Czy cierpienie uszlachetnia? - Netkobiety.pl

Człowiek w chwili ogromnego cierpienia nie myśli o tym czy to go uszlachetni czy nie i prawdę powiedziawszy ma to gdzieś. Co mu po tym, że to go uszlachetni, skoro boli? Myślę, że każdy cierpiący woli nie być uszlachetniony i nie cierpieć.
Nie wiem czy cierpienie uszlachetnia, ale to stwierdzenie osobiście mnie bardzo denerwuje. A jeszcze bardziej wkurza gdy słyszę to jako radę człowiekowi, który bardzo cierpi.

Jeśli nie masz środków na odbudowę to analogicznie nie nasz siły wyjść z kryzysu.
Cierpienie jako takie nie uszlachetnia(po prostu jest efektem kryzysu), dopiero wyjście z niego może mieć taki efekt. Podobnie, odbudowany dom jest być ładniejszy od ruin, które (po prostu) są efektem burzy.
Czego tu nie lubić?

Dokładnie tak! W tym wypadku środki oznaczają wolę walki o siebie, o powrót do równowagi.

No ja np. nie uważam, ze ta przykładowa burza to coś dobrego, co mnie spotkało. Dobre było odbudowanie, a nie burza. No i trzeba brać poprawkę, że jak tak będzie sobie przechodzić burza za burzą, a my wiecznie będziemy musieli odbudowywać dom, to w końcu środki nam się mogą skończyć.

Ogólnie nie cierpię gloryfikowania martyrologii.

Nino, no właśnie - wtedy się wyprowadzamy. To jest właśnie rola terapeutów i psychologów. Wzywamy budowniczych, którzy mogą powiedzieć - ale wie pani, to złe miejsce na dom, tu zawsze będzie go pani miała rozwalony, lepiej postawić go na przykład tam. Gorzej jak dom odbudowujemy samodzielnie. Dlatego warto brać poprawkę na to. Jak np. trafiamy na toksyczny związek, załamujemy się, wygrzebujemy z tego załamania bez pomocy (bo w końcu kto po nieszczęśliwej miłości leci na terapię ;-) ), ale potem jest kolejny toksyczny i kolejny i kolejny, to może nie wystarczy się tylko wygrzebać z niego, ale generalnie zmienić podejście.

hmmm.... a może warto coś wynająć??

Pytanie, czym jest cierpienie i dlaczego tak je nazywamy... Czy to jest ból fizyczny, którego zazwyczaj da się uniknąć? Czy jest to klęska, trauma życiowa, niepowodzenie? Czy nie jest tak, że nasze cierpienia biorą się z naszych niezaspokojonych potrzeb, z negatywnej interpretacji zjawisk zachodzących w świecie zewnętrznym, dlatego, że ktoś po prostu nie zrobił tego, czego chcemy, tylko coś zupełnie innego?
Zmierzam do tego, że kiedy przestaniemy ciągle oczekiwać i wymagać, to cierpienie, przynajmniej to psychiczne, przestanie być naszym udziałem. Bo jak może uszlachetniać nas coś, co jest negatywne?
A z drugiej strony - znam wiele osób, które permanentnie cierpią. Uwielbiają to, stan, w którym mogą narzekać. Tylko w takim stanie psychicznym potrafią żyć, w pewien dziwny sposób szczęśliwe. Czy stają się szlachetne? Moim zdaniem są jedynie smutne i zgorzkniałe, zamknięte na własne życzenie w błędnym kole.
Widziałam też ból fizyczny tak wielki, że osoba odczuwająca go prosiła bliskich, by modlili się o jej szybką i spokojną śmierć. Czy takie cierpienie uszlachetnia? A może poniża, odbiera godność? A może to zupełnie nie ta kategoria?
Wszechświat, Bóg lub jakkolwiek inaczej nazywana siła, która powołała świat do życia nie chce byśmy cierpieli. Chce byśmy kochali, cieszyli się życiem, odnosili sukcesy, żyli w zdrowiu... Uszlachetnianie przez ból to tylko frazes, stereotyp mający swe korzenie w teologii zbawienia, w cierpieniu Jezusa na krzyżu. Stąd wielkie przekonanie o sensie męczeństwa. Kiedyś męczennicy to byli ludzie niemal dobrowolnie podkładający się lwom na pożarcie, a dziś matki-Polki żyjące w toksycznych związkach z alkoholikami przekonane o własnej szlachetności, misji, o byciu wzorem (bo tak się męczę i jaka ja jestem zajebista, znosząc te wszystkie obelgi, bicie, zdrady, krzyki, upokorzenia itp. itd.). Są szlachetne? Nie są.

właśnie Vian - najważniejsze jest szukanie rozwiązania a nie w jaki sposób się go szuka

Na szybko - marioosh, ten cytat to też taki frazes. Od obrywania nikt jeszcze nigdy nie stał się silniejszy, a od TRENINGU, od pracy nad sobą. Od obrywania to najwyżej w szpitalu można wylądować, o ile nie na cmentarzu.

Żaden normalny człowiek nie chce zaznawać cierpień. Ból i udręka spowodowane cierpieniem nie są czymś pożądanym. Kiedy je znosimy możemy wypracować na przykład wytrwałość. Łatwiej jest znosić cierpienia mając nadzieję na rozwiązanie problemu.

Trafne spostrzeżenia. Cierpienie objawia się zazwyczaj bólem fizycznym i psychicznym. Co do kwestii jego występowania - czy jest ono zależne czy niezależne od człowieka? Czy można porównywać cierpienie człowieka, którego ono "spotkało" i takiego, który cierpiał "na własne życzenie"? W imię czego i jak długo można cierpieć (np. w chorobie)?
Często przyglądam się osobom chorym i nie znajduję wyjaśnienia na wiele pytań. Cierpienie może dać człowiekowi lekcję, może go wzmocnić, może dać mu siłę do działania, ale na pewno nie czyni nas bardziej szlachetnymi (swoją drogą, sprawdźcie sobie znaczenie tego słowa, myślę, że jest to taka stała u człowieka, nie zmienia się pod wpływami, jednak miałabym opory przed określaniem kogokolwiek jako 'szlachetny', mamy zdecydowanie lepsze słowa w j. polskim). Coraz częściej widać jednak, że cierpienie potrafi też złamać człowieka (szczególnie w przypadku osób chorych, którzy cierpią, niejednokrotnie są skazani na pomóc innych osób, to piękne, że są osoby, które im pomagają, ale w jaki sposób choroba, fizyczny ból i nierzadko świadomość rychłego końca bądź utraty samodzielności ma czynić kogoś szlachetnym?).
Co to dla Was znaczy 'szlachetny'? Jakie są wymiary szlachetności u człowieka, który doznał cierpienia?

Ale też bardzo nie lubiłam kiedyś tego zdania, że cierpienie uszlachetnia...
Z wiekiem inaczej je interpretuje.

Czy cierpienie uszlachetnia? Tak, ono powoduje, że ktoś wydaje się lepszy, pełniejszy, ma duszę, ma emocje w sobie, ma ambicję. By zrozumieć siebie trzeba przeżyć dobre ale i złe chwile.
Podam stary przykład sportowy. Zinedine Zidane, piłkarz 20 lecia, finał mistrzostw świata, jakiś paskudny Italianiec lży jego matkę, facet nie wytrzymuje, a ma za sobą największe sportowe sukcesy i uderza człowieka. Czerwona kartka, dramat, dlaczego?
Idzie się z ulicą ze swoją dziewczyną, chłopakiem, banda wyrostków, leszcze takie, wypili za dużo piwa i się naśmiewają - co robić? Postąpić zgodnie z tym co się czuje, oberwać czy uciec?

Cierpienie nie uszlachetnia. Daje jedynie wskaźnik jak radzimy sobie z sytuacjami kryzysowymi.

Dosyć często powtarzam, że każdy człowiek jest w stanie przyjąć tylko pewną, ściśle określoną dawkę goryczy. Ta gorycz odpowiednio dozowana wzmacnia, jeśli jednak czara się przeleje, to człowieka ścina z nóg, a on sam, upokorzony i przygnieciony, idzie na dno. Jesteśmy różni, każdy z nas niesie swój krzyż, nie ma krzyży lżejszych czy cięższych, nie da się ich do siebie porównywać, bo one zależne są od naszej odporności i siły wyjściowej. Jednych załamują drobne niepowodzenia, inni stawiają czoła nawet ogromnym wyzwaniom, bo każdy ma swój własny limit ciężaru, który jest w stanie przyjąć.

Cierpienie nie uszlachetnia, może nam za to pomóc zobaczyć to, czego do tej pory nie dostrzegaliśmy, a nawet zmienić system wartości. Jeśli stajemy się silniejsi, to zwykle więcej oczekujemy nie tylko od życia, ale i od innych, wtedy potrafimy mówić wprost czego chcemy i odważnie po to sięgać. Przeważnie niewiele ma to wspólnego ze szlachetnością. Jeśli ciężar nas przygniecie, to stajemy się smutni czy wręcz zgorzkniali, skupiamy się na sobie i na tym, co nas spotkało - tutaj też szlachetności próżno szukać. Zresztą czymże ona tak naprawdę jest? Dobrocią, zrozumieniem, troską, empatią, bezinteresowną pomocą?

bbasia dobrze napisała i zgadzam się z tym .

Nie czytałam wszystkich postów, więc jak coś powtórzę, to przepraszam.

Vian, dla mnie przykład, który podałaś w poście, obrazuje raczej powiedzenie typu "co nas nie zabije, to nas wzmocni", a nie to tytułowe.

W tym, że cierpienie uszlachetnia, nie dostrzegam żadnego aspektu walki o coś, zmagań itd. Wg mnie raczej dotyczy to przeżyć wewnętrznych - bo przecież złamana noga sama w sobie raczej nas nie uszlachetni.

Inna sprawa, że nie zgadzam się z tym stwierdzeniem. Prędzej powiedziałabym, że cierpienie nas zmienia, ale niekoniecznie na lepsze. Bo może być osoba, która z jakiegoś powodu ma ciężkie życie, stanie się kaleką w wypadku, była katowana przez kogoś czy cokolwiek innego, ale nie jest powiedziane, że każda z tych osób stanie się jakimś aniołem dobra. Oczywiście, część z nich pewnie nauczy się doceniać rzeczy naprawdę ważne, zacznie pomagać innym (bo ile osób, które wyszły z narkomanii zaczyna pomagać narkomanom, ile osób, które przeżyły walkę z rakiem czy śmierć bliskiej osoby z powodu tej choroby, angażuje się w różne akcje z tym związane itp., itd.) - w sensie, że to im otwiera oczy, jak to, co ich spotkało, jest ciężkie i jak potrzebna jest pomoc.
Jednak z  drugiej strony będą osoby, które zamkną się w sobie, staną się zgorzkniałe, będą szukać jakieś "zemsty", czy będą chciały poprawić swoje samopoczucie/samoocenę, sprawiając, że inni będą mieli jeszcze gorzej.

Dlatego uważam, że nie ma reguły, każdy inaczej reaguje na różne doświadczenia, tak samo w tym przypadku. Nie da się tego jednoznacznie określić.

Bingo podpisuję się pod tym zdaniem obiema rękami.:)
Nie przejmować się bzdetami, zmieniać to co od nas zależy, ale jeśli na coś nie mamy wpływu - zostawić bieg losowi,Bogu, z którym ostatnio jestem w fazie sprzeczki , ale to już inny temat

Tylko czy każdego cierpienie zmienia na dobre? Poprawia? Myślę, że każdy może podać przykłady i takich sytuacji, i zupełnie odwrotnych. I jest to zupełnie niezależne od tego, w co każdy chce wierzyć, bo dopóki nie staniemy z czymś trudnym oko w oko - możemy sobie gdybać.

Klaudyno, wiem o co ci chodzi. Bliska mi osoba niedawno zmarła na guza mózgu. Ból, paraliż, bezradność jej i rodziny wokół i to uczucie, kiedy pęka ci serce, kiedy odchodzi ktoś, kogo kochasz, a nie jesteś w stanie mu pomóc, bo sterydy ledwo działają, ale nie tak jak powinny. Tu nie ma miejsca na szlachetność. To zupełnie inna kategoria. No ale trzeba dorobić jakąś ideologię do cierpienia, żeby było łatwiej je przeżyć, więc wymyślono te wszystkie brednie o jego pozytywnym wpływie.

Czy cierpienie uszlachetnia....w/g mnie uczy pokory wobec życia,czlowiek przekierunkowuje swoje wartosci..............staje sie innym,cieszy sie  z rzeczy malych,cieszy sie dniem dzisiejszym,bo wie ,co moze  stracic i co jest naprawde ważne!

Każde dziecko potrzebuje matki , na co dzień, nikt nie jest w stanie jej zastąpić tym bardziej nastoletnim dziewczynkom. Nie możemy spodziewać się że dzieci z pokorą przyjmą śmierć matki i będą przez to szlachetne a jeśli nie,  to według Ciebie matka żle je przygotowała do bycia sierotami.?
marioosh , chyba nie straciłeś nikogo bliskiego i obyś nie doznał tego cierpienia, bo na pewno Ciebie nie uszlachetni.

Nie napisałem, że nie będą szlachetne. Mogą przejąć trochę obciążeń przy okazji. Jak z czymś sobie poradzą to wyjdą z tego wzmocnieni, a jak nie to osłabieni.

Straciłem, ale nie w takich okolicznościach jak w przykładzie. Byłem wtedy dzieckiem, moje otoczenie sobie kompletnie nie radziło i rzeczywiście mnie to nie uszlachetniło. Dopiero po latach, kiedy więcej zrozumiałem.

Nie uważam, aby cierpienie uszlachetniało.
Natomiast może spowodowac, że człowiek zacznie powoli się zmieniac, po jakichś ciężkich przeżyciach.
Mówi się, że ktoś jest taki ludzki, taki rozumiejący cierpienie drugiego człowieka, bo może właśnie wiele przeszedł.
A ktoś komu w życiu lekko, nigdy tego nie zrozumie. Zresztą nawet nie będzie miał pojęcia, co to znaczy cierpienie, dopóki sam tego nie doświadczy.

wykrusza ideały,pozostawia często tylko gorzką prawdę.

Cała prawda o naszym życiu jest w cierpieniu. nokiaaa, Zuza, strzała , Wy wiecie co znaczy cierpienie, to się odczuwa w waszych wypowiedziach. Pozdrawiam serdecznie.

Czy osoba, która ma zawsze dobrze, zawsze się jej udaje i żyje jak pączek w maśle, wie więcej o sobie niż ta osoba, która przeżyła bolesne chwile? Wątpie, tak samo jak wątpie by syty głodnego zrozumiał...
Czy warto ryzykować by kogoś poznać, bo przecież może boleć, czy warto wyrazić swe zdanie, bo przecież komuś się nie spodoba, czy warto mówić o cierpieniu, bo tyluż wokoło co zaśmieją się tylko?
Myślę, że gdyby nie było bólu ni cierpienia ludzie żyliby jak lalki, puste, bezwartościowe. A tak? Wiemy o sobie więcej i więcej wymaga się od siebie, ten kto przeżył daną rzecz, która powodowała ból, wie, co spowoduje ból u kogoś innego.
Cierpienie, to gdy coś boli, to czyni innym, to pozwala poznać się lepiej i być lepszym, natomiast z czyjegoś cierpienia korzystają ludzie głupi.
Pozdrawiam.

Cierpienie uszlachetnia, bo uczy. Akceptacja bądź negacja nie ma znaczenia.
Idziesz ulicą, dopada cię 2 wyrostków i dostajesz w twarz - akceptujesz to, że tak się stało, że boli? Nie sądzę, raczej uczysz się że są wyrostki, są debile, trzeba unikać...