Zawiedzione relacje - uraz na resztę życia? - Netkobiety.pl

W moim przypadku myśl przewodnia tematu jest prawdą.

Byłem w czteroletnim związku, który zakończył się wraz z końcem roku 2013.

Czuję, że mam już na całe życie uraz do kobiet, związków, etcetera.

Miłość jest przereklamowana i przeidealizowana.

Polegać można tylko na sobie, ewentualnie rodzinie.

Być może.

Ale ja czuję tak, jak to przedstawiłem i tego nic, ani nikt, raczej nie będzie w stanie zmienić.

Raz utracone zaufanie ogromnie trudno jest odbudować, ale nigdy żadnych doświadczeń o charakterze negatywnym nie przekładam na całą populację. Jeśli się na kimś zawiodę, co niestety się zdarza, to nie pielęgnuję w sobie tych emocji, za to zwykle zupełnie na nowo układam tę konkretną relację. Oczywiście, że nauczony doświadczeniem człowiek robi się nieco ostrożniejszy, może bardziej wyczulony na pewne sygnały, ale czy nie na tym polega życiowa mądrość, aby w przyszłości unikać popełniania tych samych błędów?

Wydawało mi się kiedyś, że jak ktoś mnie zrani, to taka poraniona zostanę już do końca. Młodość to jednak durny czas

Owszem dostałam kopa od faceta - zdrada po kilku latach związku. Chwilę było źle, ale potem trzeba się było otrząsnąć i pójść dalej. Co, swoją drogę, okazało się o dziwo dość łatwe.
No i opłacało się, bo "za rogiem" czekał mnie kolejny, lepszy związek, który pozwolił skutecznie i bezboleśnie zapomnieć o poprzednim.

Nie warto z jednej tragedii robić sobie zmarnowanego życia. Choć mam wrażenie, że niektórzy takie rozwiązanie wybierają, bo staje się ono bezpiecznym azylem. Dla mnie to jednak nic innego jak jałowa droga na skróty.

A co z podświadomością? Sprawami, które wydawały się zamknięte, a okazuje się, że ulatniają się w różnych momentach.... ?:)

Życie nas zaskakuje, ludzie nas zaskakują, tak było jest i będzie.
Gdy nawiązujemy relacje z drugą osobą obdarzamy ją kredytem zaufania lub dajemy sobie czas, aby zaufanie wogóle się pojawiło. Czy będziemy w stanie zaufać w pełni zależy od naszych charakterów. Znam osoby które z gruntu są bardzo ostrożne i mimo że osoba którą poznały nic złego nie zrobiła, trzymają ciągle "palec na pulsie" bo a nuż coś się wydarzy. Bywa że taka postawa prowokuje i w końcu dzieje się coś niedobrego. Są też tacy którzy ufają za bardzo i często ulegają manipulacjom.
Myślę że nastawienie do świata i ludzi wynosimy z domu. Gdy jesteśmy dziećmi obserwujemy naszych bliskich. Potem idziemy w świat zdobywając nowe doświadczenia. To jest cały proces który później ma wpływ na podejmowane przez nas decyzje.
Wydaje mi się że wiele osób nie zna samych siebie, nie rozumie własnych potrzeb i możliwości. Próbują nawiązać przyjaźń lub wchodzić w związek partnerski oczekując czegoś oczym druga strona może nawet nie wiedzeć. Iceni napisała że nie spodziewa się po ludziach zbyt wiele i ma racje. To najprostrzy sposób aby uniknąć rozczarowań.
Stwierdzenie - Już nigdy nikomu nie zaufam - jest szalenie krzywdzące dla osoby która to wypowiada jak i wszystkich z jej otoczenia. Sama cierpi bo często zamyka się w sobie, wybierając życie samotnika. A jak wiadomo gatunek ludzki należy do stadnych więc samotność nie jest zgodna z naszymi naturalnymi potrzebami. Z drugiej strony samotnik tez musi "wyjść" od czasu do czasu do ludzi a ponieważ pełen uprzedzeń najeża się do nich, powoduje zgrzyty i nieporozumienia. Tak to widzę.
Wśród nas są ludzie źli nie będę wnikać z jakich powodów, poprostu są. Taka ziemska przypadłość. Na szczęście są mniejszością i tylko od nas zależy na jak duży dystans będziemy ich trzymać.

Pozwolę sobie zabrać głos w tej dyskusji. To czy nasze wcześniejsze relacje z innymi zaważą na trwałe na naszych dalszych kontaktach to - jak zresztą większość spraw w naszym życiu - sprawa indywidualna. Dawno, dawno temu moje nieudane relacje z drugim człowiekiem (mam na myśli nieszczęśliwą miłość) na długie lata odarły mnie ze zdolności do budowania trwałych relacji z innymi. Chodziłam po świecie z krwawiącą raną. Do czasu aż spotkałam właściwą osobę na swojej  drodze - i rana się zagoiła. Dzisiaj mogę stwierdzić, że nasze serca i umysłu mają niezwykłą zdolność do regeneracji. Często po prostu potrzeba nam pomocy z zewnątrz, czyli właściwych ludzi na naszej drodze. No i zdawałoby się banale stwierdzenie "Czas leczy rany" jest całkowicie prawdziwe!!!

Wspomnieliście o podświadomości - zdania na temat tego, co to jest i jak działa, co w niej przechowujemy i jak to na nas wpływa są oczywiście rozmaite. Wg mnie nie wolno niczego spychać do podświadomości (jakkolwiek ją rozumiemy), dopiero gdy człowiek przebrnie świadomie przez problemy i zawody może iść naprzód ze swoim życiem. Oczywiście każdy radzi sobie na swój sposób, potrzebuje odpowiedniej ilości czasu, specyficznej pomocy... niektóre rany są zbyt głębokie. Tak też bywa.