pewnie banał - moja smutna historia - rozwód!? - Netkobiety.pl

Nie wyjechałam z kilku powodów. Byliśmy w poważnym kryzysie w ubiegłym roku, przeszłam depresję. Jednak uznaliśmy, że chcemy być razem i wprowadziłam się do domu. Po kilku dniach dowiedziałam się, że mąż podjął decyzję o wyjeździe. Może gdyby to było za rok za dwa to niewykluczone. Jednak ja nie chcę mieszkać za granicą. Finansowo byłaby też klapa przynajmniej do czasu znalezienia przeze mnie pracy (zaznaczam, że nie znam słowa w języku urzędowym tego kraju). Poza tym tutaj mam przyjaciół, rodzinę. Niekomfortowo się czułam z taką decyzją męża (że pomimo iż ja zostaję - on wyjeżdża...)

Powiedział że teraz rozwój zawodowy jest jego priorytetem. Rozmawialiśmy o wyjeździe, czyli były konsultacje. Powieziałam, że nie chcę by wyjeżdżał, że nasz związek może tego nie przetrwać, że chciałabym dzieci itd. Po prostu powiedział, że ma teraz inne priorytety. Że ten wyjazd jest dla niego ważny. Początkowo deklarował że będzie przyjeżdżał 4 razy w roku, powoli docierało do mnie jakie to nierealne. Nie byłam w stanie pogodzić się z jego decyzją.

Kraj jest w Europie, jednak jest niewygodne połączenie, nie ma np. w ogóle bezpośrednich lotów, tym bardziej nie ma lotów tanimi liniami. Odległość 1500 km.

Moim zdaniem powinnaś jechać z nim. Moja dziewczyna była gotowa dla mnie pojechać wszędzie jeśli bym chciał bo mnie kochała.
Język to nie problem. Nie wyjeżdża się z dnia na dzień, więc mogłaś się przed wyjazdem trochę pouczyć. Nie macie dzieci, nic Was tutaj nie trzyma.

Moim zdaniem jeśli chciałaś z nim być i walczyć o niego to trzeba było jechać. Teraz może już być ciężko.
Z tego co piszesz to problemy były już wcześniej i nie zostały rozwiązane, więc wiadomo, że taki wyjazd to tylko pogorszy.

Prawnikiem nie jestem ale moim zdaniem nie.

W sądzie to jest słowo przeciw słowu. On będzie się bronił, że wyjechał na chwilę, że miałaś dojechać, że nie chciałaś, że onw  celach zarobkowych aby było lepiej itp.

Prawdę mówiąc to bardzo się dziwię Twoim zachowaniem, że jesteś tak uparta na rozwód o jego winie. Chcesz rozwodu to złóż pozew bez orzekania winy. Jedna rozprawa i po problemie. Po co się ciągać po sądach i robić sobie wrogów? Myślę, że jest drugie dno o którym tutaj nie mówisz.

Jak nie chcesz rozwodu to walcz o niego, a nie usilnie starsza się o rozwód z jego winy.

Rozumiem, ale skoro podejrzewałaś, że jest coś na rzeczy, to trzeba było działać, szczególnie że jeszcze nic nie zostało stwierdzone, żadna decyzja podjęta, zatem miałaś możliwość ratowania związku, a tak, no cóż... A że wszystkiemu zaprzeczał to zrozumiałe, bo to tylko człowiek, i na pewno nie jesteś mu całkowicie obojętna, a zapewne nie myślał jeszcze o rozstaniu, a słowa tego typu są mocno definitywne. A później nie było lepiej, zamiast pracować nad związkiem to się oddalaliście. A wyjazd przypieczętował los waszego związku, bo skoro już wcześniej nie było dobrze to tego typu rozłąka musiała spowodować to, co spowodowała. Dlatego dziwi mnie, że nie zdecydowałaś się na wyjazd, zakładając, że nadal go kochasz i chciałaś ratować związek, bo to, co się stało, było do przewidzenia, i raczej nieuniknione.

hej - odnalazłam twój wątek i wiem więcej ...
pytanie
czy masz jakiś pomysł na siebie?
co do twojego małżeństwa myślę, że się ... zakończyło, zwyczajnie - wypaliło uczucie, pozostaje zamknąć drzwi i zacząć nowe życie

czy ty jesteś typem depresyjnym?
czy depresja z jakiegoś konkretnego powodu?

to, że nie udało się raz nie znaczy, że nie uda kolejny
trzeba przejść żałobę, może odchorować i żyć dalej ...
ale to już twój wybór
powodzenia

depresja jest chorobą
depresja lubi ... powracać
warto mieć jej świadomość, bo wtedy łatwiej nad nią zapanować
jeżeli czuje się, że znowu wraca nie można czekać, że jakoś minie, należy podjąć leczenie...
można mieć predyspozycje w jej kierunku
ciebie ten problem nie dotyczy - jak piszesz, więc już jest dobrze

spróbuj uczyć się pozytywnego spojrzenia na świat, pomimo
mamy w sobie nieskończone pokłady możliwości zmian w sposobie postrzegania, myślenia, działania wystarczy je ... uruchomić

emocje i nastroje są zmienne - smutek przemija, można to odejście przyspieszyć poprzez swoją aktywność
nie warto nosić w sobie goryczy, lepiej dostrzegać nawet drobinki ale ... słodyczy

może to banał ale życie jest ... banałem - jesteś jeszcze na tyle młodą kobietą, że poukładasz sobie swój świat i znajdziesz swoje szczęście, tylko w to UWIERZ
jak w piosence "...wszystko się może zdarzyć gdy głowa pełna marzeń..."

Jezeli sie szuka na sile faceta, to sie nie znajdzie, albo sie zlapie nastepnego byle jakiego. Najwazniejsze to sie nie zamykac w domu. Marmolada nad toba ten czlowiek znecal sie psychicznie, to dla mnie psychopata, a od takich trzeba uciekac i to daleko.   Ten facet nie byl ciebie wart i to podkreslaj.

Marmolado, będziemy singielkami z odzysku;-)) Ksiązki nie czytałam, warto?

Marmolado, zakochanie w takiej sytuacji jest jak przekleństwo, zwariować można. Jednak nie idź w nienawiść, jak będziesz na niego zła, tylko pozornie będzie Ci lepiej. Ja w rozpaczy też chciałam zamienić swoje uczucia w złość. Po kilku tygodniach sama czułam się zalana moim własnym jadem od środka. Wierz mi, że to uczucie było gorsze od rozpaczy. Później przyszła apatia, a teraz jestem na fajnym etapie, choć nie wiadomo jak długo ;-( Chyba najlepiej jest dążyć do pogodzenia się z sytuacją, na zasadzie "ok, nie chcesz ze mną być, nie jestem w stanie Cię zmusić do miłości, uczę się żyć bez ciebie". Bardzo w tym pomaga maksymalne ograniczenie kontaktów, pisanie i rozmowy niestety podkręcają nas.

Miej spokojny dzień :-)

Nie daję rady. Wiem, wiem że muszę wziąć się w garść ale nie mam siły. Ja go kocham a on mnie już nie chce. Jakoś lepiej trzymałam się przez te pierwsze tygodnie niż teraz. Nie daję rady, nie panuję nad płaczem.

proponuję "Konfiturka" -wykwintna, elegancka, nobilitująca nawet najzwyklejszą herbatę i podrasowująca kiepskie pieczywo.
Dla mnie będziesz Konfiturą Marmolado, taką z najwyższej półki, niepowtarzalną zawierającą w sobie całą słodycz i cierpkość wiśni...

Drogie,
Oczywiście w pierwszej kolejności chciałam was zbombardować, że nie macie o niczym pojęcia, że moje życie się skończyło. A tymczasem jakoś daję radę. Naprawdę daję radę. Poszłam po podwyżkę, dbam o siebie. Forum mi bardzo, ale to bardzo pomogło. Trzymam za nas wszystkie kciuki. Oby lepsze dni były częstsze niż gorsze.
?Widzę jak owszem
Widzę jak owszem
To bez znaczenia i
To nie istotne
Jak wszystko waży mniej
I nie przybliża się
Widzę jak małe
Nieidealne.
Nocne niebo
O ile znaczy mniej
Nieurodzajne
Nie nawołuje mnie
Widzę jak owszem
To nieistotne
Nieważne, niepiękne, wyblakłe.?

Zuzanno Twój post jest piękny.
Cały szacun dla Ciebie

Trzy tygodnie do rozwodu. Już chcę tego rozwodu.

Niestety kompletnie sobie nie radzę. Czuję się podobnie jak rok temu, czyli może depresja wróciła? Czuję jak wciąga, jak połyka mnie mrok. Nic niewarta, głupia, egzaltowana dzida. Nienawidzę siebie.

Moja siostra zaszła w ciążę (planowaną pomimo młodego wieku), wkrótce ślub itd. Oczywiście, że się cieszę (choć oczy się nie potrafią cieszyć). Czuje się jak najgorszy szczur, jak gad, ponieważ jej zazdroszczę. Że ma się o kogo oprzeć, że jest szczęśliwa.

Moje życie jest przegrane. Nie radzę sobie sama z sobą. Zwyczajnie się nienawidzę. To najlepiej oddaje wszystko co czuję. Żałuję tylko, że tak dużo muszę z sobą przebywać.

Marmolado, idź do lekarza.
Nawrót depresji jest bardzo niebezpieczny.

Dasz radę :-)

a między wersami krzyk rozpaczy i wołanie o pomoc

pójdziesz w końcu do psychologa,psychiatry?

Oczywiście, że nie planuję pójścia do lekarza. Półtora roku temu trafiłam przypadkiem na psychoterapię - przyszliśmy z mężem na terapię par i terapeutka poprosiła go w pewnym momencie o wyjście i przekonała mnie do terapii. Po 8 miesiącach terapii czyli około lutego tego roku poczułam się lepiej, a w lipcu (po roku) terapię zakończyłam. A teraz wszystko o "kant dupy" potłuc.

Piszę na forum, czyli oczywiście jest to jakiś krzyk. Forum pomogło, dało kopa latem, kiedy czułam, że żyć owszem chcę, tylko szukałam punktu zaczepienia.

Dzięki zapewne terapii wgląd w siebie mam naprawdę na dobrym poziomie. Wiem, że w życiu trzeba mieć twardą dupę. Może dotąd miałam dla kogo - miałam męża, któremu dawałam wiele wsparcia, miałam siostrzyczkę, która mieszkała z nami, byłam za nią odpowiedzialna, miałam ukochaną babcię, która długo umierała i potrzebowała mnie, miałam matkę totalnie zaoraną przez życie w depresji.

Teraz mam jakby siebie tylko. Nikogo swojego. I mam świadomość, że nie mam perspektyw na nikogo swojego pragnąc kogoś swojego. Trzeba pokochać życie singielki, nauczyć się japońskiego czy mieć ciekawe hobby.
Znam teorię. Nie chcę chemii.

Nie widzę sensu życia dla siebie. Rozumiem jednak oczywistość takiej postawy u innych. Nienawidzę się. Nienawidzę się jak cholera. Mój mąż miał rację jestem wariatką. Patrzyłam na siebie jego oczami. Opiekowałam się rodziną. Odpowiedzialna.

"Tylko w cudzym pięknie
jest pocieszenie, w cudzej
muzyce i obcych wierszach.
tylko u innych jest zbawienie,
choćby samotność smakowała jak opium"

Jeśli to prowokacja to niech będzie udana. Nie żartuję.

Nie ma opcji żeby skoczyć. Czy ktoś jest mi to w stanie do cholery wytłumaczyć? Jest decyzja jest okno i dupa.

Proszę o kontakt emailowy ludzi z dostępem do dużej ilości barbituranów. Mam pieniądze.

Proszę o poważne oferty emailowe. Policja? Błagam Cię. Uęmiechnę się do kogo chcę i jak chcę i sprawię, że pomyśli o mnie co tylko zechcę. Temat up up.

Z nadzieją to jest tak, że moja siostra jest "przy nadziei".

Marmolado, powinnaś udać się do terapeuty. Wiesz co Ci dolega, wiesz, że Ci pomoże.

Byłam rok w terapii. Dlatego wiem, że mi to nie pomoże. SAMA muszę sobie pomóc. Tyle tylko, że jak ktoś już wcześniej zauważył, wcale tego nie chcę.

Jak to nie ma? To z kim ja codziennie rozmawiam? Ostatnio to właściwie się kłócę...:)

pitolisz
to nic nie znaczy, kolejna terapia może pomóc

oczywiście nikt na siłę ciebie NIE URATUJE
ale tak sobie myślę, tak nas chcesz zostawić

a jak jednak, może życie ma dla ciebie jakąś ...  niespodziankę a ty nie chcesz dać mu szansy
pożyj i daj mu szansę

a co myślałaś, że tylko ty jedna masz pod górkę

wiesz hasła unijne brzmią - Człowiek to najlepsza inwestycja ... to co tam 5 patoli wydać na siebie a sorry ZAINWESTOWAĆ