to jest zwykła historia jak powiedziałam tak i przyszły wątpliwości - Netkobiety.pl

Podczas ostatniego spotkania z moimi znajomymi mój narzeczony narobił mi wstydu. Dawno nie widziałam ludzi ze studiów, więc chciałam się z nimi spotkać. Nastawiłam go na to, że nie mam często okazji ich widzieć, coby na dystans potraktował to, że 'nie będę mu nakładać sałtek'. Na początku było ok, ale kiedy w ruch poszło kilka kieliszków i moi znajomi nie do końca zajęli się jego osobą, tak jak to sobie wyobraził rozpoczęło się show.... Najpierw rozczulił się i płacząc, mówił, że nie czuje, abym o niego dbała. Chwilę potem już z agresorem opuścił miejsce, nieznając miasta 'poszedł na spacer'. Zadzwoniłam do niego, poinformował mnie gdzie jest, więc tam poszłam. Zaczął obwiniać mnie, że jestem zupełnie inną osobą w ich towarzystwie i  tak się zaczęła się "kolejna część imprezy" przy czym z agresorem, bo on już rzucając przedmiotami zaczął udowadniać swoje racje. Byłam spokojna, nie wchodziłam z nim w dyskusje, tym bardziej, że pod wpływem alkoholu miał wiele do powiedzenia, co nie do końca pokrywało się z moim myśleniem. Całość skończyła się tak, że na drugi dzień i kolejny cały czas mnie przepraszał. Uświadomiłam go, że nie jest to pierwsza taka sytuacja i uprzedzałam go aby kontrolował alkohol. Oczywiście teraz przyznaje mi we wszystkim racje, ale ja już mam tego powoli dość. Gdzie leży granica? Nie chcę w nieskończoność tolerować tych samych błędów. Być może zahaczam o snobizm, ale chcę najzwyczajniej wyjść do ludzi i zachować klasę. Prosiłam go na boku, by przegryzł sytuację i porozmawiamy o tym później. Z jego wyliczeń wyszło mu, że lepiej jeśli problem rozwiąże przed publiką. Przy czym moi znajomi patrzyli na niego z politowaniem, a żegnając się ze mną pytali, czy jestem szczęśliwa?