Intensywne, ale trudne uczucie - co robić? - Netkobiety.pl

Witam wszystkich. Chciałabym przedstawić w skrócie historię mojego związku i zapytać co o tym myślicie, bo ja już nie wiem, a moi znajomi czy rodzina mają już kompletnie dosyć tego tematu i chciałabym zasięgnąć jakiejś obiektywnej opinii.
Otóż, 4 lata temu poznałam na corocznym festiwalu muzycznym starszego ode mnie o rok chłopaka, Maćka. W tym czasie byłam jednak strasznie młoda (miałam niecałe 18 lat) i byłam z kimś innym. Maciek podobno zakochał się we mnie od razu, o czym ja nie wiedziałam, i przez kolejne dwa lata byłam nadal z moim pierwszym chłopakiem. Po rozstaniu z nim jednak spotkałam ponownie Maćka na tym samym festiwalu i znowu się do siebie zbliżyliśmy. Maciek wyznał mi, że od dwóch lat nie może o mnie zapomnieć, co zwaliło mnie z nóg. Zaczęliśmy się spotykać, mimo że mieszkamy prawie 400 km od siebie. Dojeżdżaliśmy do siebie co tydzień przez rok. Na początku była to absolutna sielanka, było to uczucie o wiele głębsze niż normalne zakochanie - miałam wrażenie, że rozumiemy się na każdym poziomie i chcemy od życia dokładnie tego samego. Mówiliśmy o podróżach, wspólnych przygodach, zainteresowaniach - ogólnie chcieliśmy przeżywać wspaniałe rzeczy i nie pozwolić, by nasze zycie stało się monotonne. Potem jednak zaczęło się źle dziać - Maciek zaczął wypytywać o mojego pierwszego chłopaka i stał się strasznie zaborczy. Kłóciliśmy się nieustannie, ale tylko o tą jedną rzecz - o to, że wcześniej z kimś byłam na poważnie, a on nie. Największym problemem był fakt, że nie byłam dziewicą kiedy zaczęliśmy ze sobą współżyć, mimo że on sam sypiał z dziewczynami "dla sportu", w czym nie widział problemu... Z powodu zupełnego wykończenia psychicznego tą sytuacją po roku związku zdecydowałam się na 5 miesięczny wyjazd na Erasmusa. Maciek zapewniał, że popiera ten pomysł i odwiedzi mnie, co się nie stało, nie przyjechał nawet na lotnisko, żeby się pożegnać. Rozmawialiśmy nadal, czasami o głupotach, czasami o naszym związku, ale żadne z nas oficjalnie go nie zakończyło. Maciek jednak strasznie się zmienił, tak jakby zupełnie zapomniał o wszelkich wartościach które były ważne dla nas obojga, mimo że wierzył w nie zanim mnie poznał. Po niepowodzeniu naszej znajomości jednak odrzucił wszystko, co go określało jako osobę, tylko dlatego że kojarzyło mu się ze mną. Kiedy zagadywałam go o jakieś nasze wspólne pomysły czy zainteresowania, z miejsca odrzucał te tematy jako "dziecinne" i "żałosne". Zaczął przejawiać wielką agresję, zaangażował się w takie sprawy jak polityka, w których zachowywał się chamsko i złośliwie. Po moim powrocie nie spotkaliśmy się, mimo że umawialiśmy się kilka razy, ale nigdy nic z tego spotkania nie wychodziło. Maciek co jakiś czas pisał, że nadal mnie kocha, czasami ja również to pisałam, ale nie wróciliśmy do siebie i nie widzieliśmy się prawie rok. Mniej więcej miesiąc temu otwarcie odmówił mi spotkania się, argumentując, że on już sobie uświadomił, że nic z tego nie będzie, mimo że kilka dni wcześniej pisał, że na mnie nie zasługuje i że jest skończonym idiotą, że zniszczył to co było między nami. Trzy dni temu spotkałam go ZNOWU zupełnie przypadkiem na tym samym festiwalu muzycznym. Podszedł do mnie i porozmawialiśmy chwilę, po czym zaprosił mnie na piwo, ale powiedziałam, że wątpię czy przyjdę, bo byłam zszokowana tą propozycją, gdyż przez miesiąc mi odmawiał. Moja odmowa natomiast wprawiła go w osłupienie i odszedł mówiąc, że "to jest złe" i że "on już tak nie może". Spotkałam też dwóch jego bliskich przyjaciół, którzy powiedzieli mi, że nie mają z nim kontaktu od roku, bo bardzo się zmienił, a nawet kilkakrotnie groził im podczas kłótni.
Jak myślicie, co dzieje się w jego głowie? Nie chcę do niego wracać, ale chciałabym wiedzieć, że nasza przeszłość jest dla niego tak samo ważna jak dla mnie i że nadal coś do mnie czuje, mimo że nie możemy być razem, a że jego pozorna obojętność nie wynika z tego, że obwinia mnie o to jak zakończyliśmy nasz związek... Poza tym martwię się o niego, o to jak się zmienił i nie wiem czy powinnam zostawić go w spokoju czy próbować przemówić mu do rozumu...