Nerwica natręctw myślowych coraz bardziej utrudnia mi życie.. - Netkobiety.pl

Też mam ten problem niestety.Sama nie wiem kiedy się zaczął.Staram się go pokonać ale jakoś słabo mi to wychodzi.Chciałabym wreszcie się tego sama pozbyć.

Martusia88 dziękuje za odpowiedz. Podniosła ona mnie trochę na duchu.. Mam nadzieje że uda mi się wyjść z tej choroby i że wrócę do normalnego funkcjonowania. Skorzystam z twoich rad.

Kasia a długo ta choroba u Ciebie trwa? Jak sobie z nią radzisz??

Też miałam ten problem. Co prawda byłam wtedy dzieckiem (9-11 lat). Natrętne myśli o treściach bluźnierczych dotyczących religii, powtarzanie bezsensownych czynności, bo jeśli czegoś nie zrobię w określony sposób pójdę do piekła. Ja miałam szczęście i wyszłam z tego sama, co chyba bardzo rzadko się zdarza. Udaj się do psychiatry, On jest właśnie od takich spraw. Wiem, jak potrafi to męczyć, więc lepiej jak najszybciej zgłosić się po pomoc.

Witaj Alicjo.
Ja też miałam kiedyś ten sam problem, jeżeli chodzi o nerwicę natręctw i też dokładnie tak, jak Ty musiałam zawsze sprawdzac przed pójściem spać, czy drzwi są zamkniete (i to nawet po 5 razy), to samo było z gazem i z myciem rąk.
Jednak po jakimś czasie mi to przeszło i przestałam się tym przejmować. Owszem, przed wyjściem z domu sprawdzam czy gaz jest wyłączony, ale to chyba normalne.
Myślę, że Twój problem któregoś dnia sam po prostu minie a jeżeli nie potrafisz sobie z nim poradzić to może udaj się do psychologa chociaz ja osobiście uważam, że nie jest to konieczne. Moim zdaniem powinnaś bardziej podejść do tego z dystansem (wiem, ze to łatwo powiedzieć), ale spróbuj chcoiaż.

Ja mam inny MEGA problem, zwiazany z moją fobią.

Elodia wiem co musisz czuć zmagając się z tymi myślami, ale na pewno też będziesz umiała sobie z tym poradzić. Dobrze że są osoby które potrafią zrozumieć własnie tych którzy się z tym zmagają, z tą całą chorobą. Dziękuje,że opowiedziałaś mi o tym w jaki sposób Ciebie dotknęła ta choroba..

Elodia wiesz,że z moją mama było tak samo jak u Ciebie?
po prostu dla nich to żaden problem a z tego co wiem ona kiedys miala podobnie tak jak ja mam. Ale nie ma co liczyć na ich pomoc:) ja zapisze się i będę  starała się wygrać z ta chorobą. Tobie również tego życzę:)
Dziękuje Ci za wszystkie odpowiedzi jest mi trochę lżej:)

To wszystko zaczęło u mnie jakiś czas temu.Myślałam ze sama mam ten problem.Staram się odgonić natrętne myśli i nie powtarzać tych samych czynności kilka razy jednak nie zawsze mi się to udaje.Gorzej jest u mnie z natrętnymi myślami niż z powtarzaniem tych samych czynności.Chyba najlepiej jest się czymś zająć i o tym nie myśleć.

Według mnie powinnaś pójść do lekarza. Tak się składa, że bliska mi osoba cierpi na tę chorobę już od dawna, stąd wiem że nieleczona może doprowadzić do ciężkich konsekwencji, jak zamknięcie w szpitalu... Rzadko się zdarza, żeby ludzie sami z tej choroby wychodzili - moim zdaniem to raczej oznaka ich złej diagnozy, postawionej bez pomocy specjalisty. A nieleczona nerwica natręctw może doprowadzić do paranoi, a nawet do pomieszania rzeczywistości z wyobraźnią. Niestety, niektóre osoby nie mogą się z tego wyleczyć i muszą brać leki do końca życia... zaufaj mi, obserwuję taką osobę i widzę jak działa nawet zmniejszenie dawki. To naprawdę żaden wstyd, a konsekwencje nieleczenia mogą poważnie wpłynąć na Twoje życie.

Bardzo mnie to cieszy Alicjo:) Napisz później jak wizyta.

Poczytaj na wikipedii o zaburzeniach obsesyjno-kompulsywnych (OCD) . Moj przyjaciel cierpi na te chorobe.

Bardzo dobrze cię rozumiem, brak możliwości koncentracji, natrętne myśli nie pozwalające na wielostronną analizę itd.
Pomóc może lekarz, ale tak na prawdę pomóc musisz sobie sama i zacznij od koncentracji na jakiejś małej rzeczy która jest bardzo ważna dla ciebie i sprawi Ci ogromną przyjemność. Musi to być to jednak rzecz na tyle mała np. zmiana fluidu lub cienia który wyjątkowo podkreśla twoje oczy a zarazem taka rzecz która jest zauważona przez osoby postronne. Wykonaj malutki test. Pamiętaj o bardzo ważnej sprawie pojawiając się w nowej odsłonie uśmiechnij się najpierw do lustra a później idąc myśl o pięknych wspomnieniach, nie patrz na ludzi myśl tylko o tych fajnych rzeczach.
Jak to ci się uda i zauważysz że ktoś mimowolnie odpowie na twój uśmiech do świata jest już OK.

własnie przeczytałam i gorąco polecam ten wątek: http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?pid=1206382#p1206382

Ja niestety również mam nerwice natręctw... dużo rozmyślałam nad tą "przypadłością" skąd ona się u mnie wzięła? Przypomniałam sobie,że jak miałam 6 lat widziałam, jak w bloku obok w mieszkaniu wybuchł pożar, spowodowany niezgaszonym papierosem. Od tamtej pory, czyli blisko 16 lat dzień w dzień zanim wyjdę z domu/położę się spać muszę po 5 razy wszystko sprawdzić by być spokojną. Przez 3 lata po tym wydarzeniu, sprawdzałam nawet popielniczki, co na szczęście przestałam robić:/

Nie, nie leczyłam tego...nawet nie wiedziałam ,że można to leczyć. Przestałam sprawdzać popielniczki, a zaczęłam sprawdzać kontakty, wąchać palniki od kuchenki, czy przypadkiem nie ulatnia się gaz, na szczęście po tylu latach tych natręctw mi trochę minęło. Nienawidzę sytuacji w których nie ma nikogo w domu, wyobrażam sobie wtedy najgorsze,że mieszkanie albo się spaliło, albo ktoś się włamał...Obecnie co dzień zanim pójdę spać lub gdzieś wychodzę najpierw zaczynam od kuchni : czy dobrze zgaszona jest kuchenka, czy nie zostawiłam zapalonego żelazka, czy domknięta jest lodówka ,czy dokręcona jest woda... w łazience : sprawdzam czy pralka jest wyłączona z kontaktu, czy piecyk dobrze chodzi, i czy kran jest dobrze zakręcony.. w pokojach wyłączam wszystko z kontaktu i zamykam wszędzie okna....Wątpie w to by psycholog, czy psychiatra mi w tym pomógł , to już stało się dla mnie codziennością.

Do alicja123457 ja tez miałem obsesyjne myśli jem perazyne 5 tabletek dziennie i Lek arketis, w zasadzie już nie mam żadnych myśli. perazyna to stary neuroleptyk na schizofrenie, mi to pomogło byłaś u psychiatry??

Ja w dzieciństwie miałam tak że na przykład musiałam robić dziwne miny w jakimś określonym rytmie, nie stawać prawą nogą na łączenia między płytami chodnikowymi, napinałam ciągle określone partie mięśni. Śmiali się ze mnie, nikt z rodziny nie kojarzył tego z chorobą. Nadal czasem mam tam że np ruszam ramionami, dwa razy jednym, raz drugim i tak w kółko. Zauważam że tak się dzieje gdy mam zły nastrój, ale nie że ktoś mnie zdenerwuje, tylko po prostu gdy mam depresyjny dzień. Pomaga mi nieco zajęcie się czymś konkretnym, czymś co lubię - gotowanie, szycie, jakieś inne miłe czynności. Ale na długo nie pomaga. Pomaga mi też nieco samokontrola. Jak się zorientuję że znowu coś robię dziwnego to próbuję po prostu przestać. Nie zawsze jednak potrafię.
Boję się iść z tym do terapeuty, mąż jak na razie nie widzi we mnie psychicznie chorej, a jak będzie diagnoza to już nią w jego oczach będę i obawiam się że to będzie nasz koniec. On nie chce chorej żony.

Witam chyba ją mam. W zeszłym roku miało pewne wydarzenie związane z pewnym kimś, i od tamtej pory myślę że, spotkam go. myśli mnie nawiedzają nawet w domu, oszalałam?Nie mam tych myśli typu, muszę o tym myśleć poprostu pojawiają się.

a ja uwazam ze powinnas isc
psychiatra kojarzy sie jednoznacznie ze ktos chory psychicznie

ja długo sie z tym zbierałam ale z 3tyg temu jedna os dała mi namiary na swoje psychiatre
zapisałam sie

ah mojemu mzeowi powiedziałam o tym
lepiej isc i "zbadac" bo jak choroba postapi to wtedy mozna bycc naprawde chorym

ja tylko mamie nie mowiłam jeszcze
powiedziałam ze musze isc do specjalisty sie zbadac ale nie pow.do jakiego
powiem napewno ale pop fakcie

ja czuje ze tak dłuzej nie moge
te natretne mysli wykoncza mnie
chce i do psychiatry i doi ogoilnego po skier na rutynowe nadania
zeby wiedziec ze w srodku jest ze mna Ok
ale np włosy mi nie wypadaja
jak myje cos tam wyjdzie al;e nie garsciami
tak miałam np w maju tego roku

a odn moich natrectw
sprawdzam pare razy czy drzwi zamkniete
czxy gaz wył,woda zakrecona...
czasem zapominam czy robiłam cos wczesniej.gdzie dałam jakas rzecz...itd
a piłam melise ale nie bardzo mi pomagała

Witaj u mnie nerwica tez sie pokazuje w różny sposób przeważnie bóle somatyczne ,lęki pojawiające sie niewiadomo skad ,sprzątam w domu cały czas,nieraz niemam siły na nic i wole wychodzic z domu żeby już niesprzatac.Jakos trzeba dawac rade już sie przyzwyczaiłam do tamtych objawów ,ale wkurzaja mnie nowe ,otóż teraz mam mysli tak jak ty tylko ja mam błedne koło potrafie całymi dniami myslec oczyms co sobie wbije do głowy to jest chore,ale ciagle sie boje .Teraz sie boje najbardziej otóż mam mysl ze chce mi sie napic piwa i też niewiem skad ta mysl i mysle,mysle ja nigdy niepijam w dzien i wiem ze to nerwica bo jak przychodzi moment wieczorem ze moge sie napic po całym dniu walki to poprosty niemam ochoty ,ale czuje sie jak alkocholik wiem chora mysl ,ale skad i niepotrafie sobie przetłumaczyc poprostu wraca ciagle ta mysl im wiecej sie boje tym bardziej narasta ta mysl co robic ciągle co innego i miewałam tez tak jak czegos sie obawiam tak mysle i mysle.

Przez 10 lat nie wiedziała co mi jest, myślałam że zwariuje zamknął mnie w zakładzie i tyle. Zaczęło się tak przyszła myśl, że nie kocham wówczas mojego chłopaka( obecnie już męża), a kochałam go najbardziej na świecie, bałam się że go stracę, w kółko ta sama myśl im bardziej sobie tłumaczyłam że to nieprawda ty było gorzej, a do tego doszło że np. kocham jego kolegę. Było tak źle że ciągle płakałam, w nocy nie spałam tylko płakałam, ta mysl była zawsze rano w nocy wieczorem w ciągu dnia wariactwo, nie jadłam nie spałam i to okropne poczucie winy.Byłam nawet u psychiatry zdefiniowano że to depresja, brałam leki na noc, w dzień przez rok, potem zrozumiała że jak się tym nie przejmuje to one znikają. Ale niestety na ich miejsce pojawiały się nowe. I tak przerobiłam wszystkich znajomych chłopaków że ich kocham, po ślubie to nawet że kocham teścia, szwagra, męża mojej siostry, jak skończyli się znajomi, zaczęły się obraźliwe myśli o Bogu podczas modlitwy, o papieżu, przeklinanie najbliższych. Potem wmówiłam sobie że to pewnie schizofrenia bo przecież ja tak naprawdę nie czuję, a jeśli nie to co rozdwojenie jaźni?Myślałam że oszaleje.I tak mijały lata, bywało, że był nawet spokój miesiącami, a byłam pewna że panuje nad tym czymś bo nie miałam pojęcia co to jest? Urodziłam dwoje dzieci, też były myśli że je skrzywdzę, ale kocham je najbardziej na świecie. Jakoś te 10 lat minęło, i były naprawdę fajne chwile, aż do wakacji, gdy się kończyły, oglądałam program w którym była kobieta która odchodzi od męża do innej kobiety,czyli lesbijka, wywołało to we mnie takie obrzydzenie, coś okropnego ale zaraz po tym było to moją natrętną myślą, że ja też jestem lesbijką, że kiedyś odejdę od męża, lęk że wszyscy się dowiedzą strach że stracę dziecko czuję się okropnie, wiem że to nieprawda, im bardziej to sobie tłumaczyłam i analizował m było gorzej aż dostawał m duszności, płakał życ mi się nie chciało, i tak dwa miesiące, mam dośc jestem zmęczona i zrezygnowana, chcę normalnie życ. Jakoś wstaje zajmuję się dziecmi idę do pracy, szukam sobie dużo zajęc i kiedy już myślę że jest dobrze bo się śmieję jestem wesoła to te myśli wracają, jakby mi przypominały masz problem, nie możesz by szczęśliwa. Czy ktoś z was miał podobnie?????Jestem tez zalogowana na innych forach o nerwicy natręctw dzis natrafiłam na to forum chciałabym pozna wasze opinie.

Witaj. Twoje objawy są takie, jakie miewała ta bliska mi osoba (gdy nie brała leków). Na przykład raz zdarzyło się, że wypiła pół piwa ok południa, a potem wieczorem, ok 20 prowadziła auto. I przez to, że zaczęła się zastanawiać czy ten alkohol został w organizmie, nagle zaczęły się inne wkręty, że na pewno spowodowała jakiś wypadek. To uczucie było tak silne, że zaczęło być realne i doprowadziło do obsesyjnego szukania w internecie informacji o wypadkach z ucieczką winnego, oglądania auta w poszukiwaniu zarysowań i kilkakrotnego objazdu tej trasy....
Myślę, że wizyta u lekarza na pewno by Ci nie zaszkodziła - lepiej z kimś o tym pogadać i mieć pewną diagnozę. Wiem, że zlekceważenie takich objawów może doprowadzić do coraz bardziej natrętnych myśli, które mogą zdominować codzienne życie. Nie masz co gdybać czy jest to ta czy inna choroba, a może wynik długotrwałego stresu i zmęczenia. Spotkanie z lekarzem to naprawdę nic strasznego Powodzenia, trzymam kciuki!

A ja mam fajne natręctwo,jak jestem zdenerwowana ogladam album ze zdjeciami na ktorych bylam szczęsliwa,przypominam sobie piękne chwile,ładne pejzaze..czynię to nieraz 2-5 razy dziennie czy to tez natręctwo? to mnie uspokaja,ale tez jest dziwne.Ciekawa jestem co na to psycholog?Meza to denerwuje a on denerwuje mnie!Ewita

Odswiezm temat bo od długiego czasu borykam sie z ta cholerna chorobą czy jak kto woli zaburzeniem.juz jako dziecko meczyly mnie natrętne myśli np.ze wezme noz i kogos zabije (a ze mialam bardzo zle relacje z ojcem to bylam pewna że naprawdę to zrobie ) mialam tez mysli ze jak czegos nie zrobię w okreslony sposób to komus cos się stanie..z biegiem lat to sie mocno wyciszylo były jakieś mysli ale nie robily na mnie wrazenie.teraz od kilku miesiącu znow mnie dopadło.bylam u psychologa i juz nawet u psychiatry jeden i drugi diagnoza neriwca lękową i natretne myśli.dostalam lek sympramol..najgorsze jest to ze caly dzien siedzę sama z dzieckiem w domu synek ma 8mcy,czasem mam mysli ze jemu cos zrobie i juz sie tak boje bo nieraz ze brak mi sil do życia.czaem boję sie go trzymać na rękach bo mam wrazenie ze jestem dla niego zagrożeniem ,ze wkoncu te moje mysli straszne zamienie w czyny ze mi odbije  ,ze strace rozum i zrobie mu krzywde.mam wrażenie ze jestem przerażona tym ze maly tak szybko rosnie a ja nie dam sobie rady z opieka nad nim albo będę miala go dosc ..druga sprawa to ze moja matka jest taka bojazliwa i tak mnie "uksztaltowala" we wszystkim zawsze widziala zagrożenie i to wszystko przezucila na mnie.do tego do tej pory potrafi powiedzieć " ja nie wiem jak wy (czyli ja i siostra) dacie sobie w zyciu rade jak mnie zabraknie" robi  ze mnie ofiare losu i debilke z malpim rozumem .pewnie ta nerwica jest w dużym stopniu przez matke bo kiedyś z nia pracowałam i bylam klebkien nerw pozniej jak zaszlam w ciaze mialam bardzo mocno ograniczony kontakt i bardzo sie wtedy wyciszylam ,teraz znow czesciej sie widywalam i nerwica i lęki wrocily. Nie wiem jak sobie z tym poradzic..