siostra mojego lubego boi się mnie? ale dlaczego? - Netkobiety.pl

Agatan43, to akurat też znam ale w wydaniu jego mamy, i tez on nie wie gdzie oczy schowac. Tak że wesoła rodzinka nie ma co. Przyszła jakaś i wykradła ich najdroższy skarb ale wiesz co? śmiać mi się z nich chce. Jakiś problem z psychiką mają, ten człowiek nie jest ich własnoscia.

Już samo szukanie przyczyn zachowania które wyraźnie wskazuje na zaborczosc jego siostry i zazdrosc o inne kobiety, zreszta u jego matki jest podobnie - to usprawiedliwianie ich, więc usprawiedliwiasz, usprawiedliwiasz.

Dlaczego to źle wróży? Wszyscy muszą sobie wyjeżdżac z miodem by zwiazek był udany? Nie, ale jakiegoś MINIMUM chyba nelaży wymagać, a w tym minimum ja osobiscie widzę zachowanie neutralne a nie niechętne za sam fakt że ja w ogóle istnieję. Moim zdaniem nic konkretnego nie wrozy to co ja uważam - mam prawo do własnej opinii a dziwne zdanie na temat niektórych członków rodziny drugiej połówki ma chyba co druga osoba. nie wiążesz się z siostrą/matką/babką i masz prawo uważać ich zachowanie za niezbyt normalne, a ciagle byc z druga osoba w szczesciu i spokoju. Jego wina to to nie jest, rodziny sie nie wybiera. tak że złej wróżce dziękuję ale nie boje sie.

A Tobie się z tego śmiać nie chce? To jakie masz inne odczucia? Może je popierasz i uważasz że to w pełni normalne i ok tak dawać znać tej drugiej osobie że coś z nią nie tak i zaznaczać swoje terytorium jak dzieci zazdrosne o kubeczek lemoniady? Przy czym robić wiele by ta osoba czuła się niechciana i nieakceptowana, no po prostu jak intruz. Wg ciebie to jest ok? I za mało by stwierdzić że one są śmieszne i żałosne? Nie, lepiej może mam płakać i im współczuć? taki etap też mam za sobą ale jak cos sie przeciaga juz trzeci rok i nie zmienia to mówię: dosyć.

Jakos mi do głowy nie przychodzi by urządzać szopki, milknąć, olewać, robic smutna mine bo nie jestem jedyna kobieta jaka zna i ceni??
A może jesteś jak te osoby które opisałam i stąd to zrozumienie dla ich zaborczej natury...

Wybacz ale nie mogłam tym razem inaczej zareagować...jak przeczytałam "to źle wróży". Bo uwierz mi mam dośc złych wróżb i wg mnie to co relanie mi źle wróży to ich stosunek do mojej osoby. Ja bardzo lubie byc dla ludzi fair i mila, chce by odplacali mi za akceptację tym samym, skoro mamy byc rodzina. a jesli nie, to przynajmniej niech nie stroją fochów bo mi realnie jest przykro i to bardzo, ja to potem roztrzasam przeżywam, zastanawiam co znów nie tak, czy to moja wina? I długo tak myślałam ale teraz wiem że to nie po mojej stronie leży problem bo ja do niej podeszłam z sympatia. Wkurzyłam sie "doradziłabym ci gdybys nie była tak agresywna"...bo tego typu porady się nie sprawdzają. Ja już byłam miła - nic, byłam neutralna - nic, nie było mnie - nic. Nic się nie zmienia, nadal jestem dla nich intruzem chyba. Jak Ty widzisz wyjście z tej sytuacji? Co Twoim zdaniem mam robić? Pytać je dlaczego mnie nie znoszą, skoro wiem że to zazdrość w czystej postaci? Nie chciałam na Ciebie najeżdżać i nie zrobiłam tego. Ale wg Ciebie co ja mogę...zapytać jej: "Hej, dlaczego jesteś o mnie zazdrosna/dlaczego mnie olewasz albo jesteś zawiedziona moją obecnoscia tutaj?" przecież ona ani się nie przyzna, ani nic, i jeszcze większe napięcie się zrobi.

W międzyczasie jak pewnie pisałaś swoją odpowiedź, to ja edytowałam swój post - poczytaj go znów, tam dodałam jeszcze parę szczegółów może niewiele wnoszących do drogi do rozwiązania ale za to pokazujących jak się z tym wszystkim czuję i skąd ta agresja...z bezsilności.

Jego siostra studiuje, ja też, ale ja jestem kilka lat starsza. Siostra jest w związku ale nie widać by byla specjalnie szczesliwa, choc kto wie. Ale nie bije od niej taka energia jak od osoby zakochanej. Szczerze mówiąc wygląda na osobę która przegrała życie, tak wygląda choć chciałabym się mylić bo od początku życzyłam jej dobrze. jest wycofana i odizolowana, bardzo ociężała w sensie psychicznym, jakaś taka przytłoczona. Z tego co wiem boryka sie z kompulsywnym objadaniem się.

Ale konkretnie w jakim wieku jest jego siostra?
O wykształcenie pytałam, bo siostra mojego męża zawsze miała wobec mnie na tym tle kompleksy.

To co napisałaś w pierwszym poście (fragment zacytowany), raczej nie świadczy o zazdrości. Chyba, że są jeszcze inne przejawy.
Może sprawiasz wrażenie osoby dominującej, przebojowej? Stąd taka jej reakcja.
Czy Twój chłopak też zauważa to zachowanie? Jeżeli tak, to czy jakoś to tłumaczy?

P.S.
Agresją nic nie zdziałasz. Tu, na forum może to nie mieć znaczenia (najwyżej ktoś nie będzie chciał z Tobą rozmawiać ), ale chodzi o układy z rodziną Twojego chłopaka. Lepiej jest mieć je przynajmniej poprawne.

A nie przyjmujesz do wiadomości takiego właśnie wytłumaczenia?
Być może rzeczywiście, po trochę: jest zakompleksiona, nieśmiała, zaniedbana przez rodziców, obawia się, że utraci najbliższą osobę w rodzinie, etc?

Spróbowałabym wyciągnąć ją gdzieś, umówić się na wspólne zakupy, kawę, pogaduchy.
Przy okazji pokazać, że brata nie traci, a jak Wam (Tobie i jej) się ułoży, to może w Tobie zyskać przyjaciółkę/koleżankę.
Gwarancji nie ma, ale może zadziałać.

Może kiedyś przyjdzie taki czas, ale ta dziewcyzna jest aż tak nieśmiała że nawet na zaproszenie na kawę podejrzewam, że powie, że nie ma czasu albo coś wymyśli. Bo ona naprawdę ma przede mną jakiś dziwaczny lęk. Parę razy próbowałam to przełamać ale ona mnie zbywała. Co do tej kawy...trochę mnie ten pomysł przeraża, bo to będzie tak że będziemy siedziały i patrzyły się na siebie, ja zagadywała, a ona odpowiadała półsłówkami, a ja będę się czuła idiotytcznie - wyżej już pisałam, że ta osoba w ten sposób tylko rozmawia ze mną. Nie sądzę, że sztuczne spotkanie coś zmieni...

Tak ,wiem, może to wynikać z jej nieśmiałości ale jak osoba nieśmiała sama się nie przełamie to naprawdę niewiele można...najlepsze jest to że ona wcale nie traci " " brata bo z tego co mi mówił to przed poznaniem mnie widywal się z nią śrdnio dwa razy do roku. Więc o jakiej utracie mówimy>

Wielokropku, masz trochę racji. Ale nie wiem skąd to usprawiedliwianie postaw a la trzynastolatek: będę tupać bo do braciszka przychodzi jakaś dziewczyna. Nieumiejętność zaakceptowania że brat jest dorosły i ma swoje życie, jest dla mnie nie do wytłumaczenia. Nie potrafię tego zrozumieć, to jest mi obce, jest to dla mnie niebywałe, dzikie, niezdrowe, nienormalne. Jeszcze u dziecka to zrozumiałabym ale nie u dorosłej osoby. Czy my mamy po 13 lat? Przecież taka jest kolej rzeczy, brat to nie jest mąż, który będzie cały czas obok, on nawet powinien mieć swoje życie.

"A nie wystarczyłoby, by któraś zagadała od serca?" - nie, nie wystarczyłoby, niestety. Próbowałam. W tej rodzinie nie rozmawia się o uczuciach, to jest temat tabu. Preferuje się zamiatanie problemów tego typu pod dywan, dawno już to zauważyłam nawet i u swojego ukochanego, ale nie tylko. Nie wystarczyłoby bo ja już to zrobiłam, już zagadywałam od serca, ale ta dziewczyna jest jak z drewna.

Podam przykład: ja zagaduję, uśmiecham się, chcę pogadać o wakacjach/jej ładnym pokoju/studiach/zainteresowaniach - każdy temat jest zbywany natychmiast i oczy jej utkwione są w podłogę. Zaczynam myśleć, że jestem hitlerem w spódnicy ale zaraz się łapię na tym, że: hej! przecież nikt inny tak na mnie nie reaguje. To jak to jest: ja mam problem, czy ona?

Spotkanie przy kawie, to tylko jedna z możliwych propozycji.

Zakładając, że przyczyna tkwi w niej.
W takiej sytuacji zapytałabym wprost: nie lubisz mnie? dlaczego? Ja Ciebie lubię. I obie kochamy tego samego mężczyznę. Może dla wspólnego dobra, dogadamy się?
Być może odpowie, może nie. Ale dostrzeże, że Ty widzisz problem.
Być może po prostu rzeczywiście Cię nie lubi (nie zawsze musi być do tego powód) i wtedy na to wiele nie poradzisz.

Luc, niestety obawiam się, że ta ostatnia opcja jest przewdziwa - nie lubi mnie, nie wiem, może widzi też stosunek swojej i jego matki do mnie, i podświadomie też tak jak matka widzi we mnie zagrożenie .. może ją matka nabuntowała, sama nie wiem, ale smutno mi. Chciałam dobrze. (matka ma stosunek do mnie od początku chłodny, też zazdrość o syna i takie przygody, też lekceważnie mnie w ich towarzystwie, traktowanie jak powietrze- z nią też to wszystko przerabiałam ale w dużo ostrzejszej formie, bo były też docinki po których w domu płakałam, mimo że ja sama nigdy jej złego słowa nie powiedziałam, ale teraz wiem że to był błąd). Trzeba było się bronić i zapytać skąd te złośliwości. Na szczęście siostra nie jest taka, nie doprowadza mnie do łez, stara się nie być złośliwa. Po prostu - jest nieśmiała i smutna jak mnie widzi.

Wydaje mi się, że dalsze prowadzenie tego wątku nie ma sensu. Dziękuję za wszystkie komentarze, będę robiła jak do tej pory: będę neutralna lub miła, będę się starała jak wcześniej porozmawiać z tą dziewczyną jak nadarzy się okazja, ale doświadczenie uczy mnie że pewne osoby z podzieleniem się członkiem rodziny mają kolosalnych rozmiarów problem, urastający do rangi tragedii osobostej. Ja ich zrozumieć nie potrafię. Wiem, że Luc chce dobrze, doceniam to, ale jeśli jeszcze jedna moja próba lub kilka ostatnich które się kroją (delikatne, nie nachalne) nadal nic nie dadzą, to ja sobie dam...siana. Dziewczyna jeśli ma  problem ze sobą to już nie będzie mój kłopot...nie bawię się w terapeutę jeje lęków jeśli zobaczę, że tak jak wcześniej, biję głową w mur.

Może po prostu to "olać" i powiedzieć sobie "Ona cię nie zaakcpetuje skoro miała na to 3 lata i tak się nie stało, a Ty żyj dalej...unikając jej".

@Wielokropek. Koniecznie! Będę robić tak jak mówisz, zresztą uwierz, robiłam tak. Ilekroć traciłam cierpliwość, kierowałam swoją uwagę na inne osoby obecne na spotkaniu i olewałam już ten temat, odzywałam się tylko wtedy gdy ona mnie pytała czy mogę jej podać łyżkę albo gdy chciałam, by podała mi szklankę )

Ale...ja nie usiłuję kontaktować się z nią gdy jestem zniecierpliwiona. Ostatnio w ogóle nie kontaktowałam się z nią chyba od lutego. Nie widziieliśmy się z nią.
Jednak niedługo kroi się impreza rodzinna (jak ja to kocham ) na której znowu będę się z nią widziała. I już teraz mam stracha czy znowu nie będzie z jej strony wstydu, unikania, nieśmiałości. Ja się postaram być ok i wyzbyć się wkurzenia  które rzekomo po mnie widać, wkurzenia na to, że ja się staram, a ona śpi.

A nie możesz po prostu podejść do tej dziewczyny i zapytać, o co chodzi?
Albo zagadać ''wiesz, mam wrażenie, że mnie nie lubisz, a chciałabym, żeby było inaczej''?

To nie boli.

Też mi się tak właśnie wydaje...ja nigdy nie byłam z tych osób, ktore wyrzucone drzwiami wrócą oknem. Gdy widzę, że komuś nie leżę, czymś go kolę w oczy, to się wycofuję. Nie wierzę w takie przekonywanie innych do siebie na siłę. Nic na siłę, po prostu. Dlatego nadal będę się z nią widywała tylko wtedy, gdy jest to konieczne lub gdy wypada, i nadal będę prezentowac neutralne zachowanie, na pewno nie niegrzeczne - bo takiego wobec niej nigdy nie prezentowalam, wobec niej i wobec nikogo innego z tej rodziny.

Co do tego, że pewnie jest solidarna z matką to zgadzam się że to możliwe, bo reakcje ich matki widać na kilometr, ona na zewnatrz udaje ze mnie lubi, choc ostatnio jej zdolnosci aktorskie znacznie spadły bo chyba nie ma juz sily udawac, w ogole  ostatnio wszyscy dostrzegli ze to maska, mysle ze pozostala czesc rodziny doskonale zdaje sobie sprawę jaki jest jej stosunek do mojej osoby, zreszta osoby spowinowacone z nia mi sugerowaly ze jest to rodzic zaborczy i powinna wypuscic dzieci spod ciasnego klosza. sceny takie jak pomijanie mnie w rozmowie gdy temat dotyczy mnie tak samo jak syna, niepopatrzenie ani na moment w moim kierunku, ignorowanie,  to jest na porzadku dziennym. traktowanie mnie jak powietrze gdy siedze pare cm dalej to norma u niej. siedzisz obok a jakbys byla niewidzialna, jak duch. nie włączy cię w żadną rozmowę a jak sama się włączysz to ona cię wyłączy. ale nie o tym. mysle ze siostra to widzi jak widzimy sie w wiekszym gronie, (bo na co dzien siostra z matka nie mieszka) i tez ma na nią to wpływ, ale liczyłam na to że ma swój rozum.

Czy chodzi Ci o to, by nie składać wizyt po 22? W sensie, że to jakby lista tego, czego robić nie wolno? też się z tym zgadzam. Ale nie jestem pewna czy Cię dobrze zrozumiałam. Co do tego, jak zachowała się Twoja szwagierka to też tego nie rozumiem - może ona ma jakieś gigantyczne kompleksy na Twoim tle?

Takie przypadki są mi znane, moja koleżanka gdy weszła z pogodnnym wyrazem twarzy do miejsca w które zaprowadził ją jej chłopak by poznała jego ukochaną siostrę (mówię ukochaną bez ironii) to została przywitana ZEROWYM kontaktem wzrokowym ze strony tejże siostry. I jeszcze siostra zaczela dziwnie modulować głos, zgrywac zwaniarę tak jakby chcac przekazac : "mam cie w d....".  Tak że mojej znajomej starania by było ok tez niewiele dały, nie pomógł uśmiech i szczera chęć poznania się. na to wszystko brat pozniej powiedzial swojej dziewczynie, ze siostra ma kompleksy na jej tle i stad pewnie te uniki. Dla mnie dziecinne. Ja mam na koncie niechcec do poznznaia dziewczyny mojego brata jak bylam DZIECKIEM, mialam wtedy 13 lat, nie wiedziałam na czym polega zycie. Ale potem sie do tej dziewczyny przekonanlam. Uwazam, że dziecko mozna usprawiedliwic ale nie dorosłe osoby, przed takim zachowaniem. Zresztą ja pozniej zaprzyjaznilam sie z tamta brata dziewczyną, a widzę że tutaj nawet neutralna postawa moze nie byc "do zrobienia".

A teraz jest lepiej? Jak wyglądają Wasze stosunki teraz? Mnie sie wydaje, że wszystkie takie zachowania tych sióstr wynikają z jakichś problemów ze sobą, tak, ja jako trzynastolatka je miałam też, ale uważam że w wieku lat 25 troche nie przystoi zachowywac sie jak dziecko... czy to tak ciężko objąć rozumem, że brat nie eunuch i w zwiazek wejsc nawet pownien?

No to tak jak u mnie, widzę ją może ze trzy razy do roku, co ciekawe jej brat a moj partner tez nie odczuwa potrzeby czesciej, choc mu mowilam ze jak ma potrzebe to niech sie spotkają. w sumie zauważyłam ze od kiedy dostrzegl jej stosunek do mnie, przestal sie z nia kontaktowac  z taka czestotoliwoscia jak dawniej, choc mu mówiłam że nie chcę, by przez to jak ona mnie postrzega, ucerpialy ich relacje. Nawet go namawiałam do kontaktu z nia bo nie chce nikogo rozdzielac ale jakos mu sie odechciało.