KONIEC MIŁOŚCI, co robić gdy coś się kończy... - Netkobiety.pl

swiete slowa, tylko oczywiscie nalezy byc na 1000% pewnym, ze nie jest to chwilowe zachwianie sie na rownowazni tylko zjazd po rowni pochylej, tej uczuciowej.
Ja odeszlam od meza po 10-ciu latach, bo najpierw bylo zle a potem coraz gorzej miedzy nami a potem juz calkiem przestalo mi zalezec na jakiejkolwiek naprawie czy nawet na bliskosci. I nie zaluje tego kroku. On juz tez nie.

No a co z poczuciem winy, co z tym że ciągle żyje się złudną nadzieją.
babo- No właśnie, dlaczego przestaje się kochać?

Oczywiscie, ze kocha sie za cos i mimo czegos. Tylko, ze jesli nie ma juz za co a jest coraz wiecej mimo czegos, to co to za uczucie?

Po prostu, znikaja nie tylko motyle ale anika tez radosc z np. powrotow do tej osoby. Juz sie za nia nie teskni i chetniej chce sie byc samemu czy w innym towarzystwie. A noce zaczynaja sluzyc jedynie do spania.

Poczucie winy w takim wypadku? Ja bym miala wieksze za zmarnowanie sobie i partnerowi kolejnych nastu lat tkwiac w takiej zimnej katakumbie. Czy nie lepiej dac i sobie i jemu szanse na szczescie? Bo ani jedna osoba w takim zwiazku nie czuje sie dobrze, ani ta co juz przestala kochac, ani ta, ktora nie jest juz kochana.

Jak wy rozróżniacie przyzwyczajenie od faktycznej miłości? Ja mam swoje teorie, ale chciałabym wiedzieć, jak wy to odczuwacie?
Nawet jeżeli związek się psuje, ale ma fantastycne podstawy, to aż chce się walczyć i naprawiać. Tylko, że tego muszą chcieć dwie osoby.

Czy ja wiem. Jeśli chcesz naprawiać to mi sie wydaje równym, że jednak coś czujesz. Jak juz nie masz motywacji do naprawiania, szukania, rozmowy i nawet nie ma tęsknoty, to co  tu zrobic? Przestałas kochać. I wtedy winą siebie nie obarczasz. Byc moze chwilowo jest Ci wstyd, ze skrzywdziłaś drugą osobę, ale na ogol nie cierpisz i na pewno nie jak ta osoba ktora kocha i tęskni.

No ale Twoj przypadek Kinga był taki, ze to druga osoba spowodowała Twoje "wypalenie", a nie że Ci uczucie zniknęło. Tutaj wciąż mowimy o tym, ze nam partner nie pasuje, przestajemy do niego cokolwiek czuc głębokiego i cierpienia nie ma.

Jak jestesmy swiadomi, ze jest to relacja toksyczna  to trzeba szukac pomocy na zewnątrz. Najczesciej u psychologa, bo przyciąganie toksycznych relacji nie jest winą jednej ze stron, a dwóch. I to nie nazywa sie miłością, a najczesciej tylko uzależnieniem od emocji, które wywołują w nas jakiekolwiek "ważne" uczucia. A jak druga osoba "nie pozwala" to przeciez jest to przemoc. Sami sobie nie pozwalamy tez ciągnąc do czegos co wyniszcza, ale najwazniejsze sobie uswiadomic, ze problem jest w nas samych.

w jaki sposob on "nie pozwala" ? szantaż? błaganie? zaborczosc?

I m.in temu ja NIGDY nie uwierzę w takie coś jak miłość.
To może i dobrze, że zależy już mi tylko na seksie i innych tego typu układach, bo jeśli ja miałbym się zaangażować wobec takiej kobiety jak autorka a potem cierpieć... to jednak lepszy jest układ opierający się, na bardziej realnych korzyściach.

Z drugiej strony jak czytam ten temat i odnosi się on do tego, że np. autorka miała wspaniałego faceta, który świata poza nią nie widzi itp. a ona nagle przestała go ot tak kochać, to mam wrażenie że ona go tak naprawdę nigdy go nie kochała.

Zresztą.... miłość nie istnieje. A przynajmniej nie na tym świecie.

Najgorsze, moim zdaniem, jest przyzwyczajenie pomieszane z miłością. Kiedy wiesz, że nie nic Cie praktycznie nie łączy z tą osobą, kiedy jesteś z nią, bo tak było i jest zawsze. Ale nie odejdziesz, bo jednak jest silniejsze uczucie, które sprawiłoby Ci pustkę i oderwanie części siebie. To taka miłość "braterska" jak do rodzeństwa Coś strasznego...

To raczej poczucie własności niż czysta piękna romantyczna miłość Do tego dochodzi strach przed samotnością. Kiedy myśląc o rozstaniu od razu widzisz faceta w ramionach innej i włącza Ci się zazdrość to pamiętaj o jednym - on raczej się nie zmieni i schemat jego kolejnego związku będzie taki sam. Najpierw gorąco i miłośnie, później coraz bardziej letnio. Uważnie słuchaj swojego partnera bo to co mówi o poprzednich związkach, najwięcej mówi o nim samym

Napiszę po raz kolejny - miłość to zbyt mały powód do tego, żeby zakładać rodzinę i planować wspólne życie. Oprócz miłości, powinny być wspólne, zainteresowania, priorytety i podobne spojrzenie na życie. Zakochujemy się i w różowych okularach patrząc na świat nie widzimy kompletnie wad partnera albo je marginalizujemy, bo wydaje nam się, że on się cudownie zmieni i dopasuje. Kiedy emocje opadną, zacznie się proza życia i problemy, wyłażą z nas najgorsze nasze cechy i przyzwyczajenia. Przechodzimy z fazy marzeń i wyobrażeń do rzeczywistości a ona okazuje się być do doopy. Zamiast się rozstać albo próbować coś zmieniać, obarczamy winą tę drugą osobę i ....żyjemy w czarnej doopie" dalej. Ostatnie zdanie to totalna masakra co to w ogóle znaczy?! bo ja się zawzięłam, nawet jeśli mu jakimś cudem przejdzie ta obojętność chcesz mu dowalić bo byłaś/jesteś nieszczęśliwa? Bo .... no wlaśnie bo co?
Czasem zakochujemy się w kimś z kim nam zupełnie nie po drodze ale zamiast odważnie się do tego przyznać, wolimy "zawalczyć" i zmienić to czego zmienić się nie da.

Dzieci nie są głupie nawet jeśli są małe i widzą, że relacje między Wami nie są dobre. Jeśli chcesz coś zrobić ze względu na dobro dzieci to udawane, że jest dobrze kiedy nie jest nie pomoże. Nie byłam w podobnej sytuacji ale była w niej moja koleżanka. Matka trójki dzieci w tym jednego niepełnosprawnego, ze względu na to najmłodsze nie mogła podjąć pracy, więc tak jak Ty nie pracowała. Przez wiele lat udawała przed dziećmi, że jest dobrze, wydawało jej się, że to udawanie świetnie jej i mężowi wychodzi i wiesz co? Kiedyś jej syn zapytał ją "mamo a dlaczego wy z tatą się nie przytulacie? Nie kochacie się już?Dlaczego nigdzie razem nie wychodzicie? Po tym pytaniu dotarło do niej, że tak naprawdę tylko przed samą sobą udawała, że jest bajkowo, bo dzieci już dawno w tę bajkę przestały wierzyć. Rozwiodła się, ma dobre kontakty z mężem, żyje z alimentów i tego co sobie dorobi, bo teraz jej syn zaczął chodzić do szkoły i żałuje tylko jednego, tego że na rozwód zdecydowała się zbyt późno. Jej były mąż zaczął się właśnie z kimś spotykać, nie ma w niej zazdrości ani złości na niego, jest szczęśliwa

tak joga jak będzie zle to odejde, na razie postaram się naprawić co się da

Przedostatnie zdanie może być prawdą...
Czemu zatem z ostatniego zdania nie wyciągacie wniosków. Męczennikami zaplanowaliście zostać?
W imię czego samych siebie, tudzież wzajemnie się katujecie?

Oczywiście SAMO chodzenie to jakby... mało?
MNIE się rzuciły w oczy 2 rzeczy: POŚWIĘCENIE i ILUZJA
"Przerabialiście" z psychologiem te kwestie?
Bo poświęcenie to baaaaardzo niezdrowy fundament związku, jakiegokolwiek... no może poza wstawaniem do małego dziecka w nocy

Oj tak, przerabiamy to wdg psycholog schowałam się za moją nerwicą, by "mała bezbronna dziewczynka" wzbudzała potrzebę opieki.