Nic dwa razy... Znaleźć w sobie siłę! - Netkobiety.pl

Wracam na forum po raz kolejny i, o zgrozo, z powodu tej samej osoby. Zranił mnie jakiś czas temu bardzo mocno, zniknął z mojego życia po czym pojawił się w nim ponownie. Podeszłam do tej próby kontaktu bardzo sceptycznie, ale powolutku zdobywał moje zaufanie. Znów wróciła przyjaźń, długie rozmowy itd. Zaczął o mnie zabiegać, bardzo długo nie byłam przekonana bo przeżyłam niesamowicie ostatnie zerwanie kontaktu. Ale był cierpliwy, zdeterminowany.. no i zaufałam. Cała na przód! Cechy które swego czasu mi przeszkadzały polepszyły się ? wydawał się być bardziej zorganizowany, poważniej podchodzący do rzeczy. Poznałam całą jego rodzinę, ludzi z pracy, znajomych. Rozpoczęliśmy na odległość. Były plany gdzie kto się przeprowadzi. Widzieliśmy się średnio co tydzień, dwa po parę dni.
Nastąpiła sielanka. I jeszcze sobie myślałam - Kurcze... po tak długim czasie w końcu happy end.. Jednak rzeczy nie dzieją się bez przypadku - i racja, ale do tego jeszcze wrócę.
Dwa dni przed ostatnim moim przyjazdem do niego zauważyłam że dziwnie się zachowuje; drążyłam, drążyłam i w dniu wyjazdu powiedział mi że przypadkowo spotkał byłą z którą był przede mną (choć zarzekał że rozdział jest zamknięty), która wyznała mu wielką miłość i że on jest tym jedynym. No i się strasznie zmieszał chłopak i totalnie nie potrafił poukładać myśli ale mimo wszystko nalegał bym przyjechała. W trakcie pobytu dało się wyczuć że chwilami się ode mnie odsuwał, aż się popłakałam któregoś wieczoru ale nie poruszył tematu. Dalej grał troskliwego i opiekuńczego, mówił że kocha i okazywał to, ale były te właśnie chwile... Dzień po moim powrocie napisał mi że czuje się jak gówno i że wciąż myśli o tamtej... Powiedziałam mu że ja nie będę mu tego mętliku rozwiązywać i że dam mu czas na przemyślenia.
Trzy dni milczał... Trzy okrutne dni gdy myślałam że zaraz z bólu i niepewności umrę, nie mogłam jeść, spać, normalnie funkcjonować... Ta niepewność mnie zabijała... Więc w końcu napisałam że go kocham i co z nami. I zerwał ze mną przez SMS... Napisał że brał aż krople na uspokojenie, że czuje się jak gówno i wciąż do tamtej coś czuje, i że jesteśmy dorośli, że skoro tak szybko pojawiły się jego wątpliwości to nie ma sensu tego ciągnąć, bym przeprosiła moją rodzinę... Nie odpisałam nic...
Nie jestem w stanie słowem wyrazić jak się wtedy poczułam.. To był jakiś koszmar i chciałam się z niego obudzić ale to przebudzenie nie nadchodziło.. Nie miał nawet na tyle odwagi by mi powiedzieć to w twarz... Poczułam się oszukana, okłamana, zdradzona... Skoro tak szybko pojawiły mu się wątpliwości to po co te plany, choćby kupno biletów do mnie na tydzień przed zerwaniem.. Poczułam się strasznie upokorzona...
Teraz mijają niemal dwa miesiące. Miałam dużo czasu na przemyślenia. Dotarłam do tego że jestem kobietą kochającą za bardzo, moje rzeczy zeszły na drugi plan, starałam się jak mogłam by wyszło ale też starałam się w tym znaleźć jakiś umiar. Wybrałam związek z człowiekiem z tzw borderline. Niesamowite jak te dwie osoby się przyciągają.. Mówić do człowieka z borderline by nie bawił się w związki to jak powiedzieć małemu dziecku by nie bawiło się ogniem. Ich dojrzałość emocjonalna jest na poziomie parolatka, z tą różnicą że przynajmniej dzieci są szczere..
Dziś widzę że to był toksyczny związek nakierunkowany jedynie na jego potrzeby. I co robię?! Walczę o siebie!
Nie jest łatwo... Jest wiele emocjonalnych upadków, zwątpienia.. Jednak nie poddaję się bo nie chcę powtórzyć schematu. Chcę tą porażkę (jakkolwiek to nazwać) przerobić na mój sukces - na odnalezienie siebie i pokochanie się na nowo. Bo jeśli to zrobię, pewne relacje i zdarzenia nie będą miały więcej miejsca. Stąd moje stwierdzenie - nic się nie dzieje bez przyczyny.
Co robię?! Dużo czytam: artykułów, książek, to forum które jest mi dużym wsparciem . Robię coś dla siebie: ostatnio zaczęłam uczyć się pływać i eksplorowanie dna basenu idzie mi coraz zgrabniej
I medytuję. Powiem wam że to niesamowita metoda by się wyciszyć i odnaleźć siebie i spokój.
Mam nadzieję że mój post da siłę tym którzy jej teraz szukają że MOŻNA. I mam nadzieję że pomożecie mi jeśli znów stłukę sobie kolana kolejnym upadkiem.
A jak Wy sobie radzicie z odzyskaniem siebie?!