Tłumaczenia nic nie dają, kary i konsekwencje mu nie straszne... - Netkobiety.pl

Mussuka, zapewniam, że moje dziecko jest "odporne na wszystko" Może długotrwały głód by je do ustępstw zmusił, ale tego nie bardzo chcę próbować Nawet mnie to specjalnie nie frustruje, bo...ja byłam taka sama. Świetnie pamiętam z czasów własnego dzieciństwa, że nic, absolutnie nic nie zmusiłoby mnie do określonego zachowania w momencie, kiedy sobie postanowiłam, że tego nie zrobię (lub zrobię - zależnie od sytuacji). Mama mi teraz wypomina w żartach, że można byłoby mnie wtedy zakatrupić a ja dalej swoje...

Jedyną metodą, która się sprawdza w stosunku do mojej córki jest zapobieganie. Jeśli stale ma interesujące ją zajęcie, jeśli dyplomatycznie próbuję unikać sytuacji konfliktowych - wtedy nie muszę narażać na szwank własnego autorytetu w sytuacji, kiedy ja czegoś zabraniam (lub o coś proszę) a dziecko demonstracyjnie ma to gdzieś.

Mogę próbować też rozmawiać - mała ma 8 lat i da się do niej dotrzeć. Ale to dopiero wtedy kiedy jej się osioł wyłączy. W chwili jej zacietrzewienia i/lub oporu z porównywalnym skutkiem można wygłosić przemówienie do ściany.

A jeżeli by nie trafiło? Jak daleko byłabyś w stanie posunąć aię z ograniczeniami?

Pamiętam taką sytuację kiedy żarłam się z moim ojcem - nigdy go nie szanowalam, wiec to co do mnie gadał miałam glęboko gdzieś. On (a właściwie matka) jakies kary, a ja nadal mialam gdzies co oni mowia. Doprowadzilam do tego, że nie dawali mi pieniedzy, nie wychodzilam do kolezanek, mialam generalnie szlaban na zycie. Wiec zaczelam sie wloczyc po szkole - nie mogli mnie BARDZIEJ ograniczyc, wiec mialam wywalone na wszystko.
Pewnego dnia tak wk*** ojca, że w pewnym momencie zlapal azczotkę, którą akurat zamiatal, taką małą, drewnianą i zaczął mnie nią tluc. Ja leżałam skulona w kącie a on stal nade mną i mnie nią okladal. Aż się zmęczył.

A co zrobiłam ja? Wstałam i jedyne co do niego powiedzialam to "Następnym razem będziesz mnie musial chyba zabić".

Do dziś pamiętam wyraz jego twarzy wtedy.

Nigdy więcej mnie nie uderzył, a mnie nigdy więcej nie obchodziły jego zakazy.

No tak, oczywiście. Tyle że to byl juz final calej historii.
Wszystko mialo poczatek znacznie wczesniej.

I wlasnie w tym rzecz - dziecko moze byc oporne i uparte z powodu znacznie, znacznie wczesniejszych zachowan rodzicow. Tylko ktory rodzic zastanawia sie jak postepowal z dzieckiem kilka LAT wczesniej?

Do mojego dziecka właśnie nie trafia. I posuwałam się daleko. To mały pikuś odciąć tylko iphona czy tableta. Ja w swojej bezsilności (teraz to widzę, że to była bezsilność) odcięłam na tydzień WSZYSTKO, w naiwnej nadziei, że go to otrzeźwi. Telewizor, laptopa, tablet, komórkę, całą elektronikę. Odcięłam wyjścia z domu, odwiedziny kolegów, zabrałam wszystkie zabawki, kredki, papier do rysowania, książki. WSZYSTKO.

Strzeliłam sobie tym w kolano, wytrąciłam jakąkolwiek broń z ręki. Moje dziecko nie miało nic, na niczym mu nie zależało.
To był najgorszy tydzień jaki udało mi się przeżyć. Nie mając nic do zabawy, młody wymyślał takie rzeczy, że głowa mała. Po trzech dniach ja miałam serdecznie dosyć a on radośnie dawał upust swojej kreatywności. Kara, która miała być dla niego, dała w tyłek najbardziej mi. Zagryzłam zęby, zrobiłam dobrą minę do złej gry i doczekałam końca tygodnia.

W momencie nakładania takiej kary nie pomyślałam o jednym: Co do licha ciężkiego będzie robiło to dziecko przez tydzień.

W życiu tego nie powtórzę.

Na ten moment najlepiej sprawdza się metoda o jakiej pisała Vinnga.

Cały problem polega na tym, że syn jest piekielnie inteligentny i dla niego argument "nie bo nie" albo "bo ja ci tak każę" to żaden argument.

1. Mieszkam w piętrowym domku. Młody ma jakiś tam czas dziennie na tv. Godzinkę czy dwie. Obejrzy swoje, wyłączamy telewizor. Idzie na górę odrabiać lekcje. Jak siedzę przy nim murem to zrobi, jak nie, to na przykład jest to: Mama idę się napić, po czym idzie, pije i włącza tv. I tak pięć razy jak spuszczę go z oka.

2. Późne popołudnie, ustalone, że już nie wychodzi na podwórko. Umyty, przebrany ogląda tv. Ja na górze coś tam robię. Schodzę na dół a ten siedzi na podwórku i tapla się w błocie. Zapomniał, że nie może.

3. Mama, zrobisz mi coś do jedzenia? Dobrze, zostały mi trzy koszulki do wyprasowania, kończę i schodzę na dół. OK. Schodzę a tam gaz zapalony i młody usiłuje usmażyć sobie jajko.

Iceni to są tylko jakieś tam przykłady.

Jak takich rzeczy jest dwie dziennie to nic. Jak szarpiesz się z dzieckiem ciągle to w końcu nie wytrzymujesz.

Babo do większości tych rzeczy już doszłam

Z przyrządzaniem potraw jest super, uwielbia to, ale zapalający gaz ośmiolatek bez kontroli dorosłego
Nie stoję już po stronie żadnych bab
Niesamowite jest właśnie to, że po tym jak dałam mu więcej swobody jest dużo lepiej. Problem jest niestety w szkole, gdzie musi się dostosować do norm.

I problem z takimi rzeczami jak owo dłubanie w nosie . Chociaż uodparniam się powoli.

Ciężko jest się za to uodpornić na opinię otoczenia, często najbliższego, babcia czy ciotka małego.
Szlag mnie trafia, bo cokolwiek się stanie, winny jest oczywiście mój syn. Nie ważne, że było tam oprócz niego jeszcze troje dzieci. Tamte kłamią na potęgę (nie raz jak się wkurzyłam to doszłam do prawdy i się przyznały) a mojemu i tak nikt nie wierzy.

No niestety, czasami przychodzi z płaczem od kuzyna " bo ciocia powiedziała, że ja to zepsułem, a ja tego wcale nie wziąłem do ręki". Ewidentnie czuje się pokrzywdzony, mówi prawdę i ktoś mu nie wierzy.
A ja mu wierzę, bo jak coś faktycznie zmajstruje, nie ma żadnych oporów, żeby się przyznać .
Jest rozbrajająco szczery.

Ciotka z tych, co "moja jest racja", szkoda strzępić języka, próbowałam.

Mogę mu powiedzieć, że ciotka głupia. Jak go znam użyje tego argumentu do niej, gdy następnym razem się go czepi.

Jasne, nie na tym polega ta kara, ze by zabrac zabawki a malucha zostawic samego sobie. Zabierasz zabawki ale wolny czas mu organizujesz np. pomoca przy pracach w domu. Bo jak Ty bedziesz ciagle na pieterku a on samotnie bedzie sie szwendal po domu albo po podworku, to nie dziewie sie, ze zacznie kreowac.

Dlaczego obecnie rodzice tak malo czasu spedzaja z dziecmi i tak rzadko angazuja je we wspolne domowe zycie? Albo wspolne spedzanie wolnego czasu? jakies wyciesczki, spacery, zabawy na powietrzu, wspolne gotowanie, sprzatanie i potem wypad na lody albo do kina. Nawet nastolatki od czasu do czasu lubia poczuc sie potrzebne w domu.

Mi sie trafilo tak, ze jedno dziecko 8 letnie z mojej rodziny mi zniszczylo ksiazke i torebke.
Dziecko mialo urodziny w ciagu tygodnia i juz odliczalo dni.
Za kare od razu powiedzialam, ze ja nie przyjde na urodziny i nie kupie prezentu, za kase na prezent kupie sobie cos i tyle.
Alez bylo histeryzowania.
Ale po tym juz nigdy nigdy nie dotknelo te dziecie zadnych  moich rzeczy

A nic innego nie dzialalo, NIC.

Tak swoją drogą to może ja jestem jakaś głupia ale nie widze nic złego w tym że dziecko biega...Podejrzewam że Twoje jedyne w tym nie jest...Dziwni nauczyciele...

No dokładnie Olinka, bo to nie jest jej żadna złośliwość ,żadne działanie z premedytacja i świadomością , tylko już taka jej natura i niestety/stety  w tym temacie nic się nie  zdziała, a mi się już nie dobrze robi  jak sprawę się wyolbrzymia i traktuje dziecko jak  chuligana , tylko z tego powodu bo nie chodzi tip topami ,ani pod ścianą nie siedzi a biega. No biega , tak samo jak w domu, na podwórku, taka już jest. To nie jest jej zła wola ,bo widzę i wiem ,ze to jest silniejsze od niej i jak sama mowi zapomina się ,albo nawet nie wie ze biega- wrodzone.
Sukcesem i tak uważamy ze potrafi 45 min na lekcji, bez wstania wysiedzieć wiec na przerwie musi się rozładować mimowolnie. Ja az sama jestem zła ,ze tak czasami mocno reagowaliśmy na szkoły skargi  tym temacie, to nic nie dało i szkoda tylko dziecka, w szkole bure zbierała ,w domu poprawka tez  za cos nad czym nie panuje Trudno , nóg nie obetnę, karcic już tez się nie ma co ,bo to żadna zła wola, ani robienie na przekór .A już mi się zbiera i kiedyś wybuchnę ze niech zajmą się prawdziwymi problemami a nie z dziecka Brevika robią jakby z nożami ganiała po szkolę

Ja dodałabym jeszcze nie podawanie gotowych odpowiedzi na pytania na tacy ale motywowanie, do szukania ich w necie czy książkach.
Generalnie jestem przeciwna bezsensownym karom, bo można się w tym zapętlić tak jak Anik38 Lepiej jest motywować, nagradzać i doceniać w dziecku ciekawość świata, niech się brudzi i próbuje - oczywiście pod warunkiem, że nie zrobi sobie krzywdy.
Moja córka przerabiała różne fazy, na przykład spanie w sukience księżniczki, ciapanie się w błocie, kalosze kiedy było ciepło i sucho. Sama doszła do wniosku, że sukienka do spania wygodna nie jest. Pozwalam jej dokonywać wyborów i poznawać konsekwencje.
Do dzieci trzeba mówić krótko i na temat, ględzenie wkurza nawet dorosłych, długie kazania odpadają. Czasem lepiej na coś pozwolić informując o konsekwencjach a kiedy dziecko zdziwione zapyta "mamo a skąd wiedziałaś, że tak będzie" z uśmiechem podkreślić, że dłużej żyjemy i mamy więcej doświadczenia
Zamiast namawiać, do zrobienia czegoś zaproponować dwa rozwiązania i dać wybór, np: sprzątasz misie czy klocki, idziesz do babci z książką czy lalką itd itp. Dziecko musi mieć poczucie, że ma prawo głosu, że go słuchamy i szanujemy jego zdanie nawet jeśli jest inne niż nasze (a tak jest najczęściej) Trudne ale nie niemożliwe! Ostatnio Pani w szkole pytała dzieci jakie kary stosują rodzice i nasza córka miała problem bo nie wymyśliła żadnej

Mam dwójkę dzieci: prawie 18-letniego syna i 4-letnią córcię.
Uważam że przy wychowaniu syna parę błędów popełniliśmy, ale i tak udał nam się. Przy córci już bardziej staram się takich samych błędów nie popełniać.
U mnie działa rozmowa - gadam, proszę, tłumaczę i tak w kółko.
Do syna gadam jak do dorosłego, używam tych samych argumentów jakich bym użyła rozmawiając z osobą dorosłą. Mówię wprost, staram się uszanować jego argumenty, czasem jest trudno ale zauważyłam że im bardziej traktuję go jak dorosłego tym bardziej on stara się postępować jak dorosły. Wymaga od nas abyśmy mu zaufali, nie cierpi sztampowych argumentów rodziców typu: bo jak tak mówię, bo ja tu rządzę, ja Cię utrzymuję więc musisz .... Faktycznie trzeba się wysilić aby znaleźć sensowne argumenty i czasem wychodzi mi że nie mam racji i powinnam odpuścić. I wtedy odpuszczam.

Córce też tłumaczę i proszę. Teraz jest na etapie małego buntowania się ale ponieważ jest bardzo emocjonalna to wystarczy że zacznę mówić że mi smutno że tak robi, że przykro a wspina się na wyżyny empatii i przeprasza. Teraz jest z nią łatwo, udaje mi się nie tracić cierpliwości, bardzo żałuję gdy przy synu (młodsza byłam i głupsza) czasem traciłam cierpliwość, czasem czułam się wobec niego bezsilna. Teraz wiem że tylko spokój i opanowanie przynosi efekt. Gdy mała histeryzuje ( a ostatnio z różnych powodów się wścieka) podchodzę do niej, staram się uspokoić, mówię cicho ale stanowczo, tłumaczę (np dlaczego nie może zostać w przedszkolu - bo pani też idzie do domu). I daję jej czas na ogarnięcie emocji jakie nią targają, staram się zwrócić jej uwagę na coś innego.

Co do kar, szlabanów itp. - nie wiem jak u innych dzieci ale w przypadku moich się nie sprawdzają, tzn nie przynoszą efektu. Czasem syn dostawał szlaban na coś (np. na komputer) ale efektu nie było i my to wiedzieliśmy i on to wiedział (nawet nam mówi że ten szlaban nic nie da) więc w zasadzie z kar zrezygnowałam.
U nas jeszcze podstawowym błędem mającym wpływ na dzieci jest to że różnimy się w poglądach z mężem - tzn ja według niego za bardzo złagodniałam po urodzeniu córki i wiele rzeczy dzieciom odpuszczam, ja znowu uważam że on jest zbyt surowy i wymagający wobec dzieci. Co prawda jak raz coś ustalimy to tego się trzymamy i jesteśmy konsekwentni wobec dzieci ale one doskonale widzą różnice w naszym podejściu i to czasem wykorzystują.