszem zmieni się...ale na jeszcze gorsze.Nie hoduj w swoim dziecku od małego nerwicy narażając je na pobyt w takiej atmosferze.Ono ma się czuć bezpieczne i kochane.
Jak można kochać kogoś kto na każdym kroku pokazuje Ci,że jesteś przysłowiowym zerem i czerpie radość z tego,ze sprawia Ci ból a tym samym naraża na cierpienie?Zastanów się!
I nie załamuj się...tutaj na tym forum są kobiety,które rozwiodły się mając po dwoje dzieci lub troje.Zaczynają życie od nowa i świetnie sobie zaczynają radzić.Ale najważniejsze...to uwierzyć w siebie i w to,że życie bez pasożyta przy boku jest o wiele ciekawsze,spokojniejsze i szczęśliwsze.

wiecie co jest najgorsze?,to,że on nie widzi swojej winy,tylko zwala wszystko na mnie,on jest przykładnym panem nauczycielem,ma nieposzlakowaną opinię,wszyscy go lubią ,jest dobrym tatą ,a to,że wieczorem codziennie pije w niczym nie przeszkadza,bo rano jest trzeźwy i nic nie zawala... prosiłam o kompromis,aby sobie pił dzień na dzień... ale ja nic mu nie będę kazała... Jego ojciec też pije cadziennie a on jest dla niego autorytetem(też ma za sobą 2 rozwody) i mu ''radzi'' przez ostatnie miesiące nie usłyszałam słowa kocham nie zostałam przytulona (nie ma wspólnych wieczorów a sex był raz w miesiącu... powiedzcie dlaczego ja tak strasznie boję się odejść,dlaczego go kocham,za co?? jest mi tak strasznie ciężko:(

to wszystko zalezy od tego czy Twoj maz zacznie chciec sie leczyc. jezeli tak to Twoje wsparcie bedzie dla niego bardzo wazne a jesli nie to byc moze Twoje odejscie skloni go do levzenia. oczywiscie, nie przecze ze kobiety ktore tez przezyly podobne sytuacje doradzaja z dobrego serca jednak malzenstwo to odpowiedzialnosc a alkoholizm to choroba i jesli widzisz ze jest szansa to warto walczyc o wasza milosc. tylko zadbaj przede wszysthkim o dziecko, zeby ono mialo wzgledny spokoj i poczucie ze jest kochane.

Hmm... Jedno, co Ci mogę doradzić - myśl najpierw o dziecku i jego potrzebach - o sobie na końcu. Wiem, co mówię. Mój ojciec był alkoholikiem. Zmarnował mi dzieciństwo, a mojej mamie najlepsze lata jej życia. Od kilku lat nie żyje i... oddycham z ulgą... Wiem, jak to brzmi - możecie mnie zlinczować za to, ale cieszę się, że jego już nie ma i nas nie krzywdzi. Mam żal do mojej mamy, że go nie zostawiła. Dlatego zawsze myśl o swoim dziecku. Jeśli zacznie dziać się jeszcze gorzej, to zapisze się w jego psychice i będzie to rzutowało na całe dalsze dorosłe życie. Oby nie.... Ale Twoja w tym rola, aby do tego nie doszło. Jeśli próby wyrwania z tego nałogu na nic się nie zdadzą (a radzę Ci spróbować), to odejdź od niego. Dla dobra dziecka. Pozdrawiam i życzę wiele odwagi i siły.

Mam za sobą rozwód z alkoholikiem. Rozumiem, że go kochasz, ale jeśli on Ciebie nie, to co na to poradzisz? Rozwiodłam się mając na utrzymaniu 3 dzieci i dziś - z perspektywy czasu - wiem, że była to słuszna decyzja. Żeby ratować związek, muszą tego chcieć obie strony. Męża też nie zmusisz do pójścia na odwyk, gdy sam tego nie będzie chciał.

dziękuję wam dziewczyny,że piszecie jak to widzicie ze swojego punktu widzenia... jak jestem ślepa i zakochana w człowieku który mnie krzywdzi... jeśli chodzi o leczenie nie ma mowy,gdyż on nie widzi problemu i powiedział,że nigdy nie zrezygnuje z piw.. jak zadałam pytanie czy ja i dziecko czy alkochol powiedział,że jak mi nie pasuje to wynocha... jak nabrać odwagi aby to zostawić?? Moja córeczka bardzo jest za tatą ,gdy jest trzeźwy  to naprawde jest dobrym tatą ,a jak jest wypity to poprostu zamyka się w pokoju i go nie ma.. jak żyć ?? czy przeczekać to wszystko i zacisnąć zęby?? czy nabrać odwagi i się wyprowadzić?? Nadmienię,że jestem sama na świecie moja mama nie żyje więc nie mam pomocnej dłoni:( i tak się boję jak to będzie:( na chwilę obecną on chce rozwodu i nie może się doczekać aż odejdę i mówi to z uśmiechem na twarzy...

karishmada- znam wiele samotnych matek , ktore opuściły tyranów , alkohlików , mężów których nie obchodziła rodzina . I napiszę ci , że te kobiety teraz dopiero odżyły , gdy są same z dziećmi . Teraz widac na ich twarzach uśmiech. Olały drani i zaczeły wszystko na nowo.

ja odeszłam od męża na pozątku lipca...z dwójką dzieci (4 i 6lat)odeszłam bo miałam dosc walki z jego nalogami..alkohol,kobiety,hazard...znosiłam to wszystko tyle lat bo wierzyłam ze on sie zmieni....mielismy wszystko piekny dom,cudowne coreczki wspanialych tesciow,teraz jestem sama i jest mi bardzo ciezko!!!na poczatku naszej znajomosci walczylam z cłym światem aby być blisko niego,a teraz przegrałam i to z nim!!!tez  prosilam aby zglosił sie na odwyk ale on nie widział problemu miałam cicha nadzieje ze zrozumie jak bardzo mnie krzywdzi..tez kazał mi sie wynosic z domu wiec odeszlam wraz z dziecmi i kilkoma torbami z ubraniami.........kocham go i tesknie ale wiem ze nie moge wciaz zebrać o milosc!!!!marzyłam o normalnej rodzinie o takiej jakiej ja  nigdy nie miałam!!!przez piec lat tolerowalam jego wyskoki wierzylam ze sie opamieta wydorośleje-zostawił mnie dla osiemnastolatki!!!!boli i to bardzo....myslałam ze z czasem zapomne i zaczne zyc od nowa ale tak naprawde to jest coraz gorzej...gdzie popelnilam bład??dlaczego wlasnie to mnie spotkało???dlaczego to moje dzieci wychowuja sie bez ojca???mam setki pytan w glowie na ktore nie potrafie sobie odpowiedziec!!!wiem jedno kocham go nadal i nigdy nie przestane