Witam
Mam 20 lat i postanowiłam napisać na tym forum, ponieważ brakuje mi jakiejś konkretnej porady. Od pól roku spotykam się z chłopakiem (po dwóch miesiącach uznaliśmy, że chcemy ze sobą być), ale nie umiem się przed nim otworzyć. Nie umiem z nim rozmawiać o swoich problemach, o tym, co lezy mi na sercu... O nim wiem dużo, ale nie pomaga mi to w rozwiązaniu mojego problemu. Mieszkam na wsi, moi rodzice są rolnikami, ale wstydzę się mu o tym powiedzieć. Wiem, że jestem głupia, bo pewnie nie zwracałby na to uwagi, ale czuję się z tego powodu jakaś gorsza. Do tego mój ojciec jest alkoholikiem i często robi awantury w domu. Boję się, że nasz związek nigdy się nie rozwinie 
Nie będę w stanie zapoznać go z moją rodziną... i przez to wszystko sama popadnę w taki dołek, że nie będę już miała o czym z nim rozmawiać. Nie chcę go zostawiać, bo naprawdę mi na nim zależy, ale źle mi z tym, że nie umiem mu wszystkiego o sobie powiedzieć... I nie myślę tylko o tym, co napisałam powyżej. Chciałabym najlepiej porozmawiać z jakąś osobą, która mogłaby mnie wysłuchać od początku do końca, bo tutaj tak naprawdę nie wyraziłam tego, o co mi naprawdę chodzi. Nie wiem już co ze sobą zrobić jak się przełamać.. Do kogo napisać albo z kim porozmawiać? Może są jakieś osoby na tym forum, które mogą mnie jakoś pokierować? Może jakiś czat, a może ktoś mógłby sam ze mną popisać? Wielu rzeczy boję się nawet tutaj napisać, w obawie, że ktoś z moich znajomych znajdzie ten post i się domyśli, że chodzi o mnie...
- lucielle
- Tajemnicza Lady
- Nieaktywny
- Elede
- Netbabeczka
- Nieaktywny
Hej
po pierwsze, gratulacje, że jednak udało Ci się przełamać i znaleźć chłopaka, bo żeby z kimś być, musiałaś się choć minimalnie otworzyć i wpuścić go do swojego świata. Wiesz, nie wiem jaki jest ten twój chłopak, jak zareagowałby na informację o alkoholiźmie taty, ale możesz go jakoś stopniowo wprowadzać dalej w swoje przeżycia. Ty wybierasz, co chcesz innym ludziom powiedzieć o sobie. Dobrze cię rozumiem, bo sama jestem dość skryta, ale jeśli uda ci się przełamać i powolutku przekazywać informację o sobie, a potem coraz więcej i więcej, kiedy zobaczysz, że ten człowiek jest godny twojego zaufania - to wtedy zobaczysz, jakie to cudowne uczucie, móc powiedzieć mu (prawie 
wszystko i być po prostu sobą.
Rozumiem twoje rozterki bo jesteście ze sobą dość krótko, ale zaufanie i umiejętność rozmowy to podstawa związku. Może zacznij od drobnych spraw i obserwuj, jak reaguje twój chłopak. na pewno posiadanie rodziców rolnkiów to nie powód do wstydu! moj tata pochodzi ze wsi tak jak rodzice mojego męża, nie rozumiem czemu się tego wstydzisz?
Powodzenia
- agnik
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Kochana po pierwsze musisz zrozumieć, że nie masz jakiegokolwiek wpływu na to jacy są Twoi rodzice, na nałogi i inne wady, oraz tego, że pochodzisz ze wsi.Nie czyni Cię to w żaden sposób gorszą i żaden normalny facet nie będzie z tego robił problemu. Wpływ masz na to jakim jesteś człowiekiem, widać odpowiadasz swojemu facetowi, skoro tworzycie parę.
Spróbuj powoli, stopniowo się przełamać najpierw z jakąś drobną informacją, potem z większą, powoli małymi kroczkami.
A jak chcesz porozmawiać to w mojej stopce jest GG.
4 2014-05-26 23:22:51 Ostatnio edytowany przez bakalia (2014-05-26 23:23:57)
- bakalia
- Netbabeczka
- Nieaktywny
Jak już zostało napisane, rodziny się nie wybiera. Rozumiem Cię doskonale, ponieważ sama mam niezbyt ciekawą historię(wątek ojca-alkoholika też się przewija). Kiedyś się tego wstydziłam.
Z wiekiem inaczej postrzega się pewne sprawy. Nie żaliłam się nikomu, nauczyłam się radzić sama w przeróżnych sytuacjach i z tego jestem dumna. Jednakże przez to też stałam się mniej wylewna, ciężko było cokolwiek ze mnie wyciągnąć(teraz już jest lepiej;) ). Kiedyś też się martwiłam jak to będzie jak już kogoś poznam. Wyszło bardzo spontanicznie. Po prostu chłopak kiedyś zapytał o moją rodzinę i mu nakreśliłam ogólnie sytuację.Zrozumiał.On nie wypytywał, ja też nie drążyłam tematu. Z czasem jakoś bardziej szczegółowo porozmawialiśmy na ten temat.
Nie masz czego się wstydzić. Nie musisz mu wszystkiego od razu wyznawać, możesz małymi kroczkami. Jeśli facet jest mądry i mu na Tobie zależy, to zrozumie. Przecież jest z Tobą a nie z Twoją rodziną.
Trzymam kciuki!
- lucielle
- Tajemnicza Lady
- Nieaktywny
Dziękuję bardzo za odpowiedzi Widzę, że jednak są ludzie, którzy jakoś potrafią wesprzeć słowem. Bardzo bym chciała, żeby to wszystko jakoś się ułożyło, bo naprawdę wydaję mi się, że zaczyna mi na nim zależeć bardziej niż jemu na mnie... Postaram się jakoś powoli dążyć ku przełamaniu tak jak mi radzicie drogie forumowiczki, ale nie wiem czy to będzie takie proste 
Szczerze mówiąc staram się nie okazywać światu, że mam jakieś problemy w domu, taką czy inną sytuację rodzinną... Myślę, że ludzie raczej postrzegają mnie za osobę wesołą i taką również poznał mnie mój chłopak Boję się, że jak się dowie, że tak naprawdę ze mną "w środku" jest całkiem inaczej to ode mnie odejdzie. Albo co gorsze będzie ze mną, bo będzie mu mnie szkoda, ale tak naprawdę nie będzie czuł, że jest z osobą, którą poznał Uzna mnie za jakiegoś dziwoląga... A ja naprawdę chcę z nim być chcę, żebyśmy oboje byli ze sobą szczęśliwi i żebym zawsze potrfiła mu o wszystkim powiedzieć bez skrępowania
- agnik
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Może również zobaczyć, że pomimo przeciwności losu potrafisz cieszyć się życiem.
Że doszłaś tu gdzie jesteś pomimo tego, że miałaś ciężej niż rówieśnicy.
Będzie z Tobą, bo będzie mu Cię szkoda, dziewczyno, masz dwie ręce, dwie nogi, jesteś w pełni sprawna, czemu w grę miałaby wchodzić jakakolwiek litość.
A co do pomocy, może warto byłoby pokusić się o wizytę u psychologa?
- lucielle
- Tajemnicza Lady
- Nieaktywny
A co do pomocy, może warto byłoby pokusić się o wizytę u psychologa?
Myślalam o tym wiele razy, ale jak na razie nie mam pieniędzy na psychologa. W domu raczej nikogo nie będę o nie prosić, bo moja rodzina ma inną mentalność i z pewnością nikt nie zrozumie mojej potrzeby...
- agnik
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Do psychologa można się również dostać bezpłatnie.
Trochę się na to czeka ale warto spróbować, poszukać. U mnie w gminie dostępny jest psycholog dwa razy w tygodniu po 2 godziny, szału nie ma ale można się zapisać, obecnie czas oczekiwania to 2-3 tygodnie.
Poszukaj poradni zdrowia psychicznego,
centrum interwencji kryzysowej,
centrum pomocy rodzinie,
jakiś al-anon albo alateen - grupy wsparcia dla rodzin i dzieci alkoholików
zadzwoń nie pogryzą Cię
Jako, że masz ojca alkoholika możesz mieć problem z współuzależnieniem czy DDA, a dla takich osób są grupy i spotkania.
Także musisz zaciągnąć wujka google do pomocy i znaleźć coś w swojej okolicy.
