zdradzona... - Netkobiety.pl

Tyle, że przed tym wszystkim był naprawdę wspaniałym facetem, córka Go uwielbiała i znów tak jest. Jestem przekonana, ze to wszystko stało się, ze On chciał wyjechać tam gdzie Był w delegacji (zupełnie inne życie kraj azjatycki, On w hotelach 5 gwiazdkowych, Europejczycy traktowani tam jak bóstwa), potem jak wrócił znów to samo i chciał nas odtrącić bo tak byłoby łatwiej odejść. Jak z Nim rozmawiałam to mówił, że On mówił różne rzeczy bo myślał, że będzie mu łatwiej się zdecydować odejść...nie wiem, nie mam zamiaru Go tłumaczyć bo uważam, ze niezależnie od tego co by się działo w związku, nie zdradza się dopóki jasno i wyraźnie nie powie się, ze to koniec i się nie wyprowadzi...ech najgorsze jest to, ze co powiedzieć córce jak jej to wytłumaczyć. Kiedyś jak jej tłumaczyliśmy dlaczego rodzice jej kuzynki nie mieszkają razem to był płacz. A po tym wszystkim ja próbowałam jakoś naprowadzić, że może my też nie będziemy razem, tzn powiedziałam, ze może będziemy mieszkać osobno bo tata znów wyjedzie to tak płakała, ze nie dało się jej uspokoić. Powtarzała, że przecież tata kocha mamę, mama tatę a Ona nas i że rodzina musi być razem. a jeszcze innym razem jak niestety była świadkiem kłótni to powiedziała przytulcie się to zobaczycie jak się kochacie, zaczęła nas ściskać, jak ja jej mam powiedzieć, ze nie będziemy razem...Boże ja oszaleję...

Nienawidzę takich tematów Powiem szczerze że wróciły mi stare emocje... najpierw smutek, głęboki... chciałbym przytulić i powiedzieć że będzie dobrze, ale nie będzie... Później złość:( Jak można być takim człowiekiem

Doskonale wiem co czujesz... Moja żona mnie zdradzała z zupełnie dla mnie niezrozumiałych powodów... przynajmniej wtedy... Miała swoje fantazje która chciała realizować (sex z dwoma mężczyznami... itp) których ja nie byłem w stanie zaspokoić i przede wszystkim nie chciałem... Dodajmy mój ciężki charakter który w tamtym czasie nie pozostawiał miejsca nawet na rozmowę na ten temat... Prawdą jest że swoje za uszami miałem... w każdym związku i w każdym rozstaniu nigdy nie jest tak że zawiniła jedna strona... Jednak w przypadku zdrady jedna ze stron przekracza pewną granicę... Nie ma po tym powrotu...

Wiem doskonale co czujesz... Ja chciałem wybaczyć i walczyć... nie z jej powodu a córeczki którą kocham nad życie... Załatwiłem terapię małżeńską... wszystko niby było na dobrej drodze... aż nagle przyłapałem ją na kłamstwie... Niby głupie, nie tolerowałem fajek, a widziałem jak paliła kiedy wyszła z psem... Nie to jednak był punkt zapalny, a to że się wypierała... patrzyła mi w oczy i kłamała że wcale tak nie było... poszedłem do jej kurtki i wyciągnąłem fajki i zapalniczkę... ale dalej się wypierała... Wtedy nie wytrzymałem i się wyprowadziłem... Jak się okazało wcale nie przestała mnie zdradzać, a co więcej zdążyła złożyć papiery rozwodowe... jednak udawała do ostatniej chwili... Kłamała na terapii... kłamała na co dzień...

Teraz bardzo ważna rzecz... zastanów się dlaczego chcesz to ratować?? Dla dzieci?? czy dlatego że go kochasz?? Jeżeli dla dzieci to zrozum że nie pomożesz im w ten sposób Pamiętaj że dzieci najwięcej uczą się obserwując rodziców... nie słuchając tego co rodzice mówią czy chcą przekazać Czego nauczysz swoje dzieci?? Jak być nieszczęśliwą?? Myślisz że tego nie widzą?? Chcesz żeby twoje dzieci przechodziły to samo co Ty?? Nie wydaje mi się Człowiek który mówi że można przestać kochać własne dzieci jest potworem Jak się pokocha nawet nie swoje to już się nie przestanie...

Pomyśl teraz o twoim stanie jesteś w Ciąży powinnaś mieć święty spokój potrzebujesz pomocy i wsparcia miłości i bezpieczeństwa Pomyśl że uczucia to chemia... tak działa człowiek że wszystko to impuls elektryczne i chemia... nie rozumiemy tego do końca, ale wszystko kieruje się pewnymi prawami... Problemem jest to że nosisz w sobie dziecko... dziecko które przez tą chemie czuje dokładnie to co Ty... Ten sam smutek, złość, strach... W okresie kiedy jest najbardziej bezbronne jego ojciec funduje mu koszmar którego nie będzie pamiętało, ale może odbić się na całym jego przyszłym życiu...

Przepraszam, w takich sprawach nie jestem obiektywny... Jednak mimo tego że Cię nie znam to twój mąż nie przeżyłby spotkania ze mną... ewentualnie powiesiłbym za jaja na latarni... na cienkiej żyłce... żeby obcięło powoli pod jego ciężarem... Idealna kara dla pedofilii i tego typu skur....

Skoro już mnie poniosło, to dobra rada... nie walcz... odpuść... musisz to zrobić dla siebie i dzieci... inaczej się wykończysz... Nie daj się zniszczyć, bo z tego co mówisz to dzieci nie mogą na ojca liczyć

Chciał odejść  - dla mnie sam fakt tego byłby argumentem na to by się z nim pożegnać..
Jak można chcieć odejść od żony i dziecka które kocha ? Informacja - Czyli was nie kochał.. Bo kogoś, kogo się kocha się nie zostawia.. a już na pewno nie własne woli .. Podobały mu się tamtejsze luksusy ? To niech tam wyjedzie i zostanie..

Tak, dzieci mocno odczuwają rozstanie  rodziców.. ale kiedyś to zrozumieją..
Chcesz zostać dla dzieci ? Jeżeli będziesz umiała utworzyć z nim zdrowy związek to zostań..
Ja nie potrafiłabym nawet go pocałować.. Po prostu bym się nim brzydziła .. i nie chciała bym żeby moje dzieci patrzyły jak się męczę i udaję że jest dobrze, że mama kocha tatę tak jak zawsze... O sprawach łóżkowych już nie wspomnę...

Ale jak wspomniałam to Twoja decyzja i to Ty będziesz musiała (bądź nie ) żyć z nim pod jednym dachem ..

TakaOtoJa - wiem, że to moja decyzja, wiem dlatego chciałam wiedzieć czy się udaje mimo wszystko czy warto próbować to odbudować dla dzieci a potem może się uda i mnie jakoś wrócić do normalności mimo, ze z Nim

Niestety też tak czuję i dlatego to jest najgorsze, co jeśli za miesiąc, dwa czy pół roku to się powtórzy...po prostu nie wiem czy warto próbować, pomyślałam, ze jak poczytam, że się jednak udaje to spróbuję...jeśli dam radę...

Wyjaśniając ja nie pisałam nić, ze zdradzałeś.
Dwa dziewczyna miała lat 22 i mają i niestety mają wspólne zainteresowania jakim są gry komputerowe i nie tylko ja tego nigdy nie podzielałam na co zresztą On mówił, że dobrze bo dwoje w domu siedzących przed kompem to byłoby przegięcie. Nie piszę tego żeby Go tłumaczyć bo tak naprawdę mam to gdzieś dlaczego z Nią poszedł do łóżka. Jeśli jesteś w małżeństwie 7 lat to najpierw rozmawiasz z żoną, że jest tak i coś trzeba zrobić ale On nie rozmawiał od razu po powrocie poleciał z grubej rury i to mnie zdziwiło kompletnie. Jak pisałam nasze małżeństwo nie było idealne i mam świadomość swoich błędów ale to nie usprawiedliwia zdrady i tego jak się zachowywał. Ja też miałam powody by czuć się odrzuconą kiedy On spędzał czas przed kompem a ja byłam jak chciało się seksu i choć to zapewne nieistotne okazje do tego żeby zdradzić też miałam, bo widocznie wciąż jestem atrakcyjną kobietą i się facetom jednak podobam ale mimo to nie zrobiłam tego nigdy i nie zrobiłabym osobie, z którą jestem w związku to jest dla mnie proste i tyle. Co innego gdybyśmy wcześniej rozmawiali o tym, ze jest źle brakuje mu tego czy tego ale nie do dnia wyjazdu było naprawdę dobrze a przed wyjazdem było nawet lepiej bo wiedzieliśmy, ze będziemy tęsknić a po życiu w oderwaniu od rzeczywistości świat mu się przewartościował i miał wszystkie lata i życie, które zbudowaliśmy gdzieś. Nawet jak mówił, ze się chce wyprowadzić to tak naprawdę tego nie robił, nie wiem może nie wiedział czego chce i jak mu w końcu powiedziałam ok rozumiem nic z tego nie będzie mam dość spadaj to On się zaczął starać ale macie rację nie wiem czy jutro mu nie przejdzie, nie wiem nawet czy teraz mnie nie okłamuje. Chyba nawet gdybym miała dowód, że nie kłamie nie mogłabym uwierzyć, że tak jest po prostu ktoś kto był wspaniałym facetem, wspierającym mężem i ojcem robi nagle coś takiego więc teraz chyba ja już nigdy mu nie zaufam...miałam nadzieję, ze jest ktoś komu się udało, widziałabym może sens w próbie odbudowy ale jakoś nie ma nikogo kto by napisał było ciężko ale jesteśmy razem i jest naprawdę dobrze.

Było cieżko jesteśmy razem i jest naprawdę dobrze
Jestem ponad rok po wszystkim - nie żałuje
Nie mam zbyt wiele czasu wiec dlatego tak króciutko.

Szukaj wątku End_aluzji - tam juz jest jakies 4lata po.
Wątek MoniaCo- tu nie wyszło

Poczytałam i widzę, ze 4 lata a czasami wciąż boli. Ech, w październiku mamy 8 rocznicę ślubu mąż zapytał co bym chciała a ja nie mogłam z siebie nic wydusić, chciałam tylko krzyczeć: chciałabym żebyś tego nie zrobił, chciałabym cofnąć czas!. Niestety tego nie dostanę. We wrześniu urodzi się nasz syn i wcale nie jest jak z córką, wtedy była radość, razem to przeżywaliśmy a teraz...chcę to jakoś przetrwać, wydaje mi się, ze Go kocham, choć czasami tak strasznie nie mogę na Niego patrzeć. Jak Go widzę to chce mi się płakać ale wciąż mimo to potrafi mnie nieraz rozbawić. Wszystko jest takie skomplikowane, niby mnie przytula, niby jest ze mną, niby mówi że kocha ale to niby bo ja czuję, że to nieprawda, nie potrafię wierzyć w to co mówi...

chyba nie poradzisz sobie sama...
skorzystaj z fachowej pomocy
terapeuta dla ciebie, dla was
drugie dziecko, jest o co zawalczyć, tylko mąż musi jasno się opowiedzieć sam przed sobą, rozkminić problem ...
szukaj pomocy póki czas

Samotna79.
przede wszystkim musisz sobie zdac sprawe z tego czy Ty chcesz
Jezeli nie chcesz przedzej czy pozniej sie wszystko rozwali, wiec lepiej predzej chyba no nie?
Jezeli chcesz, to tu nie ma chciec na pol gwizdka, jestes ta pokrzywdzona, a jakze, ale niestety tez bedziesz musiala nad poprawa relacji pracowac.
Jezeli pozwolisz tylko jemu nad tym pracowac, to szanse sa bardzo nikle, ale jakies sa. Moze na nowo sie do niego przekonasz, a moze juz nie bedziesz potrafila, tego nikt nie jest w stanie przewidziec.
Zycze rozmyslu i zebys sama z soba sobie na poczatek dala rade.

Rysiu,
mimo ze byles skrzywdzony, to jakos zal mi Ciebie nie jest. Kto wie jaki z Ciebie narwaniec..., a podobno za uszami tez cos masz. Ciekawe co.
i nie lubie radykalow, nie lubie bo sa be

no Rysiu, przed chwila nazwano Ciebie hipokryta wiec dalej musiales podac paleczke,
nawet nie wiesz do ktorej czesci Twojej wypowiedzi sie przyczepilem, ale widocznie takie masz zasady, proste toporne, prymitywne i dla mnie nieco idiotyczne
ot takie na przyklad jak to;
cyt
"Przepraszam, w takich sprawach nie jestem obiektywny... Jednak mimo tego że Cię nie znam to twój mąż nie przeżyłby spotkania ze mną... ewentualnie powiesiłbym za jaja na latarni... na cienkiej żyłce... żeby obcięło powoli pod jego ciężarem... Idealna kara dla pedofilii i tego typu skur.... hmm"

Ciekaw jestem czy homofobem tez jestes, czy problemy rozwiazujesz sila piesci, no i co za tymi uszami nadal sie nie dowiedzialem

W głębi chce naprawiać ale jakoś ciężko mi to wydobyć. Nie ufam, czuje się nieatrakcyjna (On zawsze mówił, że jeśli chodzi o seks jest świetny) a ja nie wystarczyłam ani jako przyjaciółka, ani jako miłość, ani seksualnie. Chciał odejść ja myślę, że tak jak pisałam zauroczył Go kraj, w którym by,  chciał wyjechać i żyć jak książę ale ja nigdy bym tam nie wyjechała wiec Jego marzenia...zaczął się oddalać itd. Chodzi o to, że teraz nie potrafię podejść do Niego tak po prostu i przytulić, pocałować, powiedzieć, że kocham, nie umiem się zachowywać naturalnie. To jak naprawić skoro nie mogę się przełamać...wydaje mi się, że chce ale nie mogę...co do radykalności to wiem, że nigdy z żonatym facetem nic nie mogłoby mnie połączyć a co do wybaczenia zdrady mówiłam, że nie wiadomo jakbym się zachowała gdyby mnie to spotkało...choć czuje się skrzywdzona, upokorzona a nawet czuje wstyd to myślę, że może da się to jakoś ogarnąć...

Ja temat zdrady przerobiłam 7 lat temu.
To prawda że to traumatyczne przeżycie. U Ciebie dochodzi temat ciąży... Tu gdzie winna być nadzieja jej brak .
Mogę napisać jak przeżyłam te 7 lat.
Otóż mąż początkowo wypierał się faktów, niestety miałam niezbite dowody. Oczywiście dociekałam , dlaczego, z czyjej winy jak do tego doszło i wszelkie takie. Do dziś nie wiem jak i dlaczego się zaczęło, nawet nie wiem cz się skończyło czy tylko przeszło w fazę lepszego maskowania.
Ponieważ mamy 2 dzieci ciężko mi było definitywnie się rozstać, nie chciałam odbierać im ojca.  Zostawiłam tę decyzję mężowi z warunkiem, żeby przy kolejnej okazji po prostu odszedł.
Nie wiem jak mąż do tego podszedł, dziewczyna 15 lat młodsza nie była raczej materiałem na związek szukała wrażeń, sponsora nie wiem czego... wkrótce po tym przerzuciła się na kolejnego frajera.
Po co to piszę? Dlatego, że starałam się chłodno podejść do tematu. Oczywiście sama ze sobą przeżywałam wszystko. Mąż nie wierzy w terapeutów...
O ile wcześniej bardzo starałam się o dom, zabiegałam o zadowolenie męża, tak po przeżyciu zdrady straciłam sens czy przestałam kochać?
Nie wydaje mi się. Kocham ale jest to miłość nieszczęśliwa, romantyczna "tylko moja", wyidealizowana i stracona.

W pierwszej fazie po zdradzie nie mogłam zrozumieć jak on mógł tak zrobić, ogromny żal, złość, poczucie straconego czasu. Najśmieszniejsze jest to, że mój mąż często powtarzał mi że jak przyłapie mnie z kochankiem to zabije nas obu . Dla siebie nie stosuje tych samych kryteriów;/.
Co do przyczyn nie wiem bo nie podał. Zadręczałam się początkowo myślami jak ja mogłam się do tego przyczynić, jednak doszłam do wniosku, że sam powinien to powiedzieć. Co o tym myślisz TEO50?. ( Albo za dużo albo za mało prasowałam?).
Co do seksu to nie ograniczaliśmy go sobie raczej... (ale tutaj też nie wiem bo mąż się nie skarżył).
Ogólnie co się tyczy rozmowy, to ciężko było uzyskać jakąkolwiek więc nie drążyłam dla własnego zadowolenia, coby mąż w furię nie wpadł i już gotowy problem do kłótni.

Rozpisałam się nieco a miałam napisać co mi ta zdrada poczyniła?
-Odebrała wiarę wiarę w trwałość związku
-obniżyła poczucie własnej wartości i wartości partnera
-obniżyła mi poprzeczkę co do starań
-paradoksalnie umniejszyła poczucie mojej winy i odpowiedzialności za drugiego człowieka ( bronię się od 7 lat przed oddaniem siebie).

Stałam się biernym uczestnikiem swego życia. Nie wymagam, nie oczekuję, brałam to co los przynosi. Zaczęłam żyć z mężem ale sama.
Nie powiem, przeżyłam cudowne chwile tylko, że one już nie budują. Wpadają w odchłań i wciąż mało i mało.

Brak zaufania to jest coś co towarzyszy mi przez ten czas i już go nie odbudujemy. Mąż pierwszy zdjął obrączkę którą z własnej woli zakładał, to i ja z czasem zdjęłam.

Dziś czekam na papiery rozwodowe, i to nie z powodu zdrady. Odeszłam bo zrozumiałam, że już nie ma nas...jestem ja i on i dzieci.

Pewnie każdy z nas nieszczęśliwy na swój sposób ale jak nie ma nadziei i chęci że da się coś zrobić?

SAMOTNA, przykre mi się nie udało, ale nie z powodu zdrady. Zdrada to następstwo, zdrada ma początek i jeśli dwoje ludzi odkopie ten początek, dojdzie do fundamentów swego TAK na bycie razem to może się uda. PEWNIE WARTO PRÓBOWAĆ ale jakie uczucia w Tobie pozostaną co zwycięży?
Jedno co Ci powiem, nie duś tego w sobie, depresja to straszna choroba, niby jej nie widać a dopada kiedy myślisz, że wszystko już ok.
Trzeba znaleźć jakiś sposób żeby poczuć się lepiej. Zostaw zdradę męża jego sumieniu a Ty zajmij się sobą i dziećmi czas uleczy rany, teraz je zabezpiecz żeby się nie zakaziły.
Nie myśl o ojcu niech on się stara, niech staje na głowie niech Cię wspomaga, przyjmuj to bez oporów należy Ci się i nie płacz, rób tylko to co sprawia Ci przyjemność, odpręż się resztę zostaw jemu na głowie.

bo to jest bardzo trudne - wcale nie jest dziwne,że nie wiesz, co masz zrobić...
szukaj wsparcia dla siebie
pomocy dla Was

Kolejny przykład że nie ma co zamiatać pod dywan, a nie że na pewno rozwód. Będzie rozwód bo nie dogadujemy się na innych płaszczyznach, bo ja nie chcę żyć jego życiem bo to jest nic pewnego. Wybrałam rozstanie ze względu na dzieci, na postawę męża, na jego charakter nie ze względu na zdradę.
Zdrada tylko dała mi inne spojrzenie na związek, ale liczy się postawa Twego męża po.
Mój uważa że w życiu wszystko należy się jemu, że jestem tylko jego cieniem i zaiste tak było. Nie chcę uzależniać swego życia od tego, że kiedyś światło zgaśnie i ja zniknę. W sumie już prawie zgasłam ale nie przez zdradę. Zdrada przetarła mi oczy, zdjęła welon i wszystko stało się jakby wyraźniejsze. Od tego czasu szłam obok ale swoją drogą. No i nie poszliśmy w tym samym kierunku.

Stara się, widzę to. Mówi, że nie będzie naciskać ale wie, że mnie kocha i będzie robił wszystko żebym uśmiechała się do Niego tak jak uśmiecham się kiedy mówię o córce. Nie wiem może to po prostu dla mnie za wcześnie ale nie mogę uwierzyć w prawdziwość tych wszystkich deklaracji. Przecież przez 9 lat ufałam mu bezgranicznie a On mnie jednak okłamał, skrzywdzić nie tylko mnie ale i córkę. Choć jak widać po Jej zachowaniu relacje się pięknie naprawiają. Co do bycia męczennicą nie patrzyłam na to w ten sposób, po prostu jestem matką teraz przede wszystkim matką i zwyczajnie chce szczęścia moich dzieci, czy to nie działa w dwie strony, szczęśliwa mama=szczęśliwe dziecko ale odwrotnie może tez....

Renesans,
U mnie jest dokładnie tak samo.
Po zdradzie zaczęłam iść obok swoją drogą z tą różnicą, że dalej jest nam po drodze.
Ale jestem gotowa w każdej chwili się odłączyć.
Wcześniej nawet do głowy by mi to nie przyszło.
Bo małżeństwo dawało mi złudne poczucie bezpieczeństwa i przewidywalności.

Jeszcze jakiś czas tak będzie.
Daj sobie ten czas, daj Wam ten czas.

Ja na razie nie wiem na co jestem gotowa. Jak patrzę na córkę jaka jest z Nim znowu szczęśliwa to jestem gotowa zostać. Jak myślę o sobie jestem gotowa Go spakować. Jak myślę o tych 9 latach razem jestem gotowa spróbować. Jedno na co gotowa nie jestem to uwierzyć, na pewno na to nie jestem. Wieczorami ryczę jak bóbr ale wczoraj dotarło do mnie, że to nie jest płacz bo taka jestem załamana tym co mnie/nam zrobił, ryczę bo każda decyzja jaką podejmę nie jest do końca tą, którą uważam za słuszną przynajmniej w tej chwili, dobija mnie to. Nie chce być męczennicą ale też nie chcę krzywdzić dzieci. Było nam razem dobrze tyle lat ale też skoro to nic nie znaczyło dla tej chwili z Nią to jakie to ma znaczenie. Jak czytam to co napisałam to wydaje mi się, że jestem potwornie żałosną postacią...a w życiu podejmowanie decyzji nie przychodziło mi trudno...a teraz...

Dziękuję
To dlaczego się czuje jak żałosna istota, która nie potrafi dania kopnąć w dupy tylko się waha, może to jednak miłość...a może męczeństwo...

Samotna daj sobie czas nie musisz dziś decydować nikt nie każe Ci się spieszyć, a wątpliwości zawsze będą tym bardziej, że czar prysnął, ułuda minęła.
Nie jestem szczęśliwa z powodu, że odchodzę od męża ale będąc z nim na jego warunkach w ogóle mnie nie było. Rozumiesz?

Jeśli znajdziesz dla Siebie sposób aby być przy nim Sobą to znajdziesz szczęście ale zgoda musi być w Tobie. Wierzę, że nie jest człowiekiem bez honoru i serca. Niech tylko wie, że zdradzając sam na siebie zakłada sidła.Jak nie potrzebuje miłości, szacunku niech odejdzie i da żyć Tobie i dzieciom.

Powinien się jeszcze raz zdeklarować tym razem z pełnymi konsekwencjami. I niech się przygotuje na wszystko, niech będzie świadom swej decyzji.

W głębi wydaje mi się, że dam radę zacząć wszystko od nowa ale im więcej myślę co i jak tym bardziej myślę, że jestem zbyt zraniona żeby to przetrwać. Nawet nie zraniona chodzi o to, że tak mnie oszukał a ja tylko chciałam miłości, szczerości i zaufania a On "tylko" to właśnie mi odebrał. Czy ja w ogóle będę kiedyś gotowa do podjęcia ostatecznej decyzji, przecież muszę coś zdecydować...

Albo mam dziś kiepski dzień albo...dziś wydaje mi się, że nie ma już nas, ze nie potrafię z Nim być napisałam nawet do Niego taki list (nie wiem czy kiedykolwiek mu Go pokażę, czy chcę żeby przeczytał) ale list, w którym piszę jak się czułam od chwili kiedy Go poznałam aż do dziś. List, w którym na końcu napisałam, że nie żałuję tych lat z Nim, że byłam szczęśliwa móc przeżyć tę miłość, że dzięki Niemu są /będą nasze wspaniałe dzieci oraz żeby wiedział, że czułam się przy Nim bezpiecznie. Jak również list gdzie piszę, że żałuję, że pozwoliłam mu zranić córkę i syna w jakiś sposób już też, że nie pozwoliłam mu odejść od razu a prosiłam żeby przemyślał żeby później nie żałował. List, w którym napisałam, że zrozumiałam i może odjeść bo nie wydaje mi się w tej chwili, że dam radę przez to przejść razem z Nim. List, w którym napisałam, że kochałam Go miłością bezgraniczną i obdarzyłam Go takim samym zaufaniem oraz to że już zawsze będę Go kochać bo sprawił, że poznałam to wspaniałe uczucie i dzięki Niemu zaufałam drugiej osobie ( o ironio). Cały dzień dziś płaczę

Nie warto.. Ja wybaczyłam.Więcej nawet sprzedałam swój dom i zostawiłam wszystko. Dziękował,przysięgał że nigdy więcej, że tylko mnie kocha.Teraz śmieje mi się w twarz. A ja niczego tak nie żałuje jak tamtej decyzji sprzed 8 lat.

Moim zdaniem to taki "pierwszy dzwonek". Jeszcze nie czterdziecha, ale już nie boskie lata dwudzieste...
Do mnie na treningu przystawiał się pan w wieku Chrystusowym, z dwójką małych dzieci. A jaki to on wojownik, a jak to on o formę zaczął dbać, postanowił wrócić do treningów z czasów studenckich, a to, a śmo...
A jakich to fantazji seksualnych się nasłuchałam, jakie to z bab "podłe zwierzęta" bo im wytryski na buzię nie pasują...
A potem grzecznie do domku i córeczek wracał. Zbierało mi się na wymioty, jak tę poczwarę widziałam.

Facet był beznadziejny, współczułam jego żonie, nie wiem, jakim cudem zrobili dwójkę dzieci, bo ja bym go kijem nie tknęła...

A, "naocznie" zauważyłam, że panienki kończące studia, którym się nie udało portek na wydziale złapać, bardzo chętnie celują w takich - 34-44 lata, żonaci, dzieciaci...

Pewnie mu gdzieś dietę rozpisują. A ryż i pierś z kurczaka w menu też? Bo to obowiązkowe u trenujących panów... No i odżywki białkowe...

A KOENZYM Q10 ŁYKA? Bo naczelny pan z kryzysem wieku średniego bardzo go zachwalał, że to starość oddala.. (serio, sama słyszałam...)

Cieszę się.

A serduszka na FB też mu wklejały?

Bo wspomnianemu naczelnemu kryzysowi wieku średniego panienki pisały coś w stylu: "najlepszy i najpiękniejszy ???"

I ONE PISAŁY TO NA SERIO!

In_ka ja tylko o obserwacjach mojego m piszę, naprawdę tak jest nie przesadzam. Teraz nie biega bo w pracy siedzi do późna ale poza tym...
Batszeba serduszek nie było a może nie wiem bo nigdy nie zaglądałam jakoś a później to już wszystkie hasła zmienione i poblokowane....

Tak chciałabym wierzyć, że naprawdę żałuje tego co mi/nam zrobił...

wiecie co a ja myślę sobie, że to taka moda...
bo teraz moda jest ...zmieniać
kiedyś wartością była stałość ... popsuło się to - naprawiało
a teraz się ...wymienia
na nowe oczywiście
i co do rzeczy - to słuszna może koncepcja jest, co do ludzi i uczuć - miernota nad miernotami
ot co...