Jak do Niego dotrzec? - Netkobiety.pl

najczęściej się rozłącza, bo teraz nie ma czasu rozmawiać... Wiec pisze czy mam zadzwonić... dziś czwartek a rozmawialiśmy tylko raz od poniedzialku..

też o tym myslałam...
Ale jest to wręcz nie możliwe...
Mój mąż pracuje w rodzinie...

ależ takich rozmów było mnóstwo...
On zawsze mówi, że nie zastanawiał się nad tym, nie myślał o tym....
JA nie wiem jak do niego dotrzec, żeby moje rozmowy prośby zrozumiał..
Ja nie wymagam od niego zbyt wiele..
Chce tylko czuć się kochaną kobietą...
tu chodzi o to, że on przestał się starać, wygląda to tak jakby mu nie zależało na nas...
JA próbuje uświadomić go w tym, niestety ja tylko mogę mówić, on uzna że ciągle mi źle...
Może ktoś z was też miał problem z obojętnością męża, brakiem okazywania uczuć?
I doradzi mi jak z takim facetem rozmawiać, żeby dotarło, żeby zrozumiał ?

wszystko zaczeło się już ok roku temu, poświecał mi coraz mniej swojego czasu, ja próbowałam z nim rozmawiać że nie może tak być...
Niestety bez skutku, sama zaczełam powoli odpuszczać, nie pisać pierwsza, nie dzwonić, czekając aż on w końcu zrozumie to co do niego mówie... niestety doszło do tego, że napisze 3 4 eski jak już idzie spać, rozmawiamy z mojej inicjatywy, ale coraz mniej...
Co do obowiązków, on nie robi zupełnie nic w domu. Woli jechac gdzieś komuś pomóc. nie pomaga mi w niczym, nawet ciężko mu zrobić sobie wieczorem kanapkę... Co do podejmowania decyzji ciągle słysze "zrób jak uważasz, jak chcesz, mi to obojętne"..

A kiedyś jak było z tymi decyzjami? Radziłaś się go, był dla Ciebie autorytetem, czy raczej sama decydowałaś bez pytania go o zdanie?

W jaki sposób okazywałaś/okazujesz mu swoją miłość?

ale zaraz... bo nie rozumiem
jaki weekendowy grafik, czego?

grafik...
często było tak nie dotykaliśmy się wogóle przez ten czas jego pobytu w domu...
ja byłam zła że przez cały tydzień nie chciał rozmawiać , mało pisał więc czekałan na jogo krok, a on nie wiem, czekał aż ja go przytule pocałuje zaciągne do łóżka... teraz mamy grafik ... jeżeli przypada jego tydzień i nie ma czułości z jego strony, to znaczy, że tego nie chce... To wiele ułatwia...

Czemu się nie dotykaliście?
Coś na zasadzie, że każde czekało aż drugie pierwsze dotknie.

Jedna rada - absolutnie wyeliminować tzw. ''ciche dni''. Dla faceta to jedna z gorszych rzeczy, gdy kobieta się do niego nie odzywa.
Wiesz, jednak ktoś musi zrobić ten pierwszy rok a niektórzy faceci są zbyt dumni. Można powiedzieć ''no ale jak to niech sobie wsadzi dumę do kieszeni'', tylko, że to niestety nie jest takie łatwe, a już na pewno nie dla faceta, który jest typowym samcem alfa. O wiele lepiej działa na nich, gdy zamiast się obrażać i nie dotykać(oni potrzebują dotyku) pokażesz po prostu, że jesteś smutna. Jeśli chcesz sobie popłakać, to sobie popłacz, ale nie krzycz i nie obrażaj się na niego - on tego nie zrozumie i odbierze zupełnie inaczej niż byś chciała, bo to jest facet. Oni inaczej postrzegają pewne rzeczy.
Gdy wypada Twój tydzień możesz do niego podejść z nienacka i przytulić się delikatnie do jego pleców. Ale nie musisz z tym czekać do swojego tygodnia. Obserwuj jego reakcje. I powtórzę - zamiast milczeć, serwując mu ciche dni, możesz okazać smutek(ale nie złość)

A kiedyś jak okazywał uczucia?

czule... był czuły i kochający, dbał   o mnie, troszczył się...  dawał mi poczucie bezpieczenstwa. okazywał uczucia tak, że czułam jego miłość...
Owszem bywały też gorsze dni, nieporozumienia... ale czułam jego miłość...
teraz nie wiem jak rozmawiać z nim, aby znów  o mnie dbał i okazywał uczucia...

Zasada numer 1 - Absolutnie, pod żadnym pozorem, żadnego płaczu po/w trakcie kłótni. To odniesie wręcz odwrotny skutek. Tylko go tym wkurzysz(facet).

PodPseudonimem mądrze prawi.

Autorko, czego Ci tak najbardziej teraz brakuje?

już się nauczyłam nie płakać przy nim...
Problem w tym, że mi nie chodzi o to aby rozmawiać cały wieczór o byle czym...
on o tym doskonale wie, on wie o co mi chodzi..
zadzwonić zapytać o córkę, powiedzieć jak było w pracy itp.... tyle mi wystarczy...
często nie pyta i nic w ogóle a później w domu jest zły że mu o czymś nie powiedziałam.. tylko jak miałam to niby zrobić??
czego mi brakuje zainteresowania mojego męża własną rodziną, jakiegokolwiek,...
Chciałam się tu dowiedzieć, co moge zrobić i jak z nim o tym rozmawiać, żeby dotarło...

pracuje z 5osobami i szczerze wątpie, że tyle osób kryło by jego np. co nocne wypady...
Tym bardziej teść, z którym mam dobry kontakt..

domem i córką... a nawet nie wiem.. jakieś 3-4 tyg temu... Mężowi nie chce się nigdzie iść... woli odpocząć w domu...

wyszliśmy ze znajomymi...
dobrze było... razem w gronie znajomych...

SamotnaKobieto rozumiem co czujesz. Mam prawie identycznie. Mój mąż pracuje 300km od domu, też niestety ta praca bardzo nas oddaliła, o wiele rzeczy mam do niego żal. Doszło do tego, że nawet przez jakiś czas kogoś miałam na boku, ale to nie jest wyjście. Do mojego męża też nic nie dociera, ani prośba, ani groźba, ani płacz. Już nawet z domu się wyprowadziłam, poprawiło się na moment i znów to samo. Po prostu zrozumiałam, że wszystko będzie na mojej głowie i nic na to nie poradzę. Mój ślubny wychodzi z założenia że świetnie sobie radzę i nie musi mnie pilnowac czy wizyty do lekarza umówione, rachunki zapłacone. Z tym, że u nas w weekendy gdy jest w domu to on gotuje, sprząta, zajmuje się dziecmi, ja odpoczywam.
Jeżeli chodzi o oddalanie się, to zaczęłam robic kolacje dla dwojga, kupuję bilety do kina, wyciągam męża potańczyc, chodzimy do restauracji. Przynajmniej raz w miesiącu mamy wieczór tylko dla siebie. Czasem kupuję sobie wino a jemu piwo, zapalam świeczki i gadamy o pierdołach. I jest lepiej.

Ja bym zadbała o sobie. W sensie skoro on Ci nie daje opieki i uczuć, to powinnaś sama sobie je sprawić. Nie chodzi o rozwodzenie się czy kłótnie, ale powiedziałaś już co Ci przeszkadza. Myślę, ze jak on zacznie widzieć Twoją radość, sam zacznie się zbliżać. Jeśli poczujesz siłę która sama sobie stworzysz łatwiej Ci będzie obiektywnie ocenić sytuacje.

on nie ma żadnych stresów w pracy, ma tam luz, ma prace męczącą fizycznie ale nie stresującą...

Ciężko jest mówić, że wiem że mnie kocha, gdy nie czuje już tego z jego strony. mówiąc to kłamała bym sama przed sobą...
Potrzebuje jego uczuć i czułości bo tego nie ma, nie okazuje tego w żaden sposób, i tu jest problem, ciężko wierzyć w coś czego już się nie doświadcza.  dla mnie ta sytuacja trwa już zbyt długo pogarszając się.

Teraz pora żebym z kochanej żony która jest na każde zawołanie zmieniła się na kobietę, której ta jego obojętność, brak zainteresowania i okazywania uczuć po prostu wisi...
Już nie będę dzwoniła wtedy kiedy mu się podoba, nie będę odpisywała od razu itp, nie będę zabiegać o niego, ani rozmawiać z nim o uczuciach, a raczej próbować rozmawiać, nie będę prosiła o nic, nie będę okazywała czułości.
może w ten sposób coś do niego dotrze, jak poczuje się choć trochę tak jak ja... wiem, że na początku będzie mu to wisiało ale może po jakimś czasie dotrze do niego to co mówiłam i sam po prosi o rozmowe... jeśli nie zmieni się jego nastawienie do mnie trudno, łatwiej będzie kiedyś odejść... Jestem za młoda na życie w związku w którym facet po 4latach związku traktuje mnie jak powietrze, olewa i najchętniej do domu wracał by raz w miesiącu(niedawno coś takiego usłyszałam).. Rozleci się trudno, skoro rozmowy nie pomagały, nic więcej nie jestem w stanie zrobić...

Co do wyglądu, zawsze dbam o siebie, ale sama, nie stać mnie na kosmetyczki.. Fryzjer i czasem solarium owszem, farbuje się sama od zawsze, niedawno wróciłam do koloru włosów w którym kiedyś się spotkaliśmy, ja sama czuje się o wiele lepiej w nim.. ale zrobłam to tylko dla siebie... ale to na nim w żaden sposób nie zrobiło wrażenia...

może nie mieć. przed niecałym rokiem miał siłe na wszystko... dzwonił często 2-3 razy dziennie, przyjeżdzał jak tylko miał okazje w tyg i to jeszcze więcej drogi miał niż teraz.. pisał w przerwie i po pracy... jego zachowanie nie było takie od początku naszego związku czy małżeństwa... wcześniej nawet się nie kłuciliśmy, zupełnie o nic...
ja po mimo opieki nad córeczką zawsze poświęcałam mu tyle czasu ile tylko mogłam, wieczory zawsze były nasze... byłam tylko dla niego...
i tak jest do tej pory z mojej strony...
nie wiem czemu on przestał być czułym, kochającym facetem.. może przez to, że teraz cały tydzień go nie ma i odzwyczaił się od nas..
Nie wiem, bo on nie potrafi mi na to odpowiedzieć, co się stało, że stał się taki zimny, bez jakichkolwiek uczuć, potrafiący sprawić przykrość i to świadomie... nawet nie umie powiedzieć przepraszam. on mówi, że nie myślał nad tym czemu teraz taki jest "takie życie"- usłyszałam...

o czym by nie mówić, nie wspomnieć to mówi, że nie pamięta...

no oczywiście....
Tylko tego musi on także chciec...
Co ja moge sama?
Jak on wiecznie nie ma czasu, co by mu nie zaproponować to on nie chce.

tylko o tym, aby zdać prawko na c...