jak być bardziej rozmowną, otwartą i śmiałą??? - Netkobiety.pl

Hej :-)

To, że się stresujesz podczas poznawania chłopaków, to raczej normalne. Dużo osób przeżywa to mocno, bo chce się jak najlepiej wypaść wtedy. Ale jeśli ogólnie wśród ludzi jesteś nieśmiała mocno i Ci to przeszkadza, to rada ode mnie jest taka, żebyś spróbowała nie analizować swojego zachowania za bardzo. Mówisz, to co czujesz, robisz to co chcesz i nie przejmujesz się tym. Próbuj zachowywać się spontanicznie. Nie skupiaj się na sobie, lecz na sytuacjach.

trzeba wyłaczyc tymczasowo myslenie i wrzucic na spontana niesmiałośc nie jest zł cecha lepiej nie mówic duzo i z sensem niz klepac jakies kocopoły godzinami

a co w ogóle myślicie o osobach małomównych, które dopiero otwierają się po bliższym poznaniu??

ja uwielbiam takie osoby, bo wiem, że mogę sobie przy nich w spokoju mówić

Tylko faktycznie jest problem, gdyż niektórzy mogą odebrać małomówność i brak spontaniczności jako że nie jesteś zainteresowana bliższym poznaniem.
Myślę, ze się po prostu za bardzo przejmujesz, a zupełnie niepotrzebnie. a wiesz dlaczego? Bo słowa ulatują i ludzie tak naprawdę na spotkaniach nie przywiązują większej wagi do tego co mówisz (no chyba że coś niemiłego lub TOTALNIE odjechanego), tylko do tego czy mówisz oraz do Twojej mowy ciała - czy wyrażasz postawę otwartą czy zamkniętą, czy się uśmiechasz itd.

To spróbuj się przed takim spotkaniem trochę przygotować, tzn. pomyśl sobie że:
- jesteś fajną osobą, bo jakbyś nie była to nie miałabyś z kim wyjść i nikt by Cię nigdzie nie zapraszał,
- robisz to dla siebie,
- załóż sobie realny cel, czyli za każdym razem postaraj się troszkę więcej mówić, nie musisz być od razu duszą towarzystwa
- aktywne uczestnictwo w rozmowie to nie tylko monolog, ale również dopowiadanie, uśmiechanie się, zadawanie pytań
- większości rzeczy które powiedziałaś i tak nikt na drugi dzień nie będzie pamiętał,
- na ewentualną rozmowę z "nieznajomym" przygotuj sobie wcześniej kilka pytań, tematów niezobowiązujących, które wiesz że możesz poruszyć bez ryzyka, tak żeby zawsze mieć to w "zapasie" gdy zapadnie cisza
- w trakcie rozmowy z facetem, gdybyś miała gorszy moment, zawsze możesz po prostu powiedzieć że jesteś nieśmiała - bo wtedy facet wie, że to nie przez niego nic nie mówisz (tak naprawdę całe sedno sprawy, jak facet nie wie o co chodzi, to myśli że chodzi o niego )

Na pociechę powiem Ci że ja mam odwrotny problem - nie mam problemów z mówieniem, bo to jest dla mnie naturalne jak oddychanie, ale wiem że zawsze muszę się kontrolować, żeby nie zagadać całego towarzystwa i dać pole do popisu innym, by nadmierną rozmownością nie zrazić do siebie fajnych ludzi.

Trzymam kciuki

Jestem z natury nieśmiała i chyba już nauczyłam się jak sobie z tym radzić. Jeśli chodzi o rozmowy z nieznajomymi, to myśl o tym w ten sposób - oni Ciebie nie znają, to tylko i wyłącznie od Ciebie zależy jak im się zaprezentujesz. Można udawać, że jest się pewniejszym siebie niż w rzeczywistości i po jakimś czasie stanie się to normą. Inne rzeczy, które po sobie zauważyłam, że działają to np. najzwyklejsze wyjście do jakiejś knajpy, restauracji z kimś znajomym i nawiązanie rozmowy z obcymi ludźmi. Po kilku takich spotkaniach czy komplementach usłyszanych od chłopaka zaczęłam bardziej wierzyć w siebie i ta nieśmiałość zaczęła powoli zanikać.

Poćwicz sobie na sprzedawcach w galeriach/sklepach

Przestań czytać poradniki Adepta, a znajdź sposób na siebie

Co do twojego problemu, to musisz zaakceptować siebie, uwierzyć we własną wartość Przestać przejmować się opinią otoczenia Kiedy zastanawiasz się czy coś powiedzieć, czy to wypada, czy to na miejscu... to twoja mowa ciała, ton głosu i późniejsze reakcje zdradzą tę wątpliwość Jeżeli nie czujesz że powinnaś, to inni też uznają że nie powinnaś czegoś tam mówić i robić

Przestań się przejmować tym jak to ktoś odbierze, uwierz że jesteś naprawdę wiele warta Że masz prawo do własnego zdania, własnego poczucia humoru masz prawo mówić co myślisz i robić to na co masz ochotę

Nie ćwicz jak tutaj doradzono, bo to wcale Ci nie pomoże nie uczysz się aktorstwa Nie masz ćwiczyć swoich odruchów, a uwierzyć w siebie to naprawdę wystarczy

Mam identyczny problem. Najsilniej objawiał się jak byłam jeszcze w gimnazjum. Byłam w cieniu wygadanych koleżanek, które bez "obciachu" zagadywały do nowo poznanych ludzi. Czułam się wtedy strasznie niezręcznie. W liceum stworzyłam swój mikroklimat - zamknęłam się w pewnym środowisku ludzi, których dobrze znałam i to mi wystarczało.

Na studiach się trochę przełamałam, co było wynikiem raczej konieczności - w końcu nikogo tam nie znałam  

Naczytałam się mnóstwo na temat tego, co zrobić by być bardziej otwartą i przebojową. Weszłam na portal psychologiczny i tam lekko opisali 10 sposobów na walkę z nieśmiałością. Nie pamiętam, co to było dokładnie, ale może Tobie się przyda to, co zapamiętałam:

Nie porównuj się do koleżanek, tylko zaakceptuj siebie taką, jaka jesteś. Staraj się zwizualizować sytuację, w której się znajdziesz. Co wtedy czujesz itp. Zamiast uciekać, kiedy czujesz się niezręcznie, przetrzymaj lęk - następnym razem będzie łatwiej. Nieśmiałość można złagodzić też.. relaksem. Coś dla ciała i ducha. Wyciszenie się pozwala nabrać dystansu

Jasne, może nie jest to zbyt odkrywcze, ale mi w pewnych sytuacjach pomaga. Nigdy nie będę przebojową osobą, ale przynajmniej nie ogarnia mnie już tak wielki niepokój w nowych sytuacjach

Nic dodać nic ująć Wszystko jest w głowie Jeżeli chcemy być przebojowi to będziemy ale musimy chcieć, a nie mówić że chcemy

Mi się udało zmienić z zamkniętego w sobie, nieśmiałego i wystraszonego chłopczyka w pewnego siebie, otwartego i przebojowego To jest tylko w głowie

Przecież napisałem Wystarczy uwierzyć w siebie zaakceptować Fakt że w moim przypadku to była długa droga... wiele... wiele książek... jedne mądrzejsze, inne mniej... Jednak ostatecznie chodziło o to żebym zaakceptował to że mogę być jaki chce i to wszystko