Facet boi się przyznać, że wieczorem idzie do dziewczyny. - Netkobiety.pl

Nie wyciągał bym tak daleko idących  wniosków z tą pępowiną. Nie wiadomo jakie panują zwyczaje w tej rodzinie, a skoro jak sądzę rodzice opłacają studia i wszystko z tym związane mają pełne prawo wnikać i kontrolować, czy ich ciężko zapracowane pieniądze nie pójdą na marne, bo ich syn zamiast się uczyć będzie szalał, czy wpakuje się w inną sytuację, w konsekwencji której ich ciężki trud by wykształcić syna pójdzie na marne, a jak wygląda obecne życie studenckie to chyba większość wie. Być może już wcześniej  były jakieś sytuacje, które wyczuliły rodziców, więc z pochopnymi opiniami był bym nieco bardziej powściągliwy.

Rodzice stali sie jego osobistymi ochroniarzami.
Staraja się zapewnic absolutne bezpieczenstwo swojemu "dziecku" i uwazaja , ze jedynie oni zdolaja zidentyfikowac realne i potencjalne zagrozenia czyhajace na niego.

wywoluja w nim poczucie winy i wedlug mnie przekraczaja wszelkie granice prywatnosci.    

Pytanie tylko : dlaczego ON NA TO POZWALA ?

Powód podał Dżenaro - jeśli chłopak jest zależny finansowo od rodziców to nie ma wielkiego wpływu na ich zachowanie. Owszem, może pertraktować i tłumaczyć, ale jeśli rodzice uznają, że ich postępowanie jest słuszne to chłopak może się stawiać co najwyżej kolegom w akademiku...

Utrudnia to poznanie prawdziwego charakteru chłopaka. Bo, dopóki nie skończy studiów, to nie bardzo wiadomo czy on tak robi bo musi, czy może poddaje się rodzicielskiemu sterowaniu bo podziela rodzicielskie poglądy, że należy utrzymywać (nad)regularny kontakt z mamusią... 4 lata to trochę długo jak na ukrywanie związku przed rodzicami...

No większość ludzi mniej więcej wie jak to powinno wyglądać. Ale niektórzy nie wiedzą i, być może, zaliczają się do nich rodzice chłopaka

Aczkolwiek chłopak miał prawie 20 lat na wykształcenie swoich relacji z rodzicami zanim się wyprowadził. I z pewnością jego ówczesne zachowanie przekłada się na obecne relacje. Nie da się (i nie ma takiej potrzeby) wielokrotnie dzwonić do dziecka, które kilka lat wcześniej zaczęło udowadniać, że dorasta, usamodzielnia się i że można mu ufać.
Ale jeśli mamusia musiała synka codziennie budzić do szkoły, dbać, żeby zjadł o odpowiedniej porze, pilnować czy odrobił lekcje - nadal to robi w przeświadczeniu, że bez jej telefonu synek na zajęcia nie pójdzie, potem umrze z głodu a na koniec dnia będzie pił/ćpał/robił dzieci lub realizował jakiś inny koszmar rodzica.

Poruszamy się w świecie naszej wyobraźni.
Nie musiała się tak zachowywać. Jeśli tak było, mogła pozwolić mu na poniesienie konsekwencji własnych zachowań. Można też chronić swe dziecko przed konsekwencjami i przejąć odpowiedzialność za jego życie. Skutki są dla obu stron opłakane. Dosłownie.

Na początku chciałabym coś sprostować. Mieszka w akademiku, ale to jest najspokojniejszy akademik przeczący wszelkim stereotypom. Mój chłopak też nie jest osobą imprezową, właśnie wprost przeciwnie - trudno go gdzieś wyciągnąć.
I rodzice nie dzwonią by go sprawdzić, nie pytają co robisz, co robiłeś. Tylko tak rozmawiają ogólnie o tym co w domu etc. Więc nigdy nie odebrałabym tego jako kontrola z ich strony. Jego rodzice mnie znają i lubią. I wg mnie nie mieli by nic przeciwko temu, że on do mnie przychodzi wieczorem. Tylko mam wrażenie, że to dla niego jest problem pokazać to przed rodzicami.

Oczywiście, że pytałam. Otrzymałam odpowiedź: coś się wymyśli.
Skomentowałam to stwierdzeniem: "Predzej wymyślisz przełącznik telefonu z Twojego akademika do mojej stancji, niż odważysz się powiedzieć rodzicom"
On: "oj nie dręcz mnie..."

The end.

No ale ten jego "obowiązek" przebywania w akademiku w czasie telefonów rodziców to jest jego interpretacja czy rodzice faktycznie tego po nim oczekują?

Teraz uzasadnieniem jest to, że dzwonią na stacjonarny. Ale wcześniej?

hmmm...
to wyglada, ze z jakichs powodow nie chce , by rodzice wiedzieli, ze ze soba sypiacie...

moze WIE , ze oni maja z tym problem ?

to przyznam, ze powoli nie rozumiem

chce uchodzic za grzecznego , czy co ? takiego, co to wieczorami w domu siedzi i sie pilnie uczy ?
nie nadazam...

??? nie rozumiem

Obecne?
W renesansie, studenci w Krakowie robili szturm na ratusz z armatami.
Nawet wcześniej, Święty Benedykt (koło roku 500) porzucił studia w Rzymie, bo nie mógł wytrzymać "zepsucia moralnego".

Nic nowego.

No i wlasnie dlatego przyszlo mi do glowy, ze mama moze miec na imię Kasia czy inna Zosia
Zastanawiam się czy autorka kiedykolwiek byla swiadkiem takiej rozmowy z mama w akademiku? Czy rozmawiajac u niej w domu uzywal podczas rozmowy "mamo" czy "tato"?

Skoro autorka wierzy w to, ze potrafi matce wmowic, ze jest w akademiku a nie u dziewczyny, to dlaczegozby mial dziewczynie nie wmowic, ze rozmawia z matka, a nie z inna panna. 

Naprawdę dla mnie jest bardziej prawdopodobne, ze jakas zakochana niunia wydzwania do niego z pytaniem "co robisz kotku" niż matka na kontrole.

Ale rodzice przeciez wiedza, ze ma dziewczyne (skoro matka na wiesc o ciazy w rodzinie najpierw pomyslala o nich... )

Tanika, pamietam Twoj poprzedni temat.

Niestety moze byc tak (juz wtedy mi sie lampka zapalila ), ze Twoj chlopak nie zerwal jeszcze pepowiny z rodzicami - bardziej liczy sie z ich zdaniem i opinią niz ze swoją wlasną. Jego rodzice go kontroluja, i  co gorsza, on nie widzi w tym nic zlego i na to pozwala - a szkoda, bo w tym wieku ludzie czesto jednak sami o sobie decydują. Prawdopodobnie nie podaba im sie, ze uprawiacie seks (przedmalzenski), tak mysle, a on woli krecic i klamac, niz z nimi o tym porozmawiac.

Wiesz, Dzenaro, dla mnie to bardzo podejrzanie wygląda, gdy facet w wieku 24 lat NIE WIDZI nic niestosownego w tym, że mu mamusia i tatko kilka razy dziennie wydzwaniają. Chyba w miarę dojrzały mężczyzna potrafiłby rodzicom powiedzieć, że nie życzy sobie telefonów co kilka godzin. Co więcej, widziałby taki pęd na kontakt rodzic-dziecko, jako niezdrowy.

Jeżeli nie był aniołkiem w przeszłości, to i tak nie widzę zdrowego racjonale, które nakazywałoby sprawdzać dorosłego faceta kilka razy dziennie.

Rodzice to nie opiekun sądowy. Jeżeli sam się pilnować nie potrafi, to bycie pilnowanym przez rodzicieli jest co najmniej śmieszne, bo nie tyle mówi, że są oni klinicznie nadopiekuńczy, ale także, że facet jest chronicznie niedojrzały.

Hahaha Nie, nie ma nikogo na boku tego jestem pewna.
Nie jest złym człowiekiem, nie ma nic za uszami i nie ma złej przeszłości Nawet papierosów nigdy nie palił. Normalny chłopak! Jedynak, ot co. To może mieć duże znaczenie. Jest przywiązany do rodziców i pewnie oni do niego, pewnie za bardzo. Ale sama nie uważam, że rozmowa raz dziennie z rodzicami to nie tragedia. Do tej pory myślałam o tym, że no rodzice są dla niego ważni i  to świadczy o tym, że mu na nich zależy i się interesuje.

Trochę głupio mi się czyta Wasze wpisy bo nie znacie go i robicie z niego dzieciaka, faceta który zdradza etc.

Dziś wyjaśniliśmy sobie tą kwestię. I będzie jak być powinno.
Dziękuję za poświęcony czas. Zamykam ten wątek.

Pozdrawiam!

Nie no ludzie bez przesady. Kontrola kontrolą ale co za dużo to nie zdrowo. 

Chłopak ma 24 lata i powinien coś z tym zrobić. Takie kontrole rodziców zrobią z niego " CIAPE " a nie chłopa z jajem.
Radziłabym porozmawiać z nimi o tym bo sory - będzie czekał przy tel z utęsknieniem na rozmowę z rodzicami którzy dzwonią tyle ile wlezie? Są różne sytuację i nie koniecznie on musi i będzie o tej porze w pokoju by rozmawiać.   Ja też jestem zżyta z rodzicami ale mieszkamy osobno i dzwonią o wiele wiele rzadziej.

Chyba że Twój chłopak nawywijał coś rodzicom że teraz muszą go tak kontrolować - jeśli coś w tym jest to sory memory ale jest sobie winien.

Szczerze, to rozmowy codzienne są co najmniej dziwaczne.

Też byłam na studiach w innym mieście, a z rodziną częściej nie gadałam niż raz na dwa-trzy tygodnie, bo jest to normalna częstotliwość dla dorosłego człowieka, który nie potrzebuje się upewniać ani spowiadać każdego wieczora. Nawet raz na tydzień to jest do zaakceptowania, ale CODZIENNIE (????) to zakrawa na żart. Pępowina nie tylko nie przecięta, ale do piersi przytulona... Zastanów się czy będziesz chciała wyjść za takiego człowieka, który wszystko podporządkowuje rodzicom, także wasze przyszłe małżeństwo i dzieci.

Dla mnie 24 letni facet, który boi się powiedzieć rodzicom, że jest o 19 u swojej dziewczyny to jest p*zda, a nie facet. Na to nie ma żadnego wytłumaczenia, to jest po prostu jego nieumiejętność samostanowienia o sobie. W ogóle żeby codziennie rodzice do niego dzwonili? Przecież to jest jakaś szajba kompletna!

Tak z ciekawości - wpadasz przelotnie do syna lub córki, a tam wielka impreza. Co robisz? Co myślisz w ogóle o tym? Jak reagujesz?

Wyznaje zasadę, dom w którym sie mieszka to azyl, do którego zaprasza się tylko sprawdzonych i dobrych przyjaciół, tak więc preferuję stonowane przyjęcia, natomiast jestem zdania, że chcąc się pobawić w szerszym, mniej hermetycznym gronie, co oczywiście od czasu do czasu jest naturalne, ale od tego są miejsca publiczne, dlatego nie spodziewam się zastać wielkiej imprezy, jednakże również biorę taką opcję pod uwagę. Co bym zrobił, zapewne wycofał bym się i powrócił na drugi dzień oceniając ewentualne skutki sielanki, a dopiero wówczas mógł bym podjąć jakiekolwiek decyzje.

Dokladnie tak - smutno sie czyta wpisy, z ktorych wynika, ze istnieja rodzice, ktorzy finansowanie potzreb dziecka i wogole pieniadze przeznaczane na dziecko traktuja jak swoista karte przetargową. To naduzywanie wladzy rodzicielskiej.

Szkoda, ze autorka wolala "uciec" niz chocby przyjrzec sie roznym ewentualnosciom..

U mnie tez tak bylo. Nie placisz - jestes podporzadkowany w kazdej sytuacji, lub grosza nie zobaczysz + do domu wstępu nie masz.
Tak juz bywa. Opierałem się temu za kazdym razem, bo mam za twardy charakter na takie cos. Dzis juz mieszkam sam

Thepass, u mnie było w sumie podobnie (w stosunku do brata bardziej, niż do mnie). Jednak, to "wymagam" wyglądało trochę inaczej. Nigdy nie byłam kujonem, ale uczyłam się, rodzice widzieli tego wyniki w postaci dobrze zaliczonych wszystkich egzaminów, więc nikt o nic pretensji nie miał, nie było sprawdzania, wydzwaniania 4 razy dziennie, gdzie jestem i co robię. Mieszkałam na stancji, więc też mogłoby tak być, ale nie było. To mnie proszono, abym odezwała się od czasu do czasu. Robiłam to, bo nie miałam powodu aby tego nie zrobić. W końcu rodzice mieli do mnie zaufanie, więc nie chciałam go stracić.

Benita, w tym wątku nie wiadomo czym jest spowodowana ta cała kontrola syna, czy to nieodcięta pępowina i nadopiekuńczość rodziców, czy też może brak zaufania. No i dlaczego syn nie pogada z rodzicami, tylko wciąż się kryje. Czy nie potrafi się sprzeciwić, czy też boi się sprzeciwić, a może jeszcze inny powód... Tak czy siak, należałoby nad tym się zastanowić i pogadać z chłopakiem. Bagatelizowanie, nawet z pozoru błahych problemów, może kiedyś odbić się czkawką.

Autorka nie uciekła, zerkam tu od czasu do czasu. Pierwsze posty forumowiczów dotyczyły tego, że on mnie pewnie zdradza lub jest dzieckiem. Nie zdradza mnie a wmawianie mi tego to chyba nie tędy droga więc wolałam nie brać w tym udziału. Z postami w drugiej części wątku zgadzam się. Również uważam, że za często do niego dzwonią. Może to nie jest forma kontroli a po prostu ich swego rodzaju obawa? "Masz się nami interesować, masz nam pomagać". Dlatego napisałam, że jeden telefon dziennie od nich traktowałabym jeszcze jako OK, ale nie 3 razy i nie w takiej formie że masz być u siebie bo my zadzwonimy. Mój chłopak bardzo szanuje swoich rodziców, zawsze mi to imponowało w pewien sposób to jego podejście, jednak coraz częściej zaczynam zauważać, że może nie tyle w tym szacunku co odpowiedzialności za nich. On nie potrafi żyć swoim życiem, a oni pewnie nie potrafią dać mu żyć po swojemu. Trudna to sytuacja, bo z jednej stront nie chcę ingerować w ich sprawy rodzinne, odcinać pępowinę i otrzymać łatkę wrednej i podłej co nie docenia rodziny. Ale z drugiej strony wolałabym żeby mój chłopak stał się bardziej samodzielny i patrzył na nasz niż tylko co rodzice powiedzą.

Ale chyba nie ma sposobu by się o tym przekonać zanim założymy rodzinę...

Wchodząc samodzielnie w dorosłe życie nie zaczyna się od małżeństwa, chyba że się mylę ?

Kiedy dziecko idzie na studia, jest juz troche, moim zdaniem, za pozno na budowanie zaufania i dobrej relacji z nim od podstaw. To powinien byc proces, ktory zaczyna sie znacznie wczesniej, kiedy dziecko jest mniejsze, a my mamy z nim staly kontakt - wtedy jest czas na uczenie go odpowiedzialnosci i podejmowania decyzji, oraz ponoszenia konsekwencji zlych wyborow, np zaniechania nauki. Wczesniej tez przechodzi okres dojrzewania i wtedy wlasnie mamy okazje popracowac nad jego sklannoscia do "zlego" towarzystwa, bo w tym wieku sie zaczyna potzreba akceptacji w grupie. Natomiast student jest juz tak naprawde dorosly (biorac pod uwage metryke) i wtedy dobrze jest, gdy opiera sie to wszystko na zaufaniu i jakies tam formie partnerstwa - tylko tak sobie to wyobrazam. Taki duzy gosc po prostu i tak zrobi, co zechce, jesli bedzie chcial. Kiedy przykrecenie kurka z kasą nie pomoze, co zrobisz, pojedziesz z pasem? Poza tym nadmierna kontrola przynosi jedynie odwrotny efekt - dziecko traci szacunek, bo jest traktowane jak dziecko i po prostu uczy sie bardziej kryc i oszukiwac i manipulowac rodzicem, by osiagnąc cel.

Ale jak do niego dotrzeć? Gdy poruszę ten temat udowadniając mu, że wg mnie jest on za bardzo przywiązany do rodziców, że czasem mnie to boli i wydaje mi się, że to oni są najważniejsi, to jest wtedy awantura a ja jestem podła, wredna i nic nie rozumiem. Nie chcę się z nim rozstawać. Poza tym to nie jest aż tak, że on leci do mamusi i tatusia na ich skinienie palcem. Jednak czasami odnoszę wrażenie, że ich zdanie dla niego jest ważniejsze niż moje. Co zrobić, jak do niego dotrzeć by mnie spróbował przynajmniej zrozumieć?