rozwod z orzeczeniem o winie. - Netkobiety.pl

przede wszystkim będziesz mogła domagać się zasądzenia alimentów na siebie, ale pamiętaj, że winę męża będziesz musiała udowodnić, a wiąże się to z reguły z praniem brudów rodzinnych, wzywaniem świadków... koszty sądowe w takim przypadku opłaca winna strona, czyli Twój mąż
pozdrawiam

to już coś. a przyjaciółka zgodzi się zeznawać w sprawie?

to ze się nie zgodzi to normalne, każdy winny uważa się za niewinnego niestety, po to właśnie musisz mieć świadków i jakieś dowody, czyli na przykład te billingi. postępowanie ma na celu udowodnienie winy. mam przykład w rodzinie, kiedy świadkowie, których przyprowadzał winny tak się gubili w swoich zeznaniach, że sąd od razu wiedział kto jest winny. kłamstwo ma krótkie nogi, a sąd zawsze stara się ustalić prawdę. rozwód nie jest czymś przyjemnym, ja jestem już po, ale bez orzekania o winie i sprawa skończyła się na pierwszej rozprawie. teraz czeka mnie drugi rozwód niestety i tu raczej łatwo też nie będzie...

spróbuj przekonać tą osobę, może jednak Ci się uda. mojej kuzynki mama też zeznawała na korzyść synka, czyli jej męża. wiadomo chciała dobrze dla synka, ale wyszło zupełnie inaczej pod wpływem pytań sędziego. powołuj tyle świadków ile możesz, którzy oczywiście coś wiedzą w tej sprawie, na rozprawie masz prawo zadawać pytania świadkom i trzeba tych pytań zadawać jak najwięcej, żeby prawda wyszła na jaw. ale z drugiej strony rozmawiałaś już z mężem o rozwodzie? co on o tym mówi? może jednak lepiej będzie bez orzekania o winie.

Szkoda, że nie kontynuujesz tamtego wątku "rozwód-mój mały koniec świata" byśmy wszystkie miały jaśniejszą sytuację. Łącze oba te tematy, i sytuacja nie jest zbyt klarowna. Albo facet chce coś kombinuje, albo otwierają się mu oczy. Trudno jest radzić w takiej sprawie, nie wiem czy byłaś u adwokata i co on doradzał? Wspominałaś że nie mieszkasz w Polsce, w zasadzie każde państwo ma inne regulacje prawne, dlatego nie wiem czy nasza pomoc na coś się zda. Różnie spogląda się na sprawy rozwodowe w różnych krajach. Sprawa alimentów dla ciebie też nie jest do końca przesądzona. Myślę, że nie mamy co zawracać ci głowy podpowiedziami co zrobić, ponieważ my odnosimy się do Polski. Powtórzę jak papuga, tylko porządny adwokat odpowie jasno na te wszystkie pytania.
Jeśli mogę coś poradzic, to ja chyba spróbowałabym porozmawiać bardzo szczerze z mężem, na jakimś neutralnym gruncie, bez dziecka. W końcu byliście małżeństwem, i przynajmniej tyle możecie sobie dać. Czytałam twoje posty i współczuję ci bardzo, sytuacja nie jest do pozazdroszczenia. Ale wiesz taka rozmowa może wiele wyjaśnić, pod warunkiem, że podejdziecie do tego ze spokojem i dystansem. Masz cudownego synka a to jest było nie było jego ojciec. Trzeba być do końca do czegoś przekonanym by podjąć słuszną decyzję.

Wiem, że to trudne. Zaufać? nie, nie mowimy o zaufaniu, ale o rozmowie. O takiej rozmowie, której ty będziesz "przewodniczyła", to ważne nie dać siebie poprowadzić. To niejest łatwe, ale nie niemożliwe. Zanim zacznie się ta cała batalia ważne by wiedzieć na czym się stoi. W żaden, absolutnie żaden sposób nie bronię twojego męża, ale czasem warto zrobić krok w stronę wroga. Jeśli nie będziesz umiała poprowadzić takiej rozmowy sama, to wtedy najlepsze mogloby się okazac spotkanie was i waszych adwokatów. Ale może uda ci sie znaleźć na tyle spokoju, opanowania i pewności siebie by przeprowadzić to sama/ Myślę, że warto. 
Wiem, że nam łatwo mówić bo nie jesteśmy tobą, ale wiele z nas ma podobne doświadczenia i chcemy w jakiś sposób doradzić innym by nie popełniali tych samych błędów.

Fakt najtrudniejszy pierwszy krok. Moim zdaniem powinnaś najpierw sama uporać się z tematem czy wasz związek jest definitywnie pogrzebany, czy dajesz mu jakąkolwiek szansę. I w zależności od wyniku, taki ton powinna nabrać twoja rozmowa z nim. Musisz zdecydowanie wyrazić zdanie w tej kwestii, koniec zabawy w ciuciubabke. Temat rozmowy, to chyba co dalej będzie, jak ty to widzisz, czego oczekujesz po ewentualnym rozwodzie. Myślę, że po kilku latach małżeństwa znacie się na tyle dobrze by wiedzieć czy słowa są szczere czy nie?
Wiesz dużo myślę o twojej sytuacji i czytam jeszcze raz te wątki. Wydaje mi się, nie wiem czy słusznie, że jednak jest jeszcze iskierka uczucia między wami. Wiem, że to trudne, jeśli mężczyzna tak postępuje, ale oni w iększości dłużej dojrzewają. Trudno wybaczyć i zaufać, zgadza się ale gorzej później żyć w przeświadczeniu, że można było coś jeszcze zrobić dla waszej rodziny, waszego dziecka, a nie zrobiłaś tego... Nie chcę ci narzucać niczego, pobądzcie trochę razem z dala od wszystkiego. Jeśli jest jakakolwiek nadzieja, to daj szansę ale postaw twarde warunki. Może nawet przeprowadzaka....
Pamiętaj jednak, że cokolwiek postanowisz będzie to twoja decyzja bo to jest twoje życie. Nie robisz tego dla innych tylko dla siebie i synka, jesteś jego matką dlatego postanowisz najlepiej jak można.....

Wobec tego musicie porozmawiać. Wypisz sobie na kartkach co masz mu do zarzucenie i pytania dlaczego tak postępuje. Powiedz mu otwarcie i szczerze że wiesz o jego podwójnej grze i według ciebie to znak jego niedojrzałości. Jeśli on ciebie kocha niech da tego dowód. Powiedz, że wiesz o jego "manewrach" za twoimi plecami i uważasz to za szczeniackie wybryki, a ty jako odpowiedzialna matka nie bedziesz tego tolerować. Niewątpliwie jest pod dużym wpływem matki (wniesienie pozwu uważam za jej inicjatywę), jeśli chce swojej rodziny to musi oderwać się od skrzydła rodzicielki. Kłamstwo to rzeczywiście najbardziej rujnujący czynnik związku. Swoją drogą teściowe rzadko mają o nas dobre zdanie, ale to tak na marginesie.
ja w twojej sytuacji wybrałabym termin i miejsce rozmowy i poinformowała go o tym. Niech od początku wie kto rozdaje karty. Jeżeli naprowadzisz rozmowę na konkretne tematy i nie ulegniesz jego czarowi to pokażesz kto jest górą. Trudna sytuacja, ale nie niemożliwa. Przed rozmową spróbuj ustalić źródła swoich informacji na jego temat, musisz byc tego w 100 procentach pewna (jego postępowanie za twoimi plecami) i powiedz mu to prosto w oczy. Daj szansę się tłumaczyć, jeżeli będzie kręcił znasz odpowiedź.
Powiedz, a jak sprawa z pozwem, który wniósł do sądu? Czy ta sprawa nabrała biegu?

Noi przeliczylam sie
"przyjaciolka" sie rozmyslila.
Szkoda, ze papiery poszly juz do sadu.
Stwierdzila, ze to bedzie nie fair w stosunku do mojego meza bo on jest jej kumplem (ja tylko przyjaciolka) dzwonilam do adwokata i powiedzial mi ze jak on sie nie zgodzi zeby bylo z jego winy (a napewno sie nie zgodzi) to wtedy zrezygnujemy z orzekania o winie.
A taka mialam nadzieje
Rozmyslila sie po rozmowie ze swoim tata, i caly czas tata mowi to i tamto a ona ma ponad 30 lat.
Co ja mam robic? Jak sie zachowac wobec niej teraz?
Prosze pomozcie, mam pustke w glowie...
Czuje sie jakbym dostala w twarz.

Dziewczyny teraz tak mysle, czy ja moze nie wymagalam za duzo???

Teraz to mam watpliwosci na calej lini.
Czy ona wogole byla moja przyjaciolka?
Zawsze jej pomagalam, zawsze chyba nigdy nie odmowilam.
Dzielilam sie pieniedzmi a jak nie mialam to jedzeniem w trudnych chwilach.
Jezdzilam do kliniki (miala problemy z alkoholem), pomagalam w domu sprzatac kiedy nie byla w stanie.
Ona tez pomagala.
Pamietam kiedys zadzwonil jej maz idiota i zaproponowal mi seks, najpierw myslalam ze sprawdza nasza przyjazn jaka ja lojalna jestem wobec jego zony, odpowiedzialm nie zwariowales itd. Troche czasu to ukrylam przed nia, bojac sie ze nie uwierzy mi tylko jemu. Pozniej powiedzialam a ona zaraz z awantura do niego, ok rozumiem. Ale nie rozumialam docinkow gdy bylismy wszyscy razem w towarzystwie, typu no patrz, patrz jak tak bardzo Ci sie podoba, fajna d..pa nie? Nic sie nie odzywalam a bylo mi glupio.

Natomiast kiedy ona poinformowala mnie ze moj maz mial kochanke prosila zebym jej nie wydala bo chciala byc fair wobec meza no bo to kolega jest.
Do tej pory milcze.
Sama juz nieweim co mam robic. Takich przykladow jest duzo.

Dziekuje Kochana
Ciesze sie, odpisalas.
Wiesz ja juz nie chce miec z nia kontaktu. Za bardzo mnie zawiodla.
Niestety oprocz jej wiesci ze maz ma kochanke, mam tez inne dowody na to ze ona istniala m.in. rozmawialam z ta dziewczyna, znalazlam maile itd.

Wiem, ze ona(przyjaciolka)  ma kontakt telefoniczny z moim (jeszcze) mezem. Ale juz mam to gdzies. NIe chce znizyc sie do jej poziomu i zakazywac jej kontaktu czy cos w tym stylu. Tak naprawde to pozostaje mi jedynie czekac na termin rozprawy. Teraz tak sobie mysle ze ona na pewno bedzie chciala sie wybielic i zablysnac przed moim mezem i powie mu ze ja urwalam kontakt dlatego bo ona nie zgodzila sie zeznawac  przeciwko niemu.
I jeszcze jedna sprawa. Tak sie zastanawiam czy nie powiedziec mezowi tego, ze ona mi wszystko powiedziala o tej kochance i innych rzeczach. Tylko ja nie jestem znowu taka msciwa i chyba tak nie umiem.

Foggia tych maili juz nie mam.
Mam tylko billing rozmow, ale ja chyba nie chce wojny i moje nerwy i zdrowie psychiczne jest wazniejsze od tych alimentow ktore bym od niego dostala.
Ja juz mam dosc, a nawet na polmetku sprawy nie jestem. Jejku ja chyba bede musiala jakies leki na uspokojenie zazyc przed pierwsza rozprawa.

A njgorsze jest to, ze oboje z mezem nie potrafimy sie mod siebie uwolnic, taki dziwny uklad bez seksu, on robi mi zakupy, przysyla kwiaty przez gonca, opiekuje w czsie choroby mna i dzieckiem, planuje urlop.
To wszystko jest jakies chore. Nie wiem co bedzie dalej kiedy bede wstanie to przeciac. Tutaj nie mam nikogo tylko synka i jego i moze dlatego.

Nie wie, ze bylam u adwokata, ciezko mi z tym ale adwokat powiedzial, zebym nic nie mowila.
Moje papiery poszly juz do sadu( pozew z orzeczeniem o jego winie)
Ale jak dostanie papiery musze z nim porozmawiac, nie chce wojny.
On tez zlozyl pozew za moimi plecami. A mowi, ze nie chce rozwodu, wiec ja czegos tu nierozumiem.
Niewiem czy sie spotyka z jakimis kobietami, bo nie mieszkamy razem, ale widujemy sie codziennie ze wzgledu na dziecko, wychodzimy razem, normalna sytuacja jest.
Miesiac temu chwalil sie mojej przyjaciolce(tej ktora miala zeznawac dla mnie) i swojemu kuzynowi, ze poznal jakas dziewczyne z Rosji. I oczywiscie stawial mnie w zlym swietle...
Ze chce rozwod itd.
Jak z nim rozmawialam, to mowi, ze z nikim nie ma kontaktu i ze to byla jakas reklama, bo zadnych danych do kontaktu ta dziewczyna nie podala.
Ale ja juz nie ufam i nie wierze...

Witajcie,

Dopiero założyłam konto, specjalnie po to, zeby móc z Wami podyskutować.
Mam 28 lat, czteroletnią córkę i do 20-go września myślałam, ze kochajacego męża.
Niestety, w ten dzień odczytałam sms-a, który przysłała mu jego kochanka, kobieta starsza ode mnie o 7 lat(mój mąż jest starszy ode mnie o 2 lata), po rozwodzie, wychowująca 16 letnią córkę.
Mój mąż powiedział, ze znalazł z nią szczęście, wszystko to czego nie znalazł ze mną. Ja byłam niedobra, nieczuła i cały czas go zdradzałam. Małżeństwem jesteśmy od 9 lat, wcześniej znaliśmy się 4 lata. Zawalił sie cały mój świat, wiara w milość, zaufanie, szczęście.
Zaczął mi grozić, ze mnie zniszczy. Chciał zebym godziłą się na to wszystko i żebysmy rozstali się po cichu.
A ja nie chcę. Cierpię, kocham go nadal. Nie można przecież w ciagu kilku chwil przekreślić kilkunastu lat. Szkoda tylko, ze mój mąż twierdzi inaczej.
Złożył w sądzie wniosek o widzenie z dzieckiem twierdząc, ze ograniczam mu kontakty, co jest nieprawdą ponieważ nasza córka musi mieć i mamę i tatę nawet na odległość.
Ja skłądam wniosek o alimenty. Moja Pani adwokat zasugerowała mi rozwód z orzekaniem o winie. Początkowo nie chciałam tego robić. Chciałam rozwieść sie bez publicznego prania brudów, ale boję się, ze jeśli na to sie zgodzę zaprzeczę sobie i temu, ze to on mnie zdradzał. Nie ja!!
Nie wiem co mam robić, nie potrafię sie pozbierać.

Probowalam porozmawiac dzisiaj, skonczylo sie klotnia i placzem (moim) on uwaza ze to wspolna wina a nie tylko jego, choc ja nigdy nie zdradzilam.Ze jestem materialistka bo tylko o alimentach mysle o jego pieniadzach.
Nie mam juz sil, pozniej zadzwonil i powiedzial, ze sie zgadza. Nie mam juz sily...

Aniu wiem co czujesz. Ale nie umiem Ci poradzic sama jestem w nie lepszej sytuacji...
Jak masz sile i dowody jego niewiernosci to walcz, a jesli nie to odpusc.

Niewiem co Ci napisac sama sobie nie moge pomoc.

Boli i bedzie bolec... Ale kiedys przestanie uwierz mi.
Ze swiadkami to musisz probowac, mnie najlepsza przyjaciolka zawiodla pod tym wzgledem. Jego slowa masz jakos nagrane czy tylko uslyszane, bo jesli to drugie to mozesz byc pewna ze sie n ie przyzna do niczego te typy tak maja.
Trzymaj wszystko, smy, numery itd.

Foggia, dziekuje. Kazdego dnia czekam na Twoj wpis.Napelniasz mnie optymizmem. Tak mi ciezko. Nie moge zrozumiec tej jego dwulicowosci. Jego matki, ktora jest po dwoch rozwodach, a mimo to chciala zeby sie rozwiodl ze mna, zapomniala juz jaki to koszmar?
Tak bardzo chcialabym zebysmy znow stworzyli normalna rodzine, ale on sie juz nie zmieni, mial duzo szans, ktore zmarnowal.

Dziekuje:)
Dzisiaj bylismy na zakupach, przeprosil wczoraj mnie za wszystko, ja tylko zapytalam czy mysli ze przepraszam wystarczy, a on ze nie ze nie ma takich slow na to co sie stalo(zrobil).
Teraz mowi czy nie lepiej byloby bez orzekanie, bo on mi bedzie dawal wiecej pieniedzy a tak to bedzie musial placic osrodkowi pomocy socjalnej, ktora mi pomaga, tak jak robi to w tej chwili z alimentami. Ja nic z tego nie mam. Nie zalezy mi na tych pieniadzach, ale wiem ze bez jego pomocy finansowej nie poradze sobie tak jak do tej pory. Nie mowie tu o urlopach, jakichs drogich kosmetykach itd.

No wlasnie tego sie boje. Dlatego chyba poetawie sprawe jasnoe. On mowil ze sie zgodzi na swoja wine, ale ja nie moge uwierzyc w to po tym wszystkim.

Ach sama juz niewiem co myslec. Dzisiaj wszystko wygarnelam mu o tej moje "przyjaciolce" (wspolnej. JKak sie okazalo, ona wszystko no moze nie wszystko ale wiekszosc mojemu mezowi jak jak ja prosilam zeby byla swiadkiem to zapytala jego czy wie po co mi swiadek? To jakas chora dziewucha byla, a ja jak zwykle slepa.
Chcialabym sie obudzic juz po wszystkim.
Tak trudno mi w to uwierzyc, ze bylysmy tak blisko ze soba a ona prowadzila podwojna gre.
Tylko w jakim celu???

Mam nadzieje Foggia. Mam nadzieje. Nie moge sie doczekac kiedy ten koszmar i to zaklamanie sie wreszcie skonczy.
Ja juz chyba nigdy nikomu nie zaufam.

Hehe Fogia dziekuje Ci:)
mam nadzieje, ze tak bedzie.
Ale poki co nawet nie marze o czyms takim...
Smutne...

Ps. Dziekuej ze jestes

Dziekuje Kochana
Piekny cytat wybralas.
Bardzo mi sie podoba.
Ucaluj Swoje Skarby na dobranoc :*
Kolorowych snow Wam zycze

Rozumiem sama  mam jednego szkraba i wiem jak to jest zajmujace a co dopiero  przy trojce
Jak cos nowego sie wydarzy napewno napisze
Dobranoc i jeszcze raz dziekuje

Dziekuje Foggia, jakos sie trzymam, tyle,ze ostanio mam hustawki nastrojow, placz, radosc, smutek i tak wkolo, latwo sie wzruszam.
Dzisiaj spotkalismy sie jak synek byl w przedszkolu i pojechalismy na zakupy. I tak zgadalismy sie o tej falszywej "przyjaciolce i cos powiedzialam w stylu ze ona uwaza ze ona mu sie podoba, a on mi mowi ze jest jedna ktora mu sie podoba ale jest w 6 letnim zwiazku z facetem, ktory jest bardzo bogaty. Wiec stwierdzil, ze za wysokie progi.
Kurde nie powinno mnie to ruszyc, ale mimo wszystko ruszylo.
Ach chyba sie od tej chorej nadziei (ze jeszcze kiedys sie ulozy) nie uwolnie..

Witaj Foggia
Tak tylko czekac mi pozostaje.
Najbardziej wkurza mnie to, ze dwoje doroslych ludzi nie potrafi usiasc i porozmawiac normalnie.
Ale kazda moja proba rozmowy konczy sie klotnia.
Jak cos nowego bedzie to napisze
Milego dnia ))
Buziaki :***

czesc

Zgodzę się z Anhedonią, że jeden świadek może nie wystarczyć. Przewagę będzie mieć ten, kto przytoczy więcej wiarygodnych argumentów, popartych dowodami. Na Twojego jednego świadka mąż może wnioskować np. o dwóch ze swojej strony i tak w koło macieju.
Natomiast nie wiem, skąd pojęcie obligatoryjny świadek na rozprawie rozwodowej bez orzekania po winie. Przepisy o tym nie mówią, chyba, że coś przeoczyłam to proszę mnie poprawić. W ostatnich miesiącach miałam styczność z dwoma rozwodami bez orzekania o winie. Oba odbyły się bez powoływania świadków, w obu przypadkach rozwód orzeczono.
Być może stało się tak dlatego, że w każdej z tych spraw małżonkowie co do zamiaru uzyskania rozwodu byli zgodni. Rozbieżności występowały w podanych przyczynach rozkładu pożycia
Swoją drogą, pisałam już gdzieś o tym, że sądy cywilne często orzekają tylko na podstawie dowodu z przesłuchania stron, który to dowód powinien mieć znaczenie wyłącznie posiłkowe. No ale cóż...gdzie teoria, a gdzie praktyka.

A może lepiej rozwieść się bez orzekania o winie? Będzie na pewno szybciej i nie będziecie musieli wszystkich "brudów" wyciągać w sądzie.