co zrobić? - Netkobiety.pl

Jakiś czas temu poznałam w internecie chłopaka. Na początku nie wiedział jak wyglądam. Mogliśmy rozmawiać na wszelkie tematy, nie było to jakoś problematyczne dla nas. Twierdził, że uwiodłam go intelektem. Super nam się dogadywało. Potrafiliśmy słać sobie co dzień wiadomości, nie było znaczenia jaka była pora. Codzień budziliśmy się na dźwięk odebranej wiadomości. I tak zawsze odpisywaliśmy sobie w krótkim czasie. Zawsze mieliśmy czas dla siebie, pomimo, że wokół było tyle obowiązków do wykonania. Postanowiliśmy się umówić. Dopiero dzień przed spotkaniem zobaczył moje zdjęcie. Przyznał, że wyglądam dobrze. Przynajmniej nie wystraszyłam go. Na spotkaniu było super. Był taki, jak się opisywał. W sumie okazał się w moim typie. Nawet po spotkaniu był troskliwy, dopytywał się czy dotarłam bezpiecznie do domu, itd. Jakoś nie dał odczuć, że było coś nie tak.. Pisaliśmy ze sobą od tamtej pory jeszcze częściej. Rano, po południu, wieczorem. Przyznam, że zaczęło mi na nim zależeć. Nigdy nie dawałam mu bezpośrednio do zrozumienia, że tak jest. Po prostu subtelnie flirtowaliśmy, tak jakby ngdy nic, tak jak robiliśmy to wcześniej.. W trakcie dzisiejszej rozmowy smsowej napisał mi nagle wiadomość, że nie jest pewien, czy jeszcze kiedykolwiek będzie w stanie powiedzieć "kocham Cię", brakuje mu tego "czegoś" w naszej znajmości. Niby możemy być znajomymi, któzy pogadają, spotkają się od czasu do czasu, ale nic więcej. Na początku nic nie mówił, bo sam do końca nie był pewien czego chce. Początkowo jeszcze mu zależało. Napisał, że początkowo widział naszą wspólną przyszłość. Jednak teraz coś mu nagle nie grało. Napisał to, bo nie chciał mnie oszukiwać. Zaproponował, że możemy być znajomymi od "intelektualnej uczty", czyli od mądrych dyskusji na różne tematy, ale nic więcej. Udałam, że nie mam żalu do niego, jednak w głębii duszy czuję się zraniona. Może nie tyle przez niego, co przez moje wyobrażenia o lepszym jutrze.... I teraz nie wiem co robić. Czy brnąć w tą niby znajomość czy dać sobie po prostu spokój? Tli się jeszcze gdzieś w głębii duszy iskierka, że to może chwilowe... Że zacznie mu w końcu zależeć.. Szczerze, zależy mi na nim i nie chciałabym rezygnować z niego. Ale jak nad tym mocno się zastanawiam, to wydaje mi się, że to ja popadam w jakieś błędne wyobrażenia... Nie wiem co mam myśleć ani w jaki sposób się zachować.