Nieodwzajemniona miłość - czy myślimy za facetów? A czy powinnyśmy? - Netkobiety.pl

Cóż, gdyby przekaz był jednoznaczny i nie pozostawiający cienia wątpliwości, że nic z tego nie będzie, to wyczerpawszy wszystkie sposoby najzwyczajniej bym zerwał kontakt. Czego oczy nie widzą tego sercu nie żal.
Choć czytałem i takie historie, że facet w takiej sytuacji dopiął swego.

Najgorsze co drogie Panie zrobić możecie, to dawać złudne nadzieje - nie mówiąc tego co myślicie. Takie pozostawanie w bezpiecznej sferze uważam za bardzo niegodziwe i żaden facet nie zasługuje na takie traktowanie. Mówiąc wprost: po stokroć wolałbym usłyszeć "spier*****" aniżeli coraz to bardziej wymyślne i głupie wymówki.

Ja, raczej po takiej jednoznacznej odpowiedzi ze strony dziewczyny, odcialbym sie od kontaktow z nia na dlugo, byc moze nawet na zawsze. Jestem z tych, ktorzy zakochani widza wiecej niz powinni widziec w zachowaniu drugiej osoby, wiec gdybym sie nie odcial to zaraz bym sie doszukiwal znakow itd.

Nie ma walki o uczucia, jesli kobieta jest taka bardzo pewna, że nic z tego. Musiałaby dać chociaz te 0,00001% szans i niekoniecznie o tym musi mowic. W koncu jaka kokieteria - ale sama musiałaby byc przekonana, ze jednak cokolwiek sie jej podoba i moze spodobac w takim mezczyznie, jakos tam w jakichs momentach sie z nim dobrze czuje. W innym wypadku masz w głowie mysl - cholera on mnie podrywa, ja go nie chce, stara się, oboje sie męczymy w tym. Jedna strona w kazdym zachowaniu widzi "podryw i staranie", co nastawia na ocene "do uzyskania uczuć", a druga robi to i nic nie działa, więc sie spina. Ale jesli jest luz to na wlasna odpowiedzialnosc, szczerze, bez ogrodek ,dawania nadziei. Jeszcze uprzedzając, ze mozesz poznac kogos innego, bo taki mezczyzna moze pomyslec, ze wy tylko razem probujecie, a nikt inny sie nigdy nie pojawi. Ale też racja, ile było sytuacji, ze kobieta idzie na spotkanie(a) z mysla, ze nic z tego nie bedzie, ze to po kolezensku, ze nie uznaje go w kategorii swojego mezczyzyn, albo ze "on tyle nie odpuszczał, pokazał jak nalezy traktowac kobiete, zakochałam się bardzo mocno po czasie". Wszystko zalezy od tej całej spiny na tym punkcie 'starań' i konsekwencji, nieobliczalnosci... mysle, ze dojrzały i inteligentny facet dokładnie wie z czym to sie je i czym moze to skutkowac.

Jak dla mnie strasznie, to wszystko skomplikowane. Z męskiej strony (przynajmniej z mojej) szkoda czasu na takie wygibasy uczuciowe.

Eileen, to zależy od dziewczyny. Jeśli jest pociągająca, ma mózg i jest bardzo kobieca, to na pewno przedłuża to czas "latania" za nią. Znów widzisz, ze skrajności w skrajność popadasz, bo odpuszczanie od razu też jakoś nie pasuje do faceta, który wie czego chce. Dlatego napisałem wcześniej "[...] ale jeśli któryś raz z rzędu nie przynosi żadnych skutków [...]".

Walka jest wtedy, gdy ona nie odrzuca na 100% kandydata. Szkoda inwestowac czas, sily, emocje itd. na z gory stracony projekt.
Eileen czy Ty jestes z tych kobiet o ktorych mowil krul gimbazy JKM?

Znam to bardzo dobrze.
Najczesciej jest tak : ja nie jestem zainteresowana w oczywisty sposob i wiem, ze ktos cos do mnie czuje i ja staram sie uniknac sytuacji w ktorej ta osoba wyzna mi uczucia.
Oczywiscie zawsze jednak wyznaja uczucia.
Ja mowie, ze nie jestem zainteresowana.
Na to facet mowi mi, ze to OK i chce dalej sie kolegowac, ale bez przerwy stara sie byc tym co mi sie podoba. Ubierac sie jak mi sie podoba, prezentowac poglady jakie mi sie podobaja, zachowywac sie jak mi sie podoba.
Jest to strasznie meczace i wkurzajace.

Co ja na to robie, to konfrontuje ich wprost i mowie 'skoncz z tymi bzdurami'
Nie lubie facetow, ktorzy sie narzucaja i sa namolni, albo zbyt pewni siebie.
W moim zyciu zwrocilam uwage tylko na takich facetow, ktorzy byli nieco niesmiali i nieco niezdarni w "podrywaniu" mnie.

Ja lubie udawac oporna, ale jesli ktos mi sie podoba to widac to jednak.

Do nich trzeba mowic tak, zeby dotarlo. Niekoniecznie bardzo niegrzecznie.
Ostatnio jak powiedzialam wprost i grzecznie to facet mi powiedzial na to 'ty chyba jestes tranwestyta, bo na pewno kobieta tak nie gada, tylko facet'

Ale podzialalo

A wiesz, nie pamietam juz dokladnie. Ale pamietam, ze uzylam slow 'jestes taki naiwny' krecac glowa i dobrze grajac zatroskanie tym faktem.

Och dziewczyny, dziewczyny. Jak walczymy to natręt, jak nie walczymy to tchórz i palant ;-)  Jak Was zrozumiec.? Jak pokochac nie rozumiejac :-D ?

Jacenty, ja zdecydowanie nie nazwałabym ich tchórzami, gdyby odpuścili. Raczej błogosławieństwem. Pytanie o to walczenie zadałam, żeby poznać podejście szerszego grona osób - czy tylko ze mną jest coś nie tak, skoro mnie to wkurza (żeby nie użyć brzydszego słowa). To są nieprzyjemne sytuacje, bo dotyczą bliskich osób - po to zaznaczyłam na początku, że kolegi, przyjaciela... Bo jak jakiś obcy nie rozumie, to nic mnie to nie obchodzi, niech spada, tak czy siak większych kontaktów nie mam.

thepass to tylko czesc mojej wypowiedzi, ta czesc ktora miala udawac, ze mowie to z troski. A nie, ze uwazam go za zalosnego.
Dzis powiedzialam koledze 'skoncz z tymi glupotami' i tyle, on wie o czym mowie. W sumie to powiedzialam "cut that shit" ale juz nie chce tu pokazywac jak sie brzydko wyrazam

A mi się zdarzało mówić wprost, naprawdę wprost, np. "nic z tego nie będzie", "jesteś dla mnie tylko przyjacielem i to się nie zmieni", "nie patrzę na Ciebie w taki sposób", "nie będziemy razem", "nie jestem zainteresowana" - wszystko do jednego faceta, co by mu się utrwaliło. Generalnie podobne rozmowy pojawiały się regularnie przez jakieś 2 tygodnie. To chyba jest wystarczająco wprost? A jeśli nie, to jak ma być wprost wg Was? I odsuwać się wtedy, jak delikwent pełen  nadziei czeka na zmianę zdania, czy uznać, że to jego ryzyko?

I nie mówcie mi, że to jednostkowy przypadek, bo ja raczej w takich sprawach nie owijam w bawełnę, w sumie tylko przy jednym trochę owijałam (głupia byłam), ale ten akurat wyjątkowo zrozumiał. Cała reszta? Nada.

Heh, to chyba rzecz gustu. W sumie ten jeden najbardziej eee... wytrwały to od początku mówił, że po prostu jestem mocno w jego typie urody i generalnie wychwalał mnie pod niebiosa, a drugi nigdy nie powiedział ani słowa na temat mojego wyglądu, więc chyba zależy, co się komu podoba.

No ale pomijając już to, czy ktoś zrozumie "nie" czy nie, to... czy kontynuowanie znajomości odbieralibyście właśnie jako potwierdzenie tego, że jest szansa na coś więcej czy pogodzilibyście się z koleżeństwem, a jakieś ewentualne podrywy wychodziłyby wam jakoś tak przypadkiem?

Nie tak dawno poniewierał się tu wątek o wytrwałości vs desperacji... bo chyba o to tu chodzi?

A odnośnie, jak ktoś lubi tracić czas to już jego problem, a czasy zdobywania szklanej wieży na szczęście minęły bezpowrotnie.

Jesli powiedzialas wprost, a chcesz sie zadawac nadal z kolega. To zadawaj sie i tyle, nie dyskutuj z nim juz wiecej na ten temat i tyle. A on niech sobie robi nadzieje jak chce i mysli co chce, jesli nie bedzie tego glosno mowil, to jego problem.

I wlasnie w tej emocjonalnosci kobiet tkwi zagadka. Często wystarczy znalezc sie w dobrym w miejscu, w dobrym czasie i zrobić pewną rzecz, by wywołac uczucia - kiedy wczesniej było NIE. Pozniej nagle przychodzi "zauwazylam cos w nim, jest taki..." (i tu nastepuje racjonalizacja logiczna, ale wywołana juz jakimis odczuciami). Kobieta emocjonalna idzie za tym co wywołuje w niej emocje i tak odbiera czy cos sie jej podoba, czy nie. Czyli nie, ze logicznie jestes fajny, a to jakie uczucia w niej ta fajnosc wywołuje i czy jestes potrzebny/ona czuje sie potrzebna. Slowoklucz CZUJE. No wlasnie. Dlatego rozne etapy sie w zyciu przechodzi, załamania, sa rozne formy doceniania i te uczucia mogą zaskoczyc. Z reszta... uczucia zawsze zaskakuja. Nigdy nie da sie ich zaplanować. Zawsze przychodzą w niespodziewanym momencie, ale juz o ich odejsciu tak nie mozna powiedziec. Czuje że drazni - koncze, czuje ze nie wyjdzie - koncze. Szkoda, ze malo kobiet wie, ze moze sterowac wlasnymi uczuciami, aczkolwiek nie tym co sie podoba lub obrzydza. No tego sie nie przeskoczy, ale otwartosc i dobre nastawienie to juz fajna sztuka, bo często widzimy nawet po forum jak kobiety i to w wieku 20+ lat potrafią histeryzowac, panikowac i analizowac z byle powodu... no i tkwią w związkach gdzie logicznie jest bardzo, bardzo źle, ale nadal kochają. Czują te potrzeby zwiazane z kochaniem.

Nie, bo to cos w rodzaju "a pomarudzi i przestanie, niech sie wygada, ja wyłączam uszy".

Nie no, wiem, że z ich strony to nie tylko koleżeństwo, chodzi mi o to, czy zdają sobie sprawę, że z mojej tak. W sensie, czy nie odbierają zgody na spotkanie jako "postaraj się troszkę, to się może zakocham". I to nie jest tak, że ja ich gdzieś ciągam, bo tutaj już tym bardziej miałabym opory zapraszać ich (no chyba, że na domówkę czy coś innego, gdzie zapraszam większą ilość osób), żeby właśnie nie powiedzieli później "zaprosiłaś mnie do kina, robiłaś nadzieję".

Nie sądzę też, żeby byli na moje każde skinienie, chociaż nie testowałam. Takich "na skinienie" było tylko dwóch, jeden naprawdę zaangażowany + trochę jak książę z bajki (masz być księżniczką, będę Twoim księciem, zabiję dla Ciebie smoka albo pójdę na znienawidzone karaoke ), a drugi to cóż... jego bycie na każde skinienie nie wiązało się z uczuciami tylko z charakterem - dla każdego taki był. Bez przesady, reszta nie była zakochana aż po grób, nie zamierzała palnąć sobie w łeb po mojej odmowie, nie uważała mnie za ósmy cud świata i po prostu nie kochała mnie, raczej większe zainteresowanie bliską koleżanką, ale bez jakichś wieeelkich porywów uczuć. 

A co do Twojego pytania - łechtanie ego, owszem, ale wynikające z samego faktu, że zwrócili uwagę akurat na mnie, natomiast nie z tego, że mogłabym może ich do czegoś nakłonić czy że wiele by dla mnie zrobili. Mówimy o osobach, które nie pojawiły się w moim życiu ot tak, tylko o bliskich znajomych, więc hm... większe przejawy uczuć, poza tym jednorazowym komunikatem o zainteresowaniu, były dla mnie raczej krępujące - bo obcego namolnego można spławić nawet mało grzecznie, a znajomego szkoda, w końcu kiedyś się opamięta i znajomość wróci do normalności, po co przeradzać to w jakąś wojnę.

A jak wygląda sytuacja odwrotna. Jakieś wkręcenie obydwojga, na zasadzie wspólnego spędzania czasu, ale bez seksu i bez mówienia o związku. I na jej pytanie dokąd idziemy dalej pada jego odpowiedź, że on nie ma żadnych planów, ale jednocześnie chce znajomość utrzymywać jak dotychczas, bo ją sobie ceni.
Friendzone bez szansy na więcej?
I czy jest sens to utrzymywać?