Wasze relacje z rodzina i przyjaciolmi po wyjezdzie za granice - Netkobiety.pl

Moja siostra mieszka za granicą. Kontakt mamy praktycznie codzienny... maile, sms-y, telefony. Każda jest na bieżąco w tematach drugiej. Dzisiaj odległość nie jest żadną przeszkodą w utrzymywaniu kontaktu...

Mieszkam w UK już 5 lat. Mam bardzo dobry kontakt z moją najbliższą rodziną, tj. rodzicami i bratem. Rozmawiamy na skype średnio co 2 tygodnie, po godzinę, dwie, czasem dzwonię, by skonsultować się z mamą w sprawie gotowania. Z dalszą rodziną dobrego kontaktu nigdy nie było, a przynajmniej z większością z nich... Co do przyjaciół... Z jedną koleżanką mam kontakt rzadki, ale regularny. Ona mieszka w Niemczech. Jak się raz udało nam spotkać w Pl po ponad roku niewidzenia się, to było tak jakbyśmy się nie widziały zaledwie tydzień. Śmiechy, rozmowa, gadki o wszystkim. Super. Z resztą kontakt się urwał. Mam je w znajomych na FB, ale to tyle. Nie rozmawiamy, widzę jedynie jak wrzucą jakieś zdjęcia. Z jedna z koleżanek, jak się kiedyś spotkałam, rozmowa w ogóle się nie kleiła, a znam ją całe życie. Ona była strasznie ciekawa, co robię, gdzie pracuję, ja nie chciałam mówić... Ciężka godzina to była. Wiem od mojej mamy, że ta koleżanka czasem ją wypytuję, co ja robię, co u mnie słychać, ale do mnie nie napisze nigdy. Dziwne raczej.
Czy mi żal? Nie wiem, ja raczej duszą towarzystwa nigdy nie byłam, nigdy nie miałam wokół siebie wielu osób.

Mam dokładnie tak samo...
Ja już nie uczestniczę w ich życiu i wszystko u nich jest wielka tajemnica. Mówią, że sa dumni, że sobie radzimy, ale kilka osób unika nas z zazdrości, reszta z sobie tylko znanych powodów i wszyscy nagle tacy zabiegani, że przez tydzień nie mogą odpisać na wiadomość.

Ten temat jest aktualny nie tylko dla ludzi za granicą. Ja nie utrzymuję żadnych kontaktów z rodziną, bo zmęczyły mnie swego czasu stękania i narzekania. Moja żona miała dość wtrącania się w nasze sprawy swojej mamusi i także ją pognała. Powiem tobie, że nie odczuwamy dzisiaj większej potrzeby przebywania w ich otoczeniu. Starsza córka była na wakacjach u babci rok temu.  nie chce więcej. Na całe szczęście nie mieszkamy w jednej miejscowości.
Zastanów się więc, czy faktycznie nie jesteś w tym szczęśliwym położeniu, gdzie nie masz spokój.
A jak już przyjedziesz w odwiedziny, to spokojnie, po kasę zgłoszą się wszyscy.

hej!

jak "dobrze" słyszeć ze nie jestem sama w tym uczuciu osamotnienia. jestem poza PL od 10 lat. wyszłam za mąż za "tutejszego". urodziłam niedawno pierwsze dziecko. małżeństwo mu sie układa ale relacje z rodzina z pl są coraz słabsze. byłam nawet u psychologa bo nie potrafię tego zrozumieć ani zaakceptować. :-(

mam tak samo jak wielu z was z tego co tutaj czytam. to ja dzwonię, wysyłam kartki, kupuje prezenty na Allegro albo w Empiku dla dzieci na urodziny i świeta BN i wysyłam na ich adres. Chyba mam dziwne i za wysokie oczekiwania, ale kartkę dostałam tylko od mamy a moga córeczka nic nie dostała na świeta. ja oczywiscie wysłałam. dzwoniłam itp. nie chodzi mi o drogie prezenty tylko o symboliczne.

poza tym miało miejsce tak wiele sytuacji gdzie czułam ze relacje są jednostronne i wiem ze sama ich przyzwyczaiłam do prezentów i ze to ja dzwonię... ale...

rozważam wyłożenie kart na stół. spokojne opowiedzenie o tym jak  sie czuje. urwać kontaktu nadal mi szkoda, bo tak jak wy piszecie, to kiedy jestem w pl, to jest ok. w miarę ok... chociaż w sumie nikt specjalnie sie nie gimnastykuje zeby spędzić z nami więcej czasu. często ogranicza sie to do weekendu a resztę czasu spędzamy z rodzicami, chyba ze zdecydujemy sie jeździć "po ludziach".

chyba powoli dorastam do decyzji o wylozeniu kawy na ławę... boje sie jednak samotności po drugiej stronie. zaboli to tez moja mamę jesli relacje z rodzeństwem
sie popsują... ale z drugiej strony po co mi takie sztucznie podtrzymywane relacje...

co myślicie?

pozdrawiam