Dzieci są niewinne, za wszystko odpowiadają rodzice! - Netkobiety.pl

Wiesz co Babo, mnie sie zdaje, ze wazne jest nauczenie dzieci odrozniania dobrego od zlego i przyznawania sie do bledu oraz przepraszania. Bo nie ma mocnych, nie da sie ani cale zycie krok w krok za dzieckiem chodzic i kontrolowac ani tez nie wierze, ze najswietszy aniolek w rodzinie nie splata czasem figla albo porzadnie narozrabia.

Ale za rozrobe, niech poniesie kare (nie mam na mysli cielesnej!), niech zrozumie co zrobilo zle i niech przeprosi i obieca poprawe. Gorzej, jak samopas zawsze puszczone dzieci przestaja widziec zwiazki przyczynowo-skutkowe. Za to widza kompletny brak konsekwencji.

Nie wiem o co z tym psem chodzi, nie znam historii, ale final wyjatkowo tragiczny. Tylko pytanie czy rodzice moga z gory kazde wydarzenie przewidziec, np. takie, ze sie dzieciom zachce cudze drzwi otwierac?

Uważam że wina leży pośrodku. Owszem często to faktycznie jest wina rodziców, mam tego przykład każdego dnia na moim osiedlu ponieważ jest tu wiele dzieci z patologicznych rodzin, gdzie bluzganie do dziecka jak i dziecka do rodziców to normalka, niszczenie mienia szeroko rozumiane, dla tych "rodziców" jest normalne.

Ale są i takie przypadki kiedy rodzic najcudowniejszy na świecie, ma dziecko które jest małym koszmarkiem, znam i takie przypadki, pamiętam widok kobiety która prowadzała swoje dziecko na smyczy (tak na smyczy chłopca który miał min 7 lat) widząc minę moją i partnera (no nie mogliśmy się powstrzymać) Pani uśmiechnęła się szeroko i powiedziała "wiem że to dziwnie wygląda, ale z nim się nie da inaczej to dla jego dobra, przed chwilą trzeba go było ściągać z regału sklepowego, a kilka dni temu wybiegł na ulicę" kobitka sprawiała wrażenie wspaniałej matki, spokojnej, opanowanej, dzieciak się wydzierał, szarpał a ona pozostawała jak posąg spokojna.

No i przypadek wychowawczyni dzieci trudnych z wielkimi sukcesami, a jej własne dzieci plują matce w twarz.

Jak z wieloma rzeczami reguły nie ma i nie należy generalizować.

I nie, nie da się wszystkiego przewidzieć, wiele rzeczy można bo są hmm takim podstawowym problemem, ale niektóre dzieci mają niesamowite pomysły.

Ale jeśli chodzi o tego biednego psa, to uważam że była tam częściowa wina rodziców, bo ja osobiście byłam tak wychowana że bez pukania nie weszłam nigdzie, a już na pewno nie do cudzego domu i jest to zasada raczej elementarna, ale kto wie może dzieci były przez rodziców uczone, a po prostu miały to w nosie.

Na tym polega owo nabycie osobowości prawnej przez osobę osiągającą pełnoletność, że sama za siebie zaczyna odpowiadać... gdy z jakiś względów nie może, sąd orzeka ubezwłasnowolnienie.
Dla mnie to wyjątkowo prosta sprawa. Rodzic DBA o to by jego dziecko POZNAŁO reguły i zasady współżycia społecznego... gdy tego zaniedba, ponosi tego konsekwencje...

Pamiętacie historię gdy dziecko, bodaj 4-letnie, napiło się w sklepie jakiegoś żrącego płynu?
TAK - dorosły ZAWSZE powinien dołożyć wszelkiej staranności w tej dziedzinie. Mam w domu małego ADHD-owca... w szpitalu była więcej razy w ciągu swego 6-letniego życia niż ja przez pół wieku swojego... niemniej nikomu z domowników nie przychodzi do głowy, by szukać wygodnych wymówek, gdy "COŚ się nabroi"... zdarza się czegoś nie dostrzec na czas, ale nie można tego podciągać pod ową "niemożność upilnowania"... Dwa razy "TEN sam numer" się nie zdarza... wzajem się "wychowujemy"

zaczęła bym od tego o jakim dziecku mówimy a konkretnie w jakim wieku?
czy tak ogólnie o odpowiedzialności rodzica za dziecko czy rodzica za dziecko niepełnoletnie,czy nieletnie, bo to jest zasadnicza dla mnie różnica...
rodzic powinie ma wręcz obowiązek i wg litery prawa ponosi za dziecko odpowiedzialność, za jego czyny również

Ja znam 7-letnie dziecko, które jest diabłem wcielonym.
I myślę, że to wina rodziców.

Dziecko nie śpi same, śpi z matką.
Dziecko nie je nic poza rosołem, schabowym i naleśnikami. Jak poda mu się coś innego, to dostaje spazmów.
Dziecko jest zazdrosne o wszystko i wszystkich. Musi być zawsze w centrum zainteresowania - np. musi zdmuchnąć świeczki z tortu, mimo, że to nie jego urodziny. Inne dziecko dostaje prezenty na urodziny - tamto też musi.

To dziecko, to córka mojego szwagra. Jest potworem. Rodzice jak i dziadkowie rozpuścili ją do granic możliwości. Ona teraz skutecznie to wykorzystuje. W pokoju ma stos zabawek, żadną się nie bawi. Za to przychodzi do mojego syna i zabiera jego rzeczy. A mnie szlag trafia, bo jak zwrócę jej uwagę, to mam na pieńku z całą rodziną.

Uważam, ze jednak macie tutaj sporo racji- Trzeba uczyc dziecko co jest dobre a co złe. Jednak to juz od niego zależy co zrobi> i Pytanie czy mówimy o dziecieach w wieku do 6 lat czy jednak te starsze, którym przychodzą głupie pomysły bez wzięcia pod uwagę czego je nauczono ... Jednak fakt trzeba nauczać ich przyznawania sie do błedu i do poczucia odpowiedzialnosci ... A najbardziej trzeba jednak wpocić dziecku ze jednak najgorsza prawda jest lepsza od złudnych kłamstw

Sprawa jest oczywista - jak się dzieciak wdrapie na okno i wypadnie to winni są zawsze rodzice.
Ale jak z tego okna strąci doniczkę i zabije sąsiada to wedy to oczywiście pech, bo nie da się upilnować dziecka 24/7.

A ja uważam ze w co najmniej 90% wine ponoszą rodzice za to co dzieco nabroi bo np. nie chciało im się wychowywać dziecka, uczyc tłumaczyć i puszczali samopas znam taki przykład moja szwagierka ma 2 synów są nie do zniesienia (3 i4 lata) ona siedzi na łużku a oni skaczą jak tam jestem to już mnie nerwy biora ale jestem chrzestna jednego, no i tak skaczą a ja patrze a oni ciągną swoją matke za włosy skaczą jaj po głowie pluja jej w twarz a ona  nic tylko "kochanie uważaj bo spadniesz" próbowali na mnie wskoczyć ale warknęłam na nich to poszli bic mojego syna (3lata) Najlepsze jest to ze już mówią pełnymi zdaniami a nadal w pampersach chodza!! bo się matce nie chce "uczyc" woli zalozyc i usiasc na komputer pograc i ma wszystko w nosie i była w ciężkim szoku jak mój synek majac 2 latka w jeden dzień się nauczyl siusiać do toalety i w nocy tez ale ja swojego caly dzień pilnowałam ciagle pytałam czy chce oswajałam go. Zdarzaja się tacy rodzice leniwi wiadomo raz mój synek uslyszal przekleństwo ja sąsiad wracal z jakiejś libacji i zapytal mnie co to jest a ja ze sąsiad ma dzisiaj zly humor i już a dzieci mojej szwagierki uwieszaja się na płocie i krzycza do przechodniow ty ku... ty hu... itd. a  rodzice się patrza na to i się ciesza i to wg nich jest smieszne?????? to takie malutkie dzieci przecież rodzice im nigdy bajki nie przeczytali jak kupiłam im na urodziny ksiazeczki to nie wiedzieli co to jest i jedli z nich czipsy. To jak się dzieci zachowują to tylko wina rodzicow tym bardziej w tak młodym wieku przecież chłoną wszystko od rodzicow z ich zachowania np. jak stalam  na dworze i miałam rece z tylu to synek robil to samo co ja wiec dziecko powiela rodzica, choć faktycznie zdazaja się ciężkie przypadki np. dzieci z zaburzeniami czy chore ale mowa o dzieciach zdrowych. Zdarza się mojemu synowi mieć np. złość do innych dzieci o to ze mu cos zabraly czy sa nie mile ale zaraz mu to wszystko tlumacze nie mowie ze kazde dziecko musi być idealne ale nigdy nie pozwole na to żeby mi dziecko przeklinalo czy wchodzilo na glowe musi znac zasady a rodzic nie może się NIGDY uginac i zmieniac decyzji musi być konsekwentny i tyle.