Mąż się chyba nie zmieni, ja kobieta kochająca za bardzo - Netkobiety.pl

Witam Koleżanki
Piszę z prośbą o słowa otuchy, wsparcia, spojrzenia na moje małżeństwo świeżym okiem, z boku.
Jesteśmy razem 12 lat, 2 dzieci. Na początku standard, piękna miłość, namiętność,życie bardzo intensywne.Byłam po dwóch dłuższych związkach ale ten był wyjątkowy. Ale mój przyszły mąż też był "wyjątkowy" : wybuchowy, roszczeniowy, zazdrosny o mojego byłego ( na początku o to było wiele kłótni, chciałam odejść ale nie pozwolił). Później związek wyciszył się, zamieszkaliśmy razem, ślub, dzieci, kredyt itp proza życia. Fajnie było, wspólne gotowanie, wyjazdy w góry z dziećmi. Ja żona idealna, pracująca zawodowo i w domu ale zawsze gorsza w oczach mojego męża. Masz złą pracę, mało zarabiasz, nie tak jeżdzisz samochodem itp, ciągle o coś pretensje, ciągle niedoceniana, wyśmiewana (za gruba-62kg przy 164cm), brzydka (według innych bardzo atrakcyjna), zawsze wszystko robiłam źle. To są moje odkrycia z ostatnich 5-6mies kiedy zaczęło do mnie docierać że w naszym małżeństwie jest coś nie tak. Mąż nie liczy się z moimi odczuciami, prośbami, na zewnątrz idealny mąż, ojciec, człowiek. W domu patrzy z nienawiścią, odrzuceniem, złośliwe uwagi, przykre uwagi, ostatnio odkryłam oglądanie przez niego stron porno (zrobiłam awanturę bo było to jak policzek ale jak to ujął mam się nie wpierd... w jego życie, bo ja nie byłam święta - chodzi o mój poprzedni 5 letni związek).Są chwile kiedy jest dobry, miły, kochający, przytuli.Ale nie znam dnia ani godziny kiedy przyjdzie naburmuszony, wściekły na mnie nie wiadomo o co, przykry. Zdarza się to coraz częściej.Powoli wygasa nasze zycie seksualne,jeszcze kilka mies temu było ok, a teraz widzę żę mąż "odstawia" mnie od łóżka, nie ma ochoty na sex (mimo moich starań, w łóżku nigdy nie byłam kłodą, myślałam że mamy udane życie erotyczne). Nie raz próbowałam z nim rozmawiać ale wykręca kota ogonem, to ja się czepiam a on nie widzi problemu, innym razem mówi że kiedy ja będę dobra to on też ale ja już nie mogę być bardziej dobra. Zmieniłam się, poczytałam trochę w internecie, nie narzekam, nie kłócę się, jestem zawsze atrakcyjna, uśmiechnięta ale wszystko na nic i tak jest źle. Dwa tyg temu po kolejnym złym humorze mężą przycisnęłam go do rozmowy. Powiedziałam co leży mi na sercu, że chcę mieć prawdziwego męża, kochającego, wspierającego, małżeństwo partnerskie itp. Powiedziałam że by się określił co do przyszłości naszego związku, jaki ma problem w związku ze mną itp. Ale żadnej konkretnej informacji nie otrzymałam, ciągle ironizował albo robił mi przykrości. Powiedział jedynie że nie wie  czy będzie w stanie sprostać moim oczekiwaniom o dobrym mężu i małżeństwie. Dodam tylko że przez te 12 lat wiele razy słyszałam od niego spierd..., lub wyzwiska i w końcu miałam tego dość. Przez 2 tyg był dobry, idealny, kilka dni temu zaczął przebąkiwać żę już nie może tak długo być dobry, że nie będzie się już powstrzymywał no i wczoraj powrócił do normy. Zaczęły się kąśliwe uwagi, złośliwości, docinki ( w stylu : muszę sobie sprowadzić Ukrainkę do pały),po powrocie z urodzin chrześniaka naburmuszony, zły. Chciałam rozładować atmosferę żartami, luźną rozmową,przytuliłam się ale jasnie pan niedostępny (odpieprz się), zapytałam :może się pokochamy? - nie mam ochoty na sex. W końcu po kilku próbach rozładowania sytuacji usłyszałam: spierdalaj. I mi już kur... ręce opadły. Pół nocy nie przespana. Jeszcze pół roku temu by to po mnie spłynęło a teraz boli jak cholera.Nie wiem co się ze mną stało że tak ranią mnie jego słowa, jego zachowanie, jego podłość. Czy opadły mi różowe okulary i się ocknęłam?Zdałam sobie sprawę że to chyba toksyczny związek a ja kobieta kochająca za bardzo, która nie umie postawić granic, boi się samotności. Oboje jesteśmy inteligentni, wykształceni, zardani. Ale ja sobie nie radzę z tym małżeństwem!!