Bezsensownie zakochany - ja kocham ją, ona innego. - Netkobiety.pl

Strasznie przykro mi to mówić, ale widać tutaj typowy przykład tak zwanego "friendzone". Ona może z Tobą o wszystkim pogadać, jesteś cudowny, gdyby nie TAMTEN to bylibyście razem...A Ty karmisz się tymi słowami w nadziei, że kiedyś stworzysz z nią wymarzony związek. Tymczasem kobieta jeśli kogoś wsadzi w ramę przyjaciela, to bardzo rzadko w ogóle bierze go pod uwagę jako mężczyznę do związku. I mówię to jako przedstawicielka tej płci.

Dlaczego jest mi przykro? Ano bo wyglądasz na mądrego, zdecydowanego i ogarniętego chłopaka. Z tej racji chyba najwyższa pora zacząć myśleć rozsądnie i nie brnąć w to dalej - marnujesz bowiem być może najpiękniejsze lata swojego życia. Ona woli tamtego, nawet jeśli jest najgorszym sk...elem.

Pięknie piszesz. Mam to samo. Ale ja jestem kobietą.

Byla_Narzeczona może masz racje że nie ma o co walczyć ale przecież zawsze warto spróbować niż potem żałować i rozmyślać co by to było   A może jednak mu się akurat uda? W sumie nikt tego nie wie    Ale życzę mu jak najlepiej.

Jestem w szoku ...

W swoim poście użyłeś chyba z kilkunastu zwrotów, których użył wiele lat temu nieszczęśliwie zakochany we mnie kolega pisząc mi romantyczne maile.
Chyba jesteś jego emocjonalnym bratem bliźniakiem. Jeśli twój ociec również nadużywał alkoholu to ja bym ci radziła wybrać się na terapię, inaczej skłonność do zatracania się w fantazjach i mieszania jej z rzeczywistością ci nie minie i wiecznie będziesz oscylował między nadmiernym dystansem, a totalnym emocjonalnym zatraceniem.

Dziewczynę sobie odpuść. Miłość nie polega na żebraniu o cudze zainteresowanie i emocje. Jeśli to jednostronne uczucie to znaczy, że to twoja fantazja, marzenie na temat bycia blisko z kimś, ale na czymś takim nie zbuduje się zdrowej, prawdziwej relacji.
Pogódź się z sytuacją i skup na własnym życiu i na pracy nad własnym poczuciem wartości, aż w końcu zaczną cię interesować emocjonalnie dostępne dziewczyny.

Nie wiem czy coś wniosę konkretnego do tematu, bo nie jestem panią i prezentuje czesto inne spojrzenie na to wszystko co zwiazane z relacjami romantyczno-seksualnymi, ale moje przemyslenia sa takie:
Po pierwsze nie wiem o czym mowi Szarlotkanagorąco, bo nic mega romantycznego tu nie zauwazylem. Na pewno nie chłód, ale tez nie totalne zatracenie.

Jeśli chodzi o to, że ona zabiega o typa który się tak zle zachowuje to oznacza, że ma niskie poczucie własnej wartości, lub on jej tak obnizył, że nie potrafi z tego wyjsc bojąc sie relacji z Tobą (gdzieś jest opór, moze niepewnosc, moze poczucie winy). Jesli jest to tylko i wylacznie sprawka niskiego poczucia własnej wartości, to oznacza tez, że będzie latała za niedostępnymi chamami i im bardziej będzie ją taki zlewał, tym bardziej będzie ona o niego zabiegała. Czemu tak sie dzieje? Ano dlatego, że ona uważa, że jeśli ktoś kocha ją za nic to musi być szurnięty i takiego nie bedzie szanowała, nie bedzie jej imponowal. Dlatego, że ona sama siebie nie kocha i nie szanuje. Ba, nawet może sie nienawidzić (wtedy to dopiero to najgorszych toksyków/drani będzie ciągnąć). I dlatego jej schemat miłosny jest taki, ze chłopak powinien wymagac by:
- sie zmieniła (krzywdzisz, ale ona podswiadomie tego chce... nie ma co rozwijac tematu)
- ona sie starała Cie zdobyc (masz zalety, jestes atrakcyjny, ale jej tego nie dajesz i jesli cos dla Ciebie zrobi to łaskawie ją przygarniesz - czyli traktujesz ją jako kogos gorszego od siebie, a Ty jestes osławionym wyzwaniem).
Taka osobe nalezy wyslac na terapię, bo wydajesz sie ciekawym i dobrym człowiekiem, wiec raczej grać przy niej nie chcesz, a pomóc owszem.

Na pewno jest to szybka ocena i skrajna, ale nie zrobiłbym tego, gdybyś nie napisał o tym, że jej chłopak:
- nie potraktował jej dobrze przy rozstaniu (i to mało powiedziane)
- krytykował ją, jej wygląd, jej zachowanie
- miał gdzieś to, że sobie zrobiła krzywdę, płakała
- pewnie sporo rzeczy o ktorych nie napisałeś i nie powiedziała Ci nawet o nich

Czy zazdrosc to uczucia? Mysle, ze tak. Na tym tez mozna wtedy bazować, bo to znowu jej pokazuje niedostepnosc i atrakcyjnosc dla innych kobiet. Wtedy ona predzej przystosuje sie do opinii otoczenia.
Tamten gosc widocznie jest atrakcyjniejszy, wiecej wymaga i jest niedostępny (a emocjonalnie to juz szczegolnie, zero empatii dla niej).
I pytanie. Chcesz byc jak on? Chcesz grać? Chcesz krzywdzic? Jako przyjaciel mozesz jej pomoc.
Nie jest mozliwym, by osoba z niezaburzonym poczuciem własnej wartości była 'zakochana' w osobniku, który ją nie szanuje.
To jest podejscie psychologiczne.
A jesli chodzi o przyciaganie seksualne to juz osobny temat. Duzo zalezy czy od poczatku relacji macie jakis intymniejszy kontakt fizyczny. Jesli tak, to przynajmniej wiadomo, ze jej nie odpychasz i to jest nie taka zła baza. Reszta to ukazanie podswiadome lub nie cech męskich, gdzie zapewnia sie bezpieczenstwo (wg oczywiscie jej programu, ktory ma zakodowany przez rodziców, bo raczej nie jest jeszcze swiadoma co nią kieruje).

Miej na uwadze, że mogłem nie trafić, bo ludzi tych nie znam. Byc moze to ona dla niego była podła i dlatego juz z nią nie wytrzymywał. Byc moze był dla niej dobry, ale to ona teraz stara sie go przepraszac za głupie zagrywki, ale nie ma innego wyjscia niz grzeczne proszenie, a więc robi to 'dosadnie'.
A jesli chodzi o samego Ciebie to tak samo jak w kazdej przyjazni damsko-meskiej = brak seksualnosci i hormonow szczescia wynikających z połączenia ciał (a duszy to przy okazji rozumienia, nie nadskakiwania).

I jeszcze coś. Wyznawanie uczuć jest gwozdziem do trumny, kiedy nie widzimy ani troche zachowan, ktore pokazuja ze druga strona tez cos czuje lub może poczuć. Jesli ma spaczona swiadomosc o poczuciu bezpieczenstwa (unikanie bliskich relacji 'zobowiazujacych') to bedzie tylko czuła niepokoj, a to odpycha.

nie ma sensu walczyc, zabiegac skoro ona go kocha, tym bardziej za nim jest im ja on gorzej traktuje, odpycha, widać tak często jest ze im obiekt trudniejszy do zdobycia to bardziej zależy drugiej osobie,
chociaż ja jej nie rozumiem, bo moglaby mieć chłopaka który ja szanuje,
ale przyciąganie seksualne chemia jest miedzy nimi a z wami jak to jest? był choć pocałunek?
jeśli nie to nawet się nie łudź ze cos z tego będzie
najlepiej się odsuń od niej, jak tu ci radzono, pokaz ze nie jesteś na kazde zawolanie, może sama zacznie zabiegac o ciebie
zresztą czy ona jedyna na swiecie pytam teoretycznie bo cie rozumiem:)

Pogódź się z tym, że nie zawsze dostajemy tego czego chcemy. Ona woli tamtego - walcząc o nią jedynie wyjdziesz na durnia.

Zdaje mi się, że coś w tym może być. Już na początku naszej znajomości zauważyłem, że ona nie do końca akceptuje samą siebie. Jeśli chodzi o wygląd to zawsze jest jakieś ale - tego jest za dużo, tego za mało, to mam brzydkie, a to nieładne. Podobnie zresztą jest w innych sprawach. Nawet w tym czym jest naprawdę dobra twierdzi, że inni są lepsi, ona jest co najwyżej przeciętna i nie miałaby okazji odnieść sukcesu na tej płaszczyźnie. Zawsze gdy mówiłem je jakiś komplement słyszałem tylko 'nie jest tak, dobrze wiem jak wyglądam, nie musisz mi wciskać kitu'. I tak ciągle w kółko. Mimo że w moich oczach jest naprawdę atrakcyjną osobą o niebanalnych zainteresowaniach. Wydaje mi się, że może to wynikać z tego, że ona sama przez długi czas nie mogła znaleźć nikogo. W końcu trafił się on i wywrócił jej życie do góry nogami. Z relacji naszych wspólnych znajomych wiem, że pod jego wpływem zmieniła sporo. Od słuchania innej muzyki, po jej pogląd na wiele spraw. Sam zauważyłem też, że kopiuje jego zachowania. Podam taki przykład - jednego razu byłem światkiem ich kłótni. Wszystkie to co on jej wtedy mówił, później ona powtarzała podczas jednej z kłótni ze mną. Irytowało mnie wtedy to okropne, bo czułem się wtedy jakby to on mówił jej głosem.

Z całą pewnością nie chciałbym dopuścić do takiej sytuacji, że ona płacze prze mnie czy czuje się skrzywdzona. To też nie jest tak, że uważam jego za największe zło świata. Bo zapewne ma jakieś pozytywne cechy. Domyślam się, że razem przeżyli wiele pięknych chwil. Ale uważam, że w pewnym momencie on zaczął ją mocno ranić a ona pomimo tego nie potrafi uwolnić się od jego dobrego obrazka. Wiem o wielu przypadkach kiedy on zadał jej straszny ból, a opisana już wcześniej historia z grillem nie należy do tych najcięższych.

Wiem, że nie odpycham jej pod tym względem gdyż do kontaktu fizycznego dochodziło. W zasadzie pierwsze spotkania wynikały z jej inicjatywy. Więc to też tak trochę jakbym od samego początku wzbudził jej zainteresowanie.

Nie wiem czy to pozory, ale nigdy nie powiedziałbym o niej że jest niedojrzała. Czasami nawet sam czułem się bardziej dziecinny od niej. Wiem natomiast, że on jej wielokrotnie zarzucał bycie infantylną. A wyjeżdżają razem jako tylko przyjaciele. Będąc jeszcze razem wyjeżdżali wspólnie do pracy zagranicę. Ona na pewno liczy na to, że ich relacje mogą wrócić do stanu z przeszłości. A on natomiast mam wrażenie, że po prostu mu wygodnie mieć ją przy sobie.  A kiedy ona wróci też nie wiadomo. Zapewne nieprędko. Muszę jeszcze dodać, że on naprawdę jest specyficznym człowiekiem i sam przez całe swoje życie nie spotkałem nikogo podobnego. W sferze poglądowej wykazuje on całkowitą negację dla mechanizmów o jaki opiera się cały współczesny świat, do wszystkiego dorabia swoją ideologię (przynajmniej dla mnie - często bardzo pokrętną), a wszystkiemu temu towarzyszy aura jego nieomylności i całkowitej obojętności na innych ludzi. 

W obecnej sytuacji samo odsunięcie się chyba nie będzie takie trudne, heh. Parę razy wcześniej gdy chciałem urwać kontakt z nią, ona sama starała się go nawiązać. Z tym, że nigdy nie było tak, że ode mnie była tak daleko a niego tak blisko. A pocałunek był. I to nie jeden i nie tylko.

Doskonale wiem, że życie nie jest opakowaniem pełnym żelek. Nie mam zamiaru nikogo do niczego zmuszać, bo to zwyczajnie nie miałoby sensu. Nie mam najmniejszego zamiaru stać jej na drodze do szczęścia.

to prawda..... podpisuję się pod tym. wiem, że to boli... jak chcesz, napisz do mnie na prv, bo jestem w bardzo podobnej sytuacji ;(

Przykro mi, nic więcej nie potrafię powiedzieć.

Powiem teraz cos z perspektywy tej "drugiej strony".

Widzisz też zdarzało mi się, że kogoś bardzo lubiłam, był dla mnie ważny.
Ale jako przyjaciel,  nie chłopak. W moim przypadku niestety jak ktoś wpadł w szufladkę kolega to cokolwiek by nie robił - nie zmieniłby tego.

I jest mi cholernie przykro - bo spotykam ludzi dobrych życzliwych na których mogę liczyć. No ale... to nie to.

Mimo wszelkich cech idealnego kandydata na faceta - nie czuję tej chemii.
Czasem czuje się naprawdę niemiło - bo czuję, że komuś zależy na mnie "bardziej" niż powinno, a ja najprawdopodobniej nigdy tego nie odwzajemnię.

Pamiętaj też - ludzie często widzą to co chcieliby zobaczyc.
Nie widzą natomiast tego co powinni.

A może to właśnie tak, że wiesz że jest  nieosiągalna i dlatego tak cię do niej ciągnie
Może nie widzisz pewnych rzeczy?

I jeszcze jedna sprawa : to normalne, że każdy próbuje zrobić coś ze swoim życiem.
Skoro coś tam między wami było ...Być może rozsądek pchał ją ku tobie lecz niestety - serce nie sługa A najprawdopodobniej jest tak zmasakrowana psychicznie, że sama nie wie czego chce czy też powinna chcieć, co jest słuszne, a co nie.

wiesz... powiem ci tak. Gdy odpuścisz i jej ciebie zabraknie, to sama do ciebie przyleci i oznajmi uczucia. A jeśli nie zabraknie to znaczy że tak jak ci dotąd dała do zrozumienia.. tylko przyjaciel. Ale czy chcesz być dla niej przyjacielem , skoro ci się podoba... Zastanów się...
Zawsze będziesz żył nadzieją i się niepotrzebnie łudził, nie będziesz zwracał na inne kobiety w twoim życiu, bo ona zawsze będzie obok ale jako przyjaciel, marnujesz cenny czas.

Gdybyś dał jej zatęsknić za tobą..... to może i coś by było, ale ja widzę tu tylko malutki procent że będziecie razem. Czyli musisz odpuścić, innego rozwiązania nie widzę. Po prostu musisz, bo przynajmniej wyjdziesz z tego jak koleś z jajami. Zbyt długo to trwa, gdyby chciała to by już dawno z tobą była. Jesteś tylko dla niej na otarcie łez, może cię wykorzystywać, poprzez zwierzanie się tobie i zajmowanie ci tego czasu, który mógłbyś poświęcić dla kogoś kto byłby z tobą na zawsze.

Więc odpuść, pokaż że masz jaja, i żegnaj gienia świat się zmienia. Nie chce to nie, nie proś się. Na razie to się prosisz o miłość a to WIELKI BŁĄD.

szczęście111 w trafiła w same sedno nic doda nic ująć

Pewnie, że jakoś będzie, co do tego nie mam wątpliwości. Mnóstwo ludzi, chociażby na tym forum, codziennie podejmuje decyzje o odcięciu. Jakie są efekty? Wychodzi im to tylko na lepsze. Nawet jeśli ich obiekt westchnień nie reaguje - oni sami stają się zdrowsi, zdystansowani.

Powodzenia.

Witam ponownie.

Nie wiem czy to zgodne z zasadami forum tak odkopywać stare tematy, dlatego jeśli popełniłem tego typu wykroczenie nie miejcie mi tego za złe. Chciałem tylko nawiązać do historii, która była powodem do założenia tego wątku.

Od jej wyjazdu już niedługo miną trzy miesiące, a ja dalej nie potrafię usunąć jej ze swojej głowy. Powiecie pewnie, że trzy miesiące to tak naprawdę nie jest sporo, ale biorąc pod uwagę moment kiedy mnie odrzuciła to to wszystko trwa już prawie półtorej roku. Prawdę mówiąc brak mi już sił. Staram się postępować zgodnie z logiką - kontakt z nią mam prawie zerwany. Mówię prawie, bo czasem zdarzy się wymienić nam smsa. Zawsze to ona pierwsza się odezwie. Z początku jeszcze sam kilka razy do niej się odezwałem sprawdzając czy wszystko ok, ale później uznałem, że to bez sensu. Po co skoro ona ma tam jego i wydaje się szczęśliwsza niż tutaj? W ogóle uznałem, że to że jej tu nie ma to tak naprawdę może być świetna szansa dla mnie. Zdystansuję się od niej, od całej tej sytuacji, wyleczę się. Efekt? Jest jeszcze gorzej. W ogóle tracę poczucie własnej wartości. Wszystko wydaje się takie szare, byle jakie. Starałem się gdzieś wychodzić, zawierać znajomości. Ale zawsze szybko odpuszczałem. Zwłaszcza gdy widziałem, że druga strona wykazuje jakieś zainteresowanie. Może to i głupie, ale po pierwsze nigdy nie zależało mi na przelotnych znajomościach, po drugie zdaje mi się że teraz mógłbym na kogoś co najwyżej przerzucić tylko swój ból i po trzecie, żadna nie jest nią.

Boli mnie to wszystko strasznie. Zwłaszcza, że coraz bardziej zaczyna przekładać się na moje życie pozauczuciowe. Zarówno znajomi i rodzina widzą, jak mocno pogrążony jestem we własnych smutkach. Nie chcę ich obarczać swoimi problemami więc często muszę chować się za jakimiś maskami. Czasem wychodzi lepiej, czasem gorzej. Na studiach równia pochyła - z całkiem niezłego studenta, który nie miał większych problemów z nauką spadłem gdzieś na sam dół hierarchii akademickiej. W pracy podobnie - pierwszy raz w życiu nie udało mi się dotrzymać terminu oddawania projektów. Nie umiem już skupić się na niczym innym.

Brakuje mi już sił do tkwienia w tym. Nie widzę już dla siebie wyjścia. Sam nie wiem co mam robić. I wstyd się przyznać, ale zdarza mi się nawet uronić łzę nocami. W tym wszystkim wsparciem okazuje się dla mnie pewien stary przyjaciel, któremu - o ironio - pomogłem kiedyś w podobnej sytuacji. Wydawało mi się wtedy, że pozjadałem wszystkie rozumy i nigdy nie wmieszam się w nic podobnego. A teraz wszystkie te rady, które mu wtedy udzieliłem wydają się pozbawione jakiejkolwiek mądrości. No cóż... życie lubi zaskakiwać.

Najgorsze są chyba momenty kiedy wieczorami spać nie mogę i przez głowę przelatuje miliard pytań. Dlaczego to wszystko tak wygląda, dlaczego zamiast mojego oddania woli płakać za nim, dlaczego nie potrafi dostrzec jak bardzo mi na niej zależy... i wiele innych. Z jednej strony wiem, że jej z nim tam jest teraz dobrze, choć ponoć "razem nie są i nigdy nie będą" i że nie mogę z tym nic zrobić, ale z drugiej gdzieś tam tli się ta nadzieja, że coś się zmieni. Że w końcu doceni mnie. Bo ja mógłbym dla niej zrobić wszystko. I to nie są puste słowa. Już wiele w swoim życiu pozmieniałem tylko po to by zaczęła mnie postrzegać inaczej. A jeśli by tylko poprosiła pojechałbym nawet za nią. Rzucenie pracy czy studiów nie byłoby żadnym problemem. Ale po co to wszystko skoro ona jest tam z nim i wydaje się, że u niej wszystko dobrze?

Tak bardzo chciałbym móc ją przytulić, popatrzeć w te jej wielkie niebieskie oczy i odnaleźć ten magiczny błysk. Tęsknię za wszystkim co z nią związane - jej poczuciem humoru, uśmiechem, zapachem, barwą głosu, za tym jej mrużeniem oczu gdy mówi do mnie... Brakuje mi tego wszystkiego. Czy istnieją jakieś słowa czy czyny, które by to wszystko mogło odmienić?

Czasami tez sobie myślę, że jeszcze kiedyś ona dostrzeże to wszystko. Że zobaczy we mnie to co może dać jej szczęście. Ale po chwili wraca rozum, który mówi, że tak się dzieje tylko w zmyślonych opowieściach. Szkoda tylko, że za rozumem nie potrafi podążyć serce.

Podstawowym błędem jaki robisz jest uzależnienie swojego samopoczucia od drugiej osoby w tym przypadku kobiety.

To juz 2000 lat temu stoicy wpadli na pomysł, że to jest zgubne i mało rozsądne, prowadzi na manowce że tak powiem.
Ty jednak dalej powielasz ten sam błąd, nie ucząc się na cudzym doświadczeniu. Jesteś uzależniony od relacji, stanu emocjonalnego który wytworzyłeś z tą kobietą a nie od kobiety jako takiej.
Ten sam stan emocjonalny da się wytworzyć z nową osobą.

Masz tu audycję, zacznij się leczyć. Słuchaj, czytaj. Wkrótce przyjdzie ozdrowienie.

[nieregulaminowy link]