Trudna sytuacja i długa historia - Netkobiety.pl

Witam. Sama nie wiem od czego zacząć, ale to będzie raczej długa historia. Potrzebuję porady, bo już sama nie wiem co robić.
Ponad rok temu poznałam się z pewnym chłopakiem na studiach. Praktycznie od samego początku ciągnęło nas do siebie. Pewnego razu napisał do mnie, potem kilka imprez i zaczęliśmy się ze sobą spotykać. Problemem tkwił w tym, że to było od razu po zerwaniu z jego dziewczyną, z którą był ponad 3 lata w związku. Ale zakochałam się, a szczerze mówiąc nie przytrafiło mi się to  nigdy wcześnie, przynajmniej nie z taką siłą. To całe "spotykanie", bo do niczego między nami nie doszło wtedy, oprócz wspólnych spacerów, rozmów itp., trwało jakieś 2-3 miesiące. Niestety w trakcie, jego ex, ciągle się wpieprzała. Wydzwaniała do mnie i przedstawiała się za kogoś innego, głuche telefony, jakies głupie teksty na fb.. Ja starałam się to olewać, bo naprawdę bardzo mi zależało. Jednak to się skończyło. On z dnia na dzień przestał się do mnie odzywać. Dowiedziałam się potem, że wrócił do byłej. Bardzo cierpiałam, choć może Wam się to wydać dziwne, skoro do niczego między nami nie doszło, ale tak jak wcześniej wspomniałam, nie czułam czegoś takiego jeszcze do nikogo. Nadal razem studiowaliśmy i niestety nasi najlepsi kumple byli w jednej paczce, ale ja starałam się nie zwracać na niego uwagi, nie odzywaliśmy się do siebie, praktycznie w ogóle. On po 6 misiącach, na wspolnej imprezie, zebral się na odwagę i postanowił mnie przeprosić. Byłam w ogromnym szoku, jednak wyśmiałam go i miałam to w dupie. Wydawało mi się już wtedy, że o nim zapomniałam. Tak nawiasem, to starałam się ułożyć sobie życie z 3 innymi, ale nie wyszło. Ale przechodząc do sedna.. W maju, kolejny raz zdarzyło się tak, że byliśmy na jednej domówce. Jakoś tak wyszło, że nagle zaczęliśmy leżeć obok siebie i rozmawiać (ale oboje bylismy podpici). Potem, zaczął mnie przytulać, co bardzo mnie zszokowało (nie opierałam się), a jeszcze poźniej wyszliśmy do kuchni i on zaproponował, żebyśmy się pocałowali. Wtedy ja odpowiedziałam "chyba cię po*ebało" i wyszłam. Ale poszedł za mną, znów położył się obok mnie i przytuleni zasnęliśmy. Następnego dnia przyjechał do mnie z moimi znajomymi, a kolejnego, znów mieliśmy wspólną imprezę, Ja już to wszystko przemyślałam i postanowiłam, że muszę spróbować, choćby miała to być jednorazowa akcja. I tak się stało. On mnie pocałował, a potem całą noc nie mogliśmy się od siebie odkleić (seksu nie było). Gdy obudziliśmy się rano myslałam, że pójdziemy bez słowa w swoje strony, ale o dziwo, zaczęliśmy normalnie rozmawiać. Potem do mnie napisał. Jakieś dwa, trzy dni później powiedział mi, że do wszystkiego przyznał się swojej byłej i zerwali ze sobą. Ona wyjechała. Mijał miesiąc, w którym praktycznie każdy dzień spędzaliśmy razem. Ja czekałam na jego decyzję, bo chciałam dac mu czas, żeby wszystko przemyślał i dopiero jak będzie pewny miał mi powiedzieć, czego chce, żeby kolejny raz mnie nie wykiwać. I w końcu doczekałam się. Powiedział, że mnie kocha i, że chce byc ze mną. Byłam najszczęśliwsza na świecie, zresztą nadal jestem. Tylko problem pojawił się jakieś 2 dni po tym, kiedy powiedział mi o tym. Zadzwoniła do mnie jego była. Powiedziała, że chce się ze mną spotkać. Mnie zatkało, z jednej strony nie chciałam, ale z drugiej ciekawiło mnie bardzo co chce mi powiedzieć. I spotkałyśmy się. Jej słowa brzmialy mniej więcej tak: "słuchaj, jest taka sprawa, że przed moim wyjazdem (tu padło jego imię) zrobił mi dziecko i moja ciąża jest zagrożona. Nie stałabym na drodze do waszego szczęścia, ale chciałabym, żeby moje dziecko miało ojca. Jeśli mi nie wierzysz to spytaj jego, albo jego matki." Zatkało mnie. Pomyślałam telenowela. Odpowiedziałam jej ze jest nienormalna i odeszłam, Nie uwierzyłam w to. Kiedy mu o tym powiedziałam, on stwierdził, że też jej nie wierzy dlatego nie chciał mi nic mówić, ale umówił ją już do lekarza, żeby to sprawdzić. Żyliśmy w stresie przez cały tydzień. Nie wiedziałam co robić, chociaż nadal nie dopuszczałam tej myśli do wiadomości. Okazało się, ze to prawda. gdy mi o tym powiedział, odeszłam z płaczem bez słowa. Ale potem wróciłam. Wiedziałam, tylko, że go kocham i nie chce tego zakończyć. Spytałam go co teraz. On odpowiedział, że tak bardzo chce być ze mną, ale nie wie czy damy radę. Powiedziałam, że ja dam. A on wtedy odpowiedział w żarcie, tak bardzo jesteś zakochana? I wtedy pierwszy raz wyznałam mu miłość. (Nie dodałam jeszcze wcześniej, że mam strasznie ciężki charakter i wiem że rok wczesniej byl jeszcze gorszy i on ciągle mi to wypominał. Nie potrafię okazywać uczuć.) Przełamałam się. Zatkało go, ale od tej pory zmieniło się wszystko. Zachowujemy się tak jakbyśmy byli razem, ja nie widzę poza nim świata i staram się nie mysleć o tej ciąży. Ale czasami nadchodzi taki dzień jak dziś. Myślę o tym wszystkim i zdaję sobie sprawę z tego, że zabieram ojca niewinnej istocie, mimo, ze on powiedział, że dziecka nie zostawi i ja jestem pewna, że tak będzie. Tylko mam obawy straszne, że zaangażuję się już tak naprawdę w 100%, a on wtedy powie nara i mnie zostawi, poleci kolejny raz do tamtej. Boję się też tego, że jak urodzi się dziecko, to też będzie chciał do niej wrócić.. Kocham go nad życie i przeżywam teraz cudowne chwile, jest mi z nim wspaniale, ale nie wiem co robić. Nie wiem, czy mogę być taką suką, bo chyba inaczej siebie nazwać nie mogę. Proszę o jakieś obiektywne rady...